บทที่ 2781: อู๋ฮวาใกล้คลั่งแล้ว

มือของอู๋ฮวาค้างอยู่กลางอากาศ สายตาตรึงอยู่กับอักษรสีทองตัวเล็กๆ หนึ่งบรรทัดนั้น รอยยิ้มบนหน้าชะงักแข็งในพริบตา

ของมีเจ้าของ ห้ามแตะต้อง!

แค่แปดคำสั้นๆ สว่างวาบแล้วดับไป แต่กลับเหมือนสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ ซัดจนร่างอู๋ฮวาสั่นสะท้าน

ในเมื่อมีเจ้าของแล้ว ทำไมไม่ย้ายไปเสียให้พ้น?

แล้วจะสร้างบันไดสวรรค์มาทดสอบผู้คนทำไมอีก?

นี่มันไม่เท่ากับหลอกให้ผมเป็นตัวตลกหรือไง?

เขาแทบอยากจะตะโกนใส่ต้นไม้แห่งชีวิตว่า รู้ไหมว่าหลายชั่วยามที่ผ่านมา ผมผ่านอะไรมาบ้าง? โธ่เว้ย ผมปีนเขาอย่างไม่หยุดหย่อนมาตลอดนะ!

อู๋ฮวาทั้งประหลาดใจ ทั้งเดือดดาล…

สารพันอารมณ์ปะทุขึ้นในอก สุดท้ายกลั่นออกมาเป็นเพียงประโยคเดียว

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”

อู๋ฮวาพึมพำ เสียงปนทั้งเสียดายและข้องใจ

เขาไม่คิดเลยว่าต้นไม้แห่งชีวิตจะไม่ใช่ของไร้เจ้าของ แต่กลับมีเจ้าของอยู่ก่อนแล้ว

“บอกผมมา เจ้าของของเจ้าคือใคร?”

อู๋ฮวากัดฟันถาม เขากวาดตามองรอบด้าน เห็นเพียงทะเลหมอกขาวโพลน ไร้วี่แววผู้คน

ที่เชิงเขา บนเรือนยอดของต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป

เย่ชิวกับพวกก็สังเกตเห็นความผิดปกติของอู๋ฮวา พวกเขาเห็นอู๋ฮวาหยุดอยู่หน้าต้นไม้แห่งชีวิต มือค้างอยู่กลางอากาศ ราวกับถูกบางอย่างขวางไว้

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?” หลินต้าหนิวเอ่ยอย่างร้อนรน “หัวหน้า หรือว่าเราจะขึ้นไปดู?”

“ดูท่าทีก่อน” เย่ชิวพูดเสียงขรึม เขาจับตามองการเคลื่อนไหวของอู๋ฮวาไม่กะพริบ ใจยังเต็มไปด้วยความสงสัย

อู๋ฮวาสูดลมหายใจลึก พยายามกดอารมณ์ให้สงบ จากนั้นค่อยๆ ชักมือกลับ สายตากลับไปตรึงที่ต้นไม้แห่งชีวิตอีกครั้ง ความอยากได้อันรุนแรงพลุ่งขึ้นมาในอก

“ฮึม ช่างมันเถอะ จะมีเจ้าของหรือไม่ก็ช่าง อย่างน้อย ตอนนี้ผมก็ยืนอยู่ต่อหน้าเจ้าแล้ว”

“ในเมื่อผมอยู่ตรงหน้า งั้นเจ้าก็เป็นของผม”

“ต่อให้เจ้าของของเจ้าเป็นถึงพ่อเจ้าแผ่นดินเอง ผมก็จะเอาเจ้าให้ได้”

อู๋ฮวาสาบานในใจ เริ่มเพ่งพินิจสภาพแวดล้อมรอบๆ มองหาผู้พิทักษ์หรือกลไกใดๆ ที่อาจซ่อนตัวอยู่

ทว่าเขาค้นจนทั่วทั้งยอดเขา ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติแม้แต่น้อย

“ในเมื่อไม่มีใคร งั้นก็ยิ่งง่าย”

“ไหนๆ เจ้าก็เป็นของมีเจ้าของอยู่แล้ว แค่ลบกลิ่นอายของเจ้าของที่ติดอยู่บนตัวเจ้า เจ้าก็จะกลายเป็นของไร้เจ้าของ”

“ตอนนั้น ผมก็จะกลายเป็นนายคนใหม่ของเจ้า”

อู๋ฮวาถูฝ่ามืออย่างตื่นเต้น แล้วเหยียดมือไปแตะลำต้น

ใครจะคิด ว่าก่อนฝ่ามือของเขาจะเข้าใกล้ เรื่องกลับพลิกผัน

“วูม!”

แสงสีทองฟุ้งกระจาย อักษรสีทองบรรทัดหนึ่งผุดขึ้นบนลำต้น ราวกับกำแพงมากั้นขวางฝ่ามือของอู๋ฮวา

“ของมีเจ้าของ ห้ามแตะต้อง”

เห็นดังนั้น อู๋ฮวาก็โกรธจัด ด่าลั่น “ฮึม แค่อักษรไม่กี่ตัวจะมาขวางผม ฝันไปเถอะ!”

อู๋ฮวากดฝ่ามือลง ระดมพลังชี่ พริบตาเดียว พลังชี่อันน่าสะพรึงก็อัดแน่นกลางฝ่ามือ กลายเป็นวังวนเล็กๆ ดุจเหวลึก

จากนั้นเขายกฝ่ามือขึ้น ค่อยๆ กดลงไปบนอักษรสีทองบรรทัดนั้น

ชั่วขณะนั้น พลังชี่ในฝ่ามืออู๋ฮวาพลุ่งพล่านมหาศาล ถึงขั้นสังหารผู้แข็งแกร่งระดับมหานักบุญได้สบายๆ

ไม่คาดคิด พอฝ่ามือเข้าใกล้อักษรนั้น ก็ถูกขวางไว้อีก

ถึงพลังในฝ่ามือจะถาโถมปานน้ำหลาก ก็ยังฝ่ากำแพงข้อความสีทองนั้นไปแตะต้องต้นไม้แห่งชีวิตไม่ได้

ต้นไม้แห่งชีวิตตั้งตระหง่านอยู่นิ่งๆ แผ่แสงสีเขียวเข้มอย่างแรงกล้า ราวกับหัวเราะเยาะความไร้ฝีมือของเขา

“บัดซบเอ๊ย!”

“นี่มันอะไรกันแน่?”

อู๋ฮวาคำรามอยู่ในใจ เขาถอนมือกลับด้วยความเจ็บใจ