ตอนที่ 2793
บทที่ 2795: ไม่ได้แข็งแกร่งอะไร แค่กึ่งจักรพรรดิเท่านั้น
October 21, 2026
ด้านหลังของเป่ยหมิงหวังยังมีเด็กหนุ่มสี่คนติดตามอยู่
เด็กหนุ่มทั้งสี่ สองคนเป็นนักบุญ อีกสองคนเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นมหาบุรุษ
พวกเขาคืออัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดในรุ่นเยาว์ของเป่ยหมิงเจีย (ยกเว้นเป่ยหมิงหวัง)
ท่านผู้นำเป่ย์หมิงจัดให้พวกเขาตามเป่ยหมิงหวังเข้าไปในเขตแกนกลาง จุดประสงค์มีเพียงหนึ่งเดียว คือคุ้มกันเป่ยหมิงหวัง
“นายน้อย ต่อไปเราจะทำยังไง?”
“ทำยังไงอะไร? ผมก็พูดไปแล้วไง—ไปหาอู๋ฮวา” เป่ยหมิงหวังหันไปมองสี่คนด้านหลัง เอ่ยอย่างไม่พอใจว่า: “ยังมายืนเกะกะอยู่ที่นี่ทำไม?”
“นายน้อย หัวหน้าตระกูลสั่งไว้ ให้ตามคุ้มกันท่านไม่ห่างกายแม้ก้าวเดียว” หนึ่งในผู้แข็งแกร่งระดับมหานักบุรุษเอ่ย
“คุ้มกันผม?” เป่ยหมิงหวังหัวเราะเยาะ “ผมต้องให้พวกเจ้ามาคุ้มกันด้วยหรือ?”
“อีกอย่าง ฝีมือระดับพวกเจ้า มีสิทธิ์มาคุ้มกันฉันด้วยหรือ?”
“รีบไปหาอู๋ฮวาเดี๋ยวนี้”
ทั้งสี่ยังยืนอยู่นิ่งไม่ขยับ
สีหน้าเป่ยหมิงหวังมืดลง: “พวกเจ้าสี่คนนี่หมายความว่าไง หูหนวกกันไปแล้ว หรือคิดจะขัดคำสั่งนายน้อยอย่างผม?”
“ถ้าในสายตาพวกเจ้ายังมีนายน้อยอย่างผมอยู่ ก็ไปหาอู๋ฮวาซะ”
ไม่คาดคิด ทั้งสี่ยังคงไม่ขยับ โดยหนึ่งในผู้แข็งแกร่งระดับมหานักบุรุษเอ่ยว่า: “ขอโทษนายน้อย หัวหน้าตระกูลสั่งไว้ ให้ตามคุ้มกันท่านไม่ห่างกายแม้ก้าวเดียว”
เพียะ!
เป่ยหมิงหวังตบหน้าผู้แข็งแกร่งขั้นมหาบุรุษคนนั้นฉาดหนึ่ง แล้วตวาดว่า: “ไสหัวไป!”
แต่ว่าทั้งสี่ก็ยังยืนนิ่ง
“โกรธจนจะบ้าตาย” เป่ยหมิงหวังจนใจ จำต้องพาพวกเขาไปหาอู๋ฮวา
ในเวลาเดียวกัน สมาชิกตระกูลฮวงจินก็เข้าสู่เขตแกนกลางเช่นกัน
คนที่นำทีมเป็นเด็กหนุ่มใบหน้าขาวผ่อง ชื่อหรงไท่
หรงไท่เคยเป็นคนรับใช้ของหรงอี้ ได้รับการชี้แนะจากเขา พลังบำเพ็ญเพียรพุ่งทะยาน อายุยังน้อยก็ทะลุถึงขอบเขตนักบุญแล้ว
หรงไท่สวมชุดเกราะทองเปล่งประกาย มือถือดาบศักดิ์สิทธิ์ พูดอย่างองอาจว่า: “หัวหน้าตระกูลสั่งไว้ เมื่อเข้าสู่เขตแกนกลางแล้ว ให้ค้นหาของวิเศษเท่านั้น เรื่องอื่นไม่ต้องยุ่ง”
“พี่ไท่ ถ้าเจอเย่ฉางเซิงล่ะ ทำยังไง?” สมาชิกตระกูลคนหนึ่งถาม
หรงไท่เป็นคนรับใช้ของหรงอี้ แถมพรสวรรค์โดดเด่น สมาชิกหรงเจียไม่กล้าดูถูก เขาจึงถูกเรียกด้วยความเคารพว่า ‘พี่ไท่’
หรงไท่กล่าวว่า: “ถ้าเจอเย่ฉางเซิง ให้พยายามหลีกเลี่ยง อย่าเข้าไปปะทะ”
“เย่ฉางเซิงถึงฆ่าเสี่ยวเย่ห้าวได้ ก็แปลว่าฝีมือเขาแกร่งมาก เราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา”
“เป้าหมายของเราคือการเสาะหาของวิเศษเท่านั้น”
คนเดิมถามต่อว่า: “ถ้าอย่างนั้น ใครจะล้างแค้นแทนเสี่ยวเย่ห้าว?”
“เรื่องนี้ไม่ต้องกังวล หัวหน้าตระกูลมีแผนของท่านเอง” หรงไท่พูดถึงตรงนี้ แววตาแข็งกร้าวขึ้น แล้วกล่าวว่า: “ไม่ว่าเย่ฉางเซิงหรือเจ้าอู๋ฮวา พวกมันก็เหมือนตั๊กแตนปลายฤดู อยู่ได้อีกไม่นานหรอก”
ไม่นาน คนของตระกูลฮวงจินก็แยกย้ายกันไป เสาะหาของวิเศษ
ไม่นานหลังจากที่กลุ่มของตระกูลฮวงจินและพวกเป่ยหมิงหวังออกไป ก็มีร่างงามผู้หนึ่งมาถึงที่นี่ นางคือเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์
“เย่ฉางเซิง นายนี่ตัวป่วนจริงๆ”
เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์บ่นในใจว่า แล้วหายตัวจากที่เดิมไปอย่างรวดเร็ว
ขณะเดียวกัน
บนยอดเขา
เย่ชิวกับอู๋ฮวากำลังดวลเป็นตาย ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าภัยกำลังประชิดเข้ามาเรื่อยๆ
ครืนครั่น!
เสียงปะทะดังก้องราวสายฟ้าร้องไม่หยุด สะเทือนฟ้าสะเทือนดิน ทั้งคู่ผลัดกันรุกผลัดกันรับ สู้กันจนยากจะตัดสิน
การต่อสู้นั้นดุเดือดอย่างยิ่ง
ชั่วพริบตา ทั้งสองก็แลกกระบวนท่ากันไปแล้วนับร้อย
ปัง!