บทที่ 2848: ร่วมมือ

“หรือว่าเป็นหรงไท่?”

หัวใจของเป่ยหมิงหวังสะดุ้งวูบ เขาย่องเข้าไปใกล้พุ่มหญ้านั้นอย่างเงียบเชียบ ดวงตาคมราวเหยี่ยว พยายามทะลุแนวหญ้าไปดูเงาคนที่ซ่อนอยู่ข้างใน

พอระยะห่างใกล้เข้าเรื่อย ๆ เขาก็ค่อย ๆ เห็นศีรษะโล้นใส่ขึ้นมาให้เห็นชัด ใจพลันสะท้าน——

อู๋ฮวา!

“เชี่ย จะบังเอิญขนาดนี้เลย?”

เป่ยหมิงหวังถึงกับอึ้ง

เดิมทีเขาตั้งใจจะไปหาหรงไท่ ไม่คิดเลยว่าจะดันมาเจออู๋ฮวาเข้าให้

นี่เรียกว่าอะไร?

ตั้งใจปลูกดอกไม้ดันไม่ออก พอปักกิ่งหลิวเล่น ๆ กลับได้ร่มครึ้ม

เป่ยหมิงหวังเริ่มคำนวณในใจ หรงอี้ให้เขามาตามหาอู๋ฮวา ก็แค่คิดจะยืมมีดฆ่าคน บีบให้เขากับอู๋ฮวาฆ่ากันเองให้ตายไปข้างหนึ่ง

แต่ตอนนี้ ในเมื่อดันบังเอิญมาเจออู๋ฮวาอยู่ตรงหน้า แล้วทำไมจะไม่ฉวยโอกาสนี้ แอบจับมือร่วมงานกันเสียเลย?

อย่างน้อย เรื่องที่เขาคุยวางแผนกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

คิดมาถึงตรงนี้ เป่ยหมิงหวังจึงจงใจชะลอฝีเท้าลง แกล้งทำเป็นเดินเรื่อยเปื่อยตรงไปทางที่อู๋ฮวาซ่อนอยู่

อู๋ฮวาได้ยินเสียงฝีเท้า รีบหมอบแนบลงไปในกอหญ้า พอเห็นเป่ยหมิงหวังเดินมาทางนี้อย่างสบายอารมณ์ มุมปากก็ยกยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นมาเล็กน้อย

“หมอนี่ดันแยกมาคนเดียว ดีจริง ๆ”

“กำลังจะได้โอกาสเชือดมันพอดี”

“ไอ้หรงบ้านั่นทำผมเจ็บ แบบนี้ก็ต้องเก็บดอกเบี้ยคืนจากแกสิ”

อู๋ฮวากลั้นหายใจแน่น ราวกับนักล่าที่กำลังดักซุ่ม รออย่างอดทนให้เป่ยหมิงหวังเข้ามาใกล้

ห้าสิบจั้ง

สี่สิบเก้าจั้ง

สี่สิบแปดจั้ง……

“โธ่เว้ย เป็นผู้ชายทั้งแท่ง เดินให้มันเร็วกว่านี้ไม่ได้รึไง?” อู๋ฮวาบ่นด่าอยู่ในใจ

ความเร็วของเป่ยหมิงหวังมันช้าจนหงุดหงิด

แถมท่าทางนี่อย่างกับคุณหนูผู้ดี เดินก็ช้า แถมยังเดินเนิบ ๆ อย่างสง่างามอีก ทำเอาอู๋ฮวาเกือบกลั้นไม่อยู่จะพุ่งออกไปแล้ว

สามสิบจั้ง

ยี่สิบจั้ง

สิบจั้ง……

ในที่สุด หลังจากรอมาเกือบหนึ่งเค่อเต็ม ๆ อู๋ฮวาก็เห็นความหวังลิบ ๆ

ตอนนี้เป่ยหมิงหวังห่างจากเขาแค่สิบจั้ง

อู๋ฮวากำหมัดแน่นเงียบ ๆ เขาคิดจะรอให้เป่ยหมิงหวังเข้ามาในระยะสามจั้งก่อน ค่อยพุ่งออกไปชิงลงมือ ให้เป่ยหมิงหวังตั้งตัวไม่ทัน

เป่ยหมิงหวังยังคงก้าวมาข้างหน้า

หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว……

“เร็วอีกหน่อยสิโว้ย หมัดผมมันคันจะออกอยู่แล้วนะ” อู๋ฮวาตะโกนอยู่ในใจ

ไม่คาดคิดว่า พอเหลือระยะห้าจั้ง เป่ยหมิงหวังกลับหยุดเดิน ยืนอยู่กับที่อยู่อย่างนั้นตั้งหลายนาที

อู๋ฮวาถึงกับเหวอ

อะไรของมันวะ?

ทำไมไม่เดินต่อ?

ผมนี่เตรียมจะออกหมัดแล้วนะ คุณกลับมายืนเป็นเสาไฟอยู่ตรงนั้น นี่คิดจะเล่นตลกกับผมเหรอ?

เข้ามาสิวะ!

อู๋ฮวาร้อนรนเร่งอยู่ในใจ

ถัดมาอีกครู่เดียว เป่ยหมิงหวังก็ก้าวมาอีกสองก้าว

“ในที่สุดก็ขยับสักที” รอยยิ้มผุดขึ้นบนหน้าอู๋ฮวา ทว่าทันใดนั้น รอยยิ้มนั้นก็แข็งค้าง

เพียงเห็นเป่ยหมิงหวังมองตรงมาทางที่เขาซ่อนตัวอยู่ ทำท่าตกใจแล้วพูดขึ้นว่า

“อ้า นั่นอู๋ฮวา兄นี่นา มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน? หรือว่ากำลังออกมาหาสมบัติอะไรอยู่เหมือนกัน?”