บทที่ 2866: ตอนที่ 2866 เธอรักผมจริง ๆ

ทันทีที่ร่างกายของหรงอี้ฟื้นคืนสภาพ พลังอำนาจของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นทันตา แสงศักดิ์สิทธิ์แผ่กระจายโอบล้อมทั่วร่าง ราวกับเทพสงครามหวนคืนชีพ แม้แต่พื้นที่รอบด้านยังสั่นสะเทือนตามไปด้วย

สายตาของเขาจ้องไปที่เป่ยหมิงหวังอย่างเย็นชา แววตาคมกล้าดุจคมมีด

“ฮึ พวกเจ้านึกว่ารุมกันแล้วจะรับมือข้าได้งั้นเหรอ? น่าขำ! มนุษย์ธรรมดาจะไปรู้ได้ยังไงว่าพลังของเทพน่ากลัวแค่ไหน?”

หรงอี้สะบัดเสียงเย็น ๆ คำพูดเต็มไปด้วยอำนาจและความกดดันอันล้นฟ้า

เย่ชิว จางเหมยเจินเหริน อู๋ฮวาและคนอื่น ๆ สีหน้าต่างเครียดขึง พวกเขารู้ดีว่า การต่อสู้ต่อจากนี้จะยากเย็นแค่ไหน

“ทุกคนระวังตัวให้ดี” เย่ชิวเอ่ยเตือน

แม้ภายในใจของเป่ยหมิงหวังจะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น แต่บนใบหน้ากลับยังฝืนรักษาความสงบ เขากลั้นเสียงพูดอย่างหนักแน่นว่า “หรงอี้ ต่อให้เจ้าฟื้นฟูร่างได้ ก็อย่าหวังจะหนีจากมือพวกเรามากมายขนาดนี้ได้เลย”

“หนีงั้นเหรอ?” หรงอี้ยิ้มเย็น “ทำไมข้าต้องหนี? วันนี้จะให้พวกเจ้ารู้เอง ว่าอะไรคือร่างเทพไร้เทียมทาน อะไรคืออัจฉริยะไร้เทียมทานแห่งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต!”

เสียงยังไม่ทันจาง ร่างของหรงอี้ก็พุ่งวูบ กลายเป็นลำแสงสีทองพุ่งตรงเข้าใส่ขุนพลเทพเป่ยหมิง

ความเร็วของเขารวดเร็วดั่งสายฟ้า แทบชั่วพริบตาเดียวก็โผล่มาตรงหน้าขุนพลเทพเป่ยหมิง นิ้วทั้งห้าคว้าพุ่งไป กระชากเข้าที่ลำคอของขุนพลเทพเป่ยหมิงอย่างแม่นยำ

“หุ่นเชิดกระจอก ๆ แค่นี้ ยังกล้ามาทำร้ายข้า?”

สองแขนของหรงอี้ขยับพร้อมกัน คว้าจับแขนทั้งสองของขุนพลเทพเป่ยหมิง จากนั้นออกแรงกระชากสุดตัว ดึงแขนทั้งคู่จนหลุดออกจากบ่าในทีเดียว

ถัดมา ฝ่ามือของเขาก็แปรเป็นดั่งคมมีด ฟาดผ่าลงไปที่ขาทั้งสองข้างของขุนพลเทพเป่ยหมิง

กร๊อบ!

กร๊อบ!

ในพริบตาเดียว ขาทั้งสองของขุนพลเทพเป่ยหมิงก็ถูกหรงอี้ฟันจนกระดูกแหลก

“หยุด!” เป่ยหมิงหวังตะโกนลั่น

ขุนพลเทพเป่ยหมิงคือหุ่นเชิดผู้ค้ำจุนตระกูลเป่ยหมิงเจีย เวลานี้กลับถูกหรงอี้ตัดแขนขาด้วน ต้องใช้เวลานานมากกว่าจะซ่อมแซมได้ หากหรงอี้ยังลงมือไม่หยุด เกรงว่าหุ่นเชิดตนนี้คงได้พินาศยับเยินอย่างไม่เหลือชิ้นดี

“เป่ยหมิงหวัง หุ่นเชิดของเจ้าไม่ไหวจะรับจริง ๆ” หรงอี้ว่าแล้วชกหมัดหนึ่งออกไป หมัดของเขาหนักหน่วงดังอุกกาบาต ทะยานใส่ขุนพลเทพเป่ยหมิงโดยตรง

“ตู้ม!”

เสียงระเบิดดังสนั่น

ศีรษะของขุนพลเทพเป่ยหมิงถูกระเบิดจนกลายเป็นเศษชิ้นเล็กชิ้นน้อย

จากนั้น หมัดของหรงอี้ก็ตามซ้ำไม่หยุด รัวทุบลงบนร่างของขุนพลเทพเป่ยหมิงต่อไป เหมือนคนบ้าคลั่งไร้การยั้งมือ

“โครม ๆ ๆ...”

ไม่นาน ขุนพลเทพเป่ยหมิง ผู้เคยมาพร้อมพลังการต่อสู้ระดับราชานักบุญไร้เทียมทาน ก็กลายสภาพเป็นเพียงเศษโลหะพังยับกองหนึ่งเท่านั้น

หลังจากจัดการขุนพลเทพเป่ยหมิงเสร็จ หรงอี้ก็หันตัวกลับ สายตาเย็นเยียบหันไปจับจ้องที่เป่ยหมิงหวัง ก่อนจะก้าวเดินตรงเข้าไปหาเขาพร้อมกลิ่นอายสังหารที่ฟุ้งกระจาย

เป่ยหมิงหวังสบตากับหรงอี้แล้วถึงกับตัวสั่นไม่หยุด ถอยร่นไปอย่างลนลาน ร้องถามด้วยความหวาดกลัวว่า “เจ้า…เจ้าจะทำอะไร?”

“จะทำอะไรน่ะเหรอ?” หรงอี้หัวเราะเย็น ก่อนจะชกหมัดใส่ออกไปจากระยะไกล

เป่ยหมิงหวังหน้าถอดสี รีบร้อนยกมือขึ้นรับอย่างสุดกำลัง ทว่าพลังหมัดของหรงอี้รุนแรงเกินไป เขาไม่มีทางรับไหวเลยแม้แต่น้อย

“พั่บ!”

เป่ยหมิงหวังถูกรอยหมัดของหรงอี้กระแทกเข้าเต็มแรง ร่างทั้งร่างปลิววาบเหมือนว่าวสายขาด ก่อนจะร่วงจากฟ้าลงมาฟาดพื้นอย่างแรง

“แค่ก…แค่ก…” เป่ยหมิงหวังพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่หรงอี้กลับโถมตัวลงมาจากฟ้า เตะเท้าลงไปเต็มแรง เหยียบร่างของเป่ยหมิงหวังจนจมดิน ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ต่อต้านเลยแม้แต่น้อย

ชั่วขณะนี้ พลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวก็แผ่ออกมาจากร่างของหรงอี้ กดทับลงมาบนตัวของเป่ยหมิงหวังจากทุกทิศทุกทาง

“กร๊อบ ๆ...”

เสียงกระดูกแตกดังระงมไปทั้งตัวของเป่ยหมิงหวัง เลือดสดไหลอาบปากไม่หยุด

ภายใต้แรงกดดันอันรุนแรงนี้ แม้แต่วิญญาณแท้ของเขาก็ไม่อาจหลุดออกจากร่างได้

เป่ยหมิงหวังถึงกับแตกตื่นสุดขีด

“อู๋ฮวา ช่วยข้าที!”

ในห้วงวิกฤต เขาตะโกนร้องขอความช่วยเหลือจากอู๋ฮวา

แต่ทว่า อู๋ฮวากลับยืนอยู่กลางสุญญากาศ ประนมมือเล็กน้อยโน้มกายลงกล่าวว่า “อามิตาภพุทธ ท่านเป่ยหมิง ขออภัยด้วยที่อาตมาผู้น้อยช่วยอะไรไม่ได้”