บทที่ 2868: จางเหมยเจินเหรินพูดว่า “เมื่อครู่ตอนที่เจ้าบาดเจ็บล้มลงไป ข้าเห็นอู๋ฮวาขยับเท้า ดูท่าจะคิดฉวยโอกาสฆ่าเจ้า”

“แต่พอเจ้าลุกขึ้นมา เขาก็ยังไม่ทันได้ลงมือ”

“ไอ้กระต่ายน้อย ห้ามไปเชื่อไอ้พระหัวโล้นนี่เด็ดขาด” จางเหมยเจินเหรินว่า “พวกพระวัดต้าหลยินน่ะ ไม่มีสักรูปที่เป็นของดี”

“การเคลื่อนไหวของมัน ข้ารู้อยู่แล้ว” เย่ชิวพูด

ก่อนหน้านี้ตอนสู้กันอุตลุด แม้เย่ชิวจะโจมตีหรงอี้ไม่หยุด แต่ก็ยังเหลือหูตาอีกข้างไว้คอยระวังอู๋ฮวากับเป่ยหมิงหวังตลอด

การร่วมมือกับศัตรูมีทั้งข้อดีและข้อเสีย

ข้อดีก็คือทุกคนหันหน้าไปทางเดียวกัน รับมือศัตรูด้วยกัน แบ่งเบาความกดดัน แต่ข้อเสียก็คือต่างฝ่ายต่างระแวงกัน เฝ้าป้องกันกันเอง แต่ละคนล้วนมีใจคิดซ่อนดาบไว้ในรอยยิ้ม

นี่แหละคือเหตุผลที่เย่ชิวไม่กล้าเอาไพ่ตายออกมาใช้

ตอนนี้เป่ยหมิงหวังตายแล้ว เย่ชิวก็เริ่มคิดว่า หรือจะชิงลงมือฆ่าอู๋ฮวาให้จบ ๆ ไปเสียดี?

ถ้าพวกนั้นยังมีชีวิตอยู่ เขาก็ไม่กล้าปล่อยมือเต็มที่ หากไม่กล้าปล่อยมือเต็มที่ ก็ย่อมไม่อาจฆ่าหรงอี้ได้

คิดมาถึงตรงนี้ เย่ชิวก็ฉับพลันตัดสินใจขึ้นมา

“เหล่าโต้วซี ข้ามีความคิดอยู่อย่างหนึ่ง…”

เย่ชิวพูดยังไม่จบ เสียงของจางเหมยเจินเหรินก็ส่งเข้ามาในหูทันทีว่า “ไอ้กระต่ายน้อย หรือว่าเราจะลงมือฆ่าอู๋ฮวาก่อนดี?”

คิดเหมือนกันเป๊ะราวกับใจสื่อใจ

ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มออกมา

จางเหมยเจินเหรินส่งเสียงลับว่า “ไอ้กระต่ายน้อย พวกเราหาโอกาสฆ่าอู๋ฮวาก่อน ตัดปัญหาที่คอยกังวลอยู่ข้างหลัง จากนั้นค่อยทุ่มกำลังทั้งหมดไปจัดการหรงอี้”

เย่ชิวว่า “ข้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน เพียงแต่ก่อนที่อู๋ฮวาจะตาย ต้องรีดค่าของมันออกมาให้หมดก่อน”

“ครั้งก่อนตอนอยู่ภูเขาอมตะ ไอ้หมอนี่ใช้ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ชิ้นหนึ่งหนีไปได้”

“คราวนี้ ต่อให้ในมือมันไม่มีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ ก็ต้องมีศาสตราจักรพรรดิ อย่างน้อยต้องบีบให้มันเอาไพ่ตายออกมาใช้สู้กับหรงอี้”

“ถ้ามันฆ่าหรงอี้ได้ก็ดี ถ้าฆ่าไม่ได้ ทีนี้ก็ถึงตาเราฆ่ามัน”

“ได้!” จางเหมยเจินเหรินพูดว่า “เดี๋ยวข้าหาโอกาสเอาแผนไปบอกต้าหนิวกับพวก แล้วตอนนั้นเราจะช่วยกันประสานกับเจ้า”

เย่ชิวพยักหน้า “ดี”

“เพียงแต่…” จางเหมยเจินเหรินว่า “จะบีบให้อู๋ฮวาใช้ไพ่ตายได้ยังไงล่ะ?”

“ไม่ต้องห่วง ข้ามีแผนอยู่แล้ว” เย่ชิวพูดจบ สายตาก็มองไปยังเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์

จางเหมยเจินเหรินเข้าใจในทันที ยิ้มแหย่ขึ้นมาว่า “ไอ้กระต่ายน้อย คุณหนูเซวียนหยวนอุตส่าห์ฆ่าเป่ยหมิงหวังเพื่อเจ้าเลยนะ ทีหลังเจ้าต้องตอบแทนคนเขาให้ดี ๆ ล่ะ~”

ใช่แล้ว คราวนี้เป็นหนี้บุญคุณก้อนโตจริง ๆ

เย่ชิวมองเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ขยับริมฝีปากแผ่วเบา จากนั้นเสียงของเย่ชิวก็ดังขึ้นในหูของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไม่ได้มองเย่ชิว แต่หันไปพูดกับหรงอี้ว่า “พี่หรงอี้ ให้ฉันช่วยเถอะ พวกเขาคนนั้นมีเยอะ”

“ไม่ต้อง!” หรงอี้ยกหัวมองเย่ชิวกับพวกที่ยืนอยู่ในสุญญากาศ ก่อนพูดอย่างดูแคลนว่า “คนเยอะแล้วไง สุดท้ายก็แค่ฝูงหมาแมวที่ถูกรวมกัน”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เกลี้ยกล่อมว่า “พี่หรงอี้ ฉันรู้ว่าพลังบำเพ็ญเพียรของพี่สูงส่ง แต่สองหมัดยากจะสู้สี่มือ ฉันช่วยแบ่งเบาความกดดันให้พี่ได้”

“ไม่ต้อง” ท่าทีของหรงอี้หนักแน่น “ก็แค่ของเหลือไม่กี่คน อยู่ต่อหน้าข้า มีแต่ทางตายทางเดียว”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ยังไม่วางใจ เอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “พี่หรงอี้ ฉันเป็นห่วงพี่จริง ๆ ฉันไม่อยากให้พี่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิด สุดท้ายแล้ว… เราในภายหน้า… ก็อาจจะได้อยู่ด้วยกัน”

“แม้พลังบำเพ็ญเพียรของฉันจะสู้พี่ไม่ได้ แต่ฉันก็ไม่อ่อนแอขนาดนั้น ช่วยพี่รับมือศัตรูสักสองคนไม่ใช่ปัญหา”

“ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งจัดการพวกเขาได้เร็วเท่าไร พี่ก็จะยิ่งได้รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกเร็วเท่านั้น ระยะห่างจากการบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิก็จะยิ่งใกล้เข้าไปอีกก้าวหนึ่ง”

“ฉันรู้ว่าความสามารถของฉันมีจำกัด ช่วยพี่ได้ไม่มาก แต่ฉันยินดีทุ่มเทกำลังทั้งหมดของฉันให้พี่”

ในใจของหรงอี้ถึงกับซาบซึ้งจนยุ่งเหยิงไปหมด

ลองถามดูสิ ว่ามีผู้ชายคนไหนบ้าง ฟังผู้หญิงงามมาพูดกับตัวเองแบบนี้แล้วใจไม่สั่น?

ต่อให้เป็นร่างเทพไร้เทียมทานก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

เขาอดไม่ได้ที่จะเริ่มรู้สึกนับถือบิดาของตัวเองขึ้นมาในใจ “สุดท้ายก็ยังเป็นท่านพ่อที่มองการณ์ไกล หรงเอ๋อร์นี่แหละคู่ชีวิตผู้สนับสนุนอย่างแท้จริง”