บทที่ 2885: ศึกชี้ชะตา!

ทันทีที่เสียงกรีดร้องโหยหวนของอู๋ฮวาดับลง ลูกปัดเม็ดนั้นใต้ปลายเท้าเย่ชิวก็แตกละเอียดเป็นผง เหลือเพียงสายควันสีเขียวจาง ๆ ลอยสลายช้า ๆ อยู่ในอากาศ

ถึงตอนนี้ อู๋ฮวาก็สิ้นชีพลงอย่างสมบูรณ์

“ในที่สุดก็ได้ตายเสียที” จางเหมยเจินเหรินมองลึกไปยังสายควันนั้น เอ่ยเสียงแผ่ว

“ไอ้พระหัวโล้นนี่ อยู่มาได้ตั้งนาน สมควรตายตั้งนานแล้ว” หลินต้าหนiaoด่าลั่น

ม่อเทียนจีว่า “ต่อจากนี้ เส้นทางที่พี่ใหญ่จะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ ก็มีคู่แข่งน้อยลงไปหนึ่งคน”

จางเหมยเจินเหรินส่งเสียงลับเตือนทุกคนอย่างเงียบงันว่า “อู๋ฮวาตายแล้วก็จริง แต่ไอ้เวรนั่นคิดจะได้รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลก ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก”

ได้ยินดังนั้น ทุกคนก็หันไปมองหรงอี้พร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

พวกเขารู้ดีว่า การล่มสลายของอู๋ฮวา เป็นเพียงฉากเปิดของศึกชิงรากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกเท่านั้น การต่อสู้ที่แท้จริงยังรออยู่ข้างหน้า

หรงอี้ไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่าย ๆ เลย

เย่ชิวชักเท้ากลับ สายตาจับจ้องไปที่หรงอี้ ขณะเดียวกัน หรงอี้เองก็หันมามองเย่ชิวเช่นกัน

สายตาของทั้งสองประสานกันกลางอากาศ

ในอากาศราวกับมีประกายไฟที่มองไม่เห็นปะทุชนกัน แม้ทั้งคู่ยังไม่เอ่ยคำใด แต่ไอสังหารที่ปะทะกันอย่างตรงไปตรงมาก็ทำให้บรรยากาศรอบข้างกดดันถึงขีดสุด

สิบวินาทีต่อมา

หรงอี้เป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน

“พวกเจ้ารุมเข้ามาพร้อมกันเลย!”

ท่าทีของเขายังคงโอหังเช่นเคย

ชั่วพริบตาเดียว จางเหมยเจินเหริน เฟิงเสี่ยวเสี่ยว เฟิงอู๋เหิน หลินต้าหนiao และม่อเทียนจี ก็เคลื่อนตัวมาประชิดข้างกายเย่ชิว เรียงแถวเป็นเส้นตรง เผชิญหน้ากับหรงอี้อยู่ห่าง ๆ

แม้จะรู้ดีว่าหรงอี้แข็งแกร่งเพียงใด แต่จางเหมยเจินเหรินกับพวกกลับไม่มีใครถอยแม้แต่ก้าวเดียว

เพราะพวกเขารู้ดีว่า ศึกครั้งนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว

“พวกสวะ” หรงอี้เอ่ยอย่างไม่ไยดี

“ฮึ หรงอี้ เจ้าช่างโอหังเกินไปแล้ว!” เฟิงอู๋เหินฮึดฮัด ในน้ำมือกำคันธนูศักดิ์สิทธิ์สีดำสนิท สายธนูลั่นฮึมฮัมแผ่วเบา ราวกับพร้อมจะปล่อยศรได้ทุกเมื่อ

หรงอี้ยิ้มเย็น แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน “โอหังงั้นหรือ? หรงอี้ทำอะไรตลอดชีวิตนี้ เคยต้องไปอธิบายให้ใครฟังเสียที่ไหน! วันนี้ รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกนี่ หรงอี้จะต้องเอาให้ได้!”

เย่ชิวจ้องหรงอี้ ตอบอย่างราบเรียบว่า “คิดจะได้รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลก มันไม่ใช่แค่พูดแล้วจะได้มาหรอก”

หรงอี้เงยหน้าเอ่ยอย่างหยิ่งผยอง “รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลก ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นจึงคู่ควร”

“วันนี้ใครแกร่งกว่า มันก็เป็นของคนนั้น!”

“เลิกพล่าม ลงมือกันได้แล้ว!”

พร้อมกับคำพูด เจตจำนงแห่งสงครามรอบกายเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างรุนแรง คลื่นพลังอันมหาศาลแผ่กระจายออกจากตัวเขาเป็นศูนย์กลางไปทั่วทุกทิศทาง

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงที่แผ่ออกจากร่างหรงอี้ สีหน้าของจางเหมยเจินเหรินกับพวกก็เคร่งเครียดขึ้นทันที

พวกเขารู้ว่า ศึกครั้งนี้จะยากลำบากเป็นพิเศษ แต่ในเวลาเดียวกัน ทุกคนก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

“หัวหน้า เราจะเอายังไงดี?” หลินต้าหนiaoถามเสียงต่ำ

เย่ชิวแย้มยิ้มเล็กน้อย “จะทำอะไรได้อีกล่ะ? ก็สู้สิ! พวกเรามากันตั้งเท่านี้ ยังจะกลัวเขาอยู่คนเดียวหรือไง?”

คำพูดของเย่ชิวราวกับฉีดพลังที่มองไม่เห็นเข้าไปในตัวทุกคน เจตจำนงแห่งสงครามของพวกเขาก็พลอยพุ่งสูงขึ้นตามไปด้วย จนแทบจะทัดเทียมกับพลังของหรงอี้

จางเหมยเจินเหรินสะบัดไม้ปัดฝุ่นในมือ พลางหัวเราะ “เชือดร่างเทพไร้เทียมทานเสียหน่อย ก็ถือเป็นอีกตำนานหนึ่งเหมือนกัน”

หลินต้าหนiaoคีบมีดตอนไว้ระหว่างนิ้ว เฟิงอู๋เหินกำคันธนูศักดิ์สิทธิ์แน่น ส่วนเฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็ควักดาบอำนาจออกมา

ส่วนม่อเทียนจี ใช้สองมือร่ายอาคม ริมฝีปากขยับพึมพำ เตรียมลงมือด้วยวาจาสั่งกลายเป็นจริงซึ่งเขาถนัดที่สุด

หรงอี้เห็นดังนั้นก็ไม่สะทกสะท้าน แค่นเสียงเย้ย “ฮึ ต่อให้พวกเจ้ารุมมาพร้อมกัน แล้วจะทำอะไรได้กันเชียว?”

สิ้นคำ ร่างของหรงอี้ก็สั่นไหว พุ่งเข้าหาเย่ชิวราวดาวดวงใหญ่พุ่งชน

ทั้งพลังบุก ทั้งความเร็ว ล้วนรุนแรงถึงที่สุด

เย่ชิวไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบใช้วิชาก้าวเดียวสู่สวรรค์ ร่างหายวับจากที่เดิมในฉับพลัน

หมัดของหรงอี้พุ่งเข้าใส่เป้าหมายว่างเปล่า แต่เขาไม่หยุด แม้แต่วินาทีเดียว กลับวกไปบุกใส่คนอื่นต่อทันที

ศึกใหญ่ปะทุขึ้นอีกครั้ง

“หยุด!”

ม่อเทียนจีเปล่งเสียงใช้วาจาสั่งกลายเป็นจริง พยายามสั่งให้หรงอี้หยุดเท้า ทว่าหรงอี้ไม่ถูกวาจาสั่งกลายเป็นจริงกระทบเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังซัดหมัดใส่ม่อเทียนจีอีกหนึ่งหมัด

เฟิงอู๋เหินเห็นดังนั้น ก็รีบดึงสายคันธนูศักดิ์สิทธิ์ ลูกศรที่ควบแน่นจากพลังวิญญาณดอกหนึ่งพุ่งทะลวงสุญญากาศ ตรงดิ่งสู่หว่างคิ้วของหรงอี้