บทที่ 2910: ระฆังจักรพรรดิ์ทองคำ

ดวงตาของหรงอี้เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

เขาอัญเชิญวิญญาณนักรบไร้เทียมทานยุคโบราณออกมา ในยามมีชีวิตพวกนั้นล้วนมีร่างเทพไร้เทียมทาน ถึงจะดับสูญไปนานแล้ว แต่อำนาจของวิญญาณเหล่านั้นก็ยังน่าหวาดกลัว เดิมทีคิดว่าต้องเล่นงานเย่ชิวให้บาดเจ็บสาหัสแน่ กลับไม่คาดว่าจะถูกเย่ชิวสังหารลงทีละตน

“ไม่... แพ้ไม่ได้เด็ดขาด!”

เพราะถ้าแพ้ก็เท่ากับตาย

ขณะนั้นเอง เย่ชิวก็เงื้อหมัดใส่เขาอีกครั้ง ทันใดนั้น หมัดไร้ผู้ต่อต้านก็ปะทุอานุภาพถึงขีดสุด ราวกับจะทุบทะลายฟ้าดินทั้งผืน

ในห้วงเป็นตายเช่นนี้

“สู้ตาย!”

หรงอี้กัดฟันกรอด ความฮึดฮัดตัดใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ

“ฟึ่บ!”

หรงอี้สร้างร่างแยกออกมาอีกตน ร่างแยกนี้เหมือนกับตัวจริงของเขาอย่างไม่มีที่ติ แผ่พลังชีวิตรุนแรงออกมา

“เย่ฉางเซิง ต่อให้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ก็ต้องชดใช้ค่าตอบแทนให้สาสม!”

หรงอี้คำรามลั่น ควบคุมร่างแยกพุ่งกระโจนเข้าใส่เย่ชิวอย่างดุเดือด

เย่ชิวสัมผัสได้ว่า ในทะเลจิตของร่างแยกหรงอี้ตนนั้น ยังมีวิญญาณแท้อีกดวงหนึ่งซ่อนอยู่

“หึ มองนายต่ำไปจริง ๆ ถึงกับบำเพ็ญวิญญาณแท้ออกมาได้ถึงสี่ดวง” เย่ชิวฮึดฮัดในลำคอ ไม่เพียงไม่คิดจะหลบการจู่โจมของร่างแยก แต่กลับยืนนิ่งอยู่กับที่

เขารอจนร่างแยกของหรงอี้พุ่งเข้ามาถึงตรงหน้า จึงลงมือ

“ปัง!”

เขาชกทะลุหน้าอกของร่างแยกหรงอี้ในหมัดเดียว

ทว่าทันใดนั้นเอง ร่างแยกของหรงอี้พลันระเบิดแสงเจิดจ้า พลังชีวิตสุดสะพรึงกลัวพลุ่งขึ้นจากภายในหัว ราวกับมีบางสิ่งกำลังจะฝ่าเปลือกออกมา

“แย่แล้ว ร่างแยกจะระเบิดร่างเทพตัวเอง!”

จางเหมยเจินเหรินเห็นภาพนั้นก็รีบตะโกนเตือนเย่ชิวว่า “ไอ้เด็กเวร รีบถอยไป!”

ต้องรู้ไว้ด้วยว่า ร่างแยกของหรงอี้ก็อยู่ในขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานเช่นกัน หากระเบิดวิญญาณแท้ขึ้นมา อานุภาพย่อมร้ายกาจอย่างหาที่สุดไม่ได้

“แค่วิชากระจอก!”

เย่ชิวไม่ถอยสักก้าว คำพูดเพิ่งหลุดปาก แสงสีม่วงทั่วร่างก็พลันส่องริบหรี่ขึ้นมา นั่นคือคัมภีร์ร่างทองจักรพรรดิม่วงที่จื่อหยางเทียนจุนถ่ายทอดให้เขา

ขณะเดียวกัน บนผิวหนังของเขาก็ปรากฏแสงทองคำสุกสกาว นั่นคือพลังวิเศษป้องกันระดับสูงสุดของพุทธศาสนา กายแกร่งดั่งเพชร

เพื่อความไม่ประมาท เย่ชิวจึงให้พลังแห่งความโกลาหลเคลือบไปทั่วร่างอีกชั้น

“บึ้ม!”

ร่างแยกของหรงอี้ระเบิดวิญญาณแท้ พลังอันรุนแรงปะทุขึ้นในชั่วพริบตา ราวดวงดาวดวงหนึ่งระเบิดกลางสุญญากาศ คลื่นพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวกวาดซัดไปทั้งสี่ทิศ จนช่องว่างอากาศแตกร้าวออกเป็นเส้นเล็ก ๆ มากมาย

ทว่าอานุภาพที่เพียงพอจะทำลายล้างฟ้าดินได้ในครั้งนี้ เมื่อกระแทกใส่ร่างของเย่ชิว กลับเหมือนโคลนจมทะเล เงียบหายไร้เสียง

ยิ่งประหลาดเข้าไปใหญ่ เย่ชิวอ้าปากสูดลมหนึ่งที ก็ดูดกลืนพลังงานทั้งหมดที่วิญญาณแท้ของร่างแยกหรงอี้ปลดปล่อยออกมาเข้าสู่ร่างในคราวเดียว

“นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?”

หรงอี้เบิกตาโพลง แข็งทื่อไปทั้งตัว

เขาไม่เคยนึกฝันเลยว่า การให้ร่างแยกระเบิดวิญญาณแท้ตัวเอง กลับไม่อาจสร้างบาดแผลให้เย่ชิวได้แม้แต่น้อย

“หรงอี้ มีไพ่ตายอะไรก็รีบเอาออกมาเถอะ เพราะอีกไม่นานจะไม่มีโอกาสแล้ว” เย่ชิวตะโกนลั่น

“นี่เจ้าเป็นคนบีบให้ต้องทำถึงขนาดนี้เอง!” แววคลุ้มคลั่งฉายวาบในดวงตาของหรงอี้ เขาประสานมือร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว ปากพึมพำคาถาไม่หยุด ชัดเจนว่ากำลังเตรียมวิธีการที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิม

“เย่ฉางเซิง ต่อไปขอดูหน่อยเถอะ ว่าจะต้านทานได้ยังไง!”

หรงอี้ตะโกนลั่น พลังชี่ในกายพลุ่งพล่านรุนแรง ของวิเศษชิ้นหนึ่งที่แผ่กลิ่นอายโบราณค่อย ๆ ลอยขึ้นมาปรากฏเหนือศีรษะเขา

มันคือศาสตราจักรพรรดิ แผ่แรงกดดันแห่งเซียนมหาศาลออกมา ราวกับจะกดขี่ทุกสรรพสิ่งให้ราบคาบ

ศาสตราจักรพรรดิ เป็นของวิเศษทางเวทมนตร์ที่มีเพียงยอดฝีมือจักรพรรดิเท่านั้นจึงจะสร้างได้ ภายในสถิตด้วยเจตจำนงและพลังของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ถึงแม้จะเป็นศาสตราจักรพรรดิที่ชำรุดเสียหาย ก็ยังเพียงพอให้เหล่ายอดฝีมือนับไม่ถ้วนคลั่งไคล้แย่งชิง

“นั่นมัน... สมบัติคุ้มตระกูลของฮวงจินเจียจู๋ ระฆังจักรพรรดิ์ทองคำ!”

ท่ามกลางทุกคนที่เฝ้าดูการต่อสู้อยู่ เฟิงเสี่ยวเสี่ยวจำศาสตราจักรพรรดิชิ้นนี้ได้ จึงอุทานออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่