บทที่ 2939: รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลก

เย่ชิวเห็นมงกุฎเปล่งแสงทองคำเจิดจ้าออกมา ใจก็พลันพองโต ไม่คาดคิดเลยว่าคัมภีร์เทพจะเกิดปฏิกิริยากับมงกุฎได้จริง ๆ

ทว่า ความยินดีนั้นยังไม่ทันผ่านไปได้สองลมหายใจ ท่านผู้สูงศักดิ์ก็โผคว้าหัวตัวเองกรีดร้องออกมา ใบหน้าอ่อนเยาว์บิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด

“อ๊าาา—!”

เสียงกรีดร้องของท่านผู้สูงศักดิ์แหลมบาดหู และโหยหวนอย่างที่สุด ทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิตราวกับสั่นสะเทือนไปตามเสียงกรีดร้องนั้น

เย่ชิวหน้าถอดสี รีบหยุดสวดคัมภีร์เทพในทันที

พอเขาหยุดลง ความเจ็บปวดของท่านผู้สูงศักดิ์ก็หายวับไปทันใด นางหอบหายใจแรง หน้า ซีดขาวราวกระดาษ หน้าผากพราวไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กละเอียด

“นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เย่ชิวเอ่ยถามอย่างตื่นงง ใจเต็มไปด้วยความสับสนและไม่สบายใจ

ท่านผู้สูงศักดิ์กัดฟันแน่น จ้องเย่ชิวเขม็ง “เจ้าเด็กสารเลว เจ้าทำอะไรฉันกันแน่!”

เย่ชิวแบมืออย่างจนใจ “ท่านผู้สูงศักดิ์ ผมก็ทำตามที่ท่านสั่ง ใช้วิธีที่ผมมีลองดูเท่านั้นเอง ไม่คิดเลยว่าคัมภีร์เทพจะทำให้ท่านเจ็บปวดขนาดนี้”

ท่านผู้สูงศักดิ์หอบหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามเสียงแฝงแววระแวง “แน่ใจนะว่าไม่ได้ตั้งใจทรมานฉันเล่น?”

เย่ชิวว่า “ท่านผู้สูงศักดิ์ ท่านเข้าใจผมผิดแล้ว ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าคัมภีร์เทพจะทำให้มงกุฎเกิดปฏิกิริยา”

“ฮึ! ดีแล้วที่ไม่ใช่ตั้งใจ ไม่งั้นฉันตบเจ้าตายคามือไปแล้ว” ท่านผู้สูงศักดิ์ฮึดฮัดพูดอย่างดุร้าย

เย่ชิวถามต่อ “ท่านผู้สูงศักดิ์ บอกผมหน่อยได้ไหมครับ ว่าเมื่อกี้รู้สึกยังไงบ้าง”

ท่านผู้สูงศักดิ์ตอบ “เจ็บ…เหมือนมีเข็มนับหมื่นนับพันเล่มแทงทะลุทะลวงเข้ามาในสมองฉัน”

“แปลกทำไมถึงเป็นแบบนี้?” เย่ชิวขมวดคิ้วแน่น ยิ่งคิดยิ่งงง

ท่านผู้สูงศักดิ์เอ่ยว่า “ยังไงซะ คัมภีร์เทพก็ทำให้มงกุฎเกิดปฏิกิริยา แบบนี้ก็นับว่าเป็นลางดี เย่ฉางเซิง เจ้าลองอีกที”

“ยังจะลองอีก?” เย่ชิวออกอาการลังเล เขากลัวว่าจะไปกระตุ้นความเจ็บปวดของท่านผู้สูงศักดิ์ขึ้นมาอีก

“เจ้าจะพิรี้พิไรอะไรนัก ฉันให้ลองก็ลองสิ” ท่านผู้สูงศักดิ์เร่งเสียงหงุดหงิด

“ก็ได้ครับ!” เย่ชิวทำได้แค่กัดฟันลองอีกครั้ง

เขาสูดลมหายใจลึก จากนั้นก็เริ่มสวดคัมภีร์เทพอีกครั้ง

คราวนี้เขาระวังตัวเป็นพิเศษ จดจ่อจับตามองปฏิกิริยาของท่านผู้สูงศักดิ์ตลอดเวลา

แต่ไม่ทันไร พอเขาเริ่มสวดขึ้นมา ท่านผู้สูงศักดิ์ก็โผกอดหัวตัวเองอีกครั้ง ร้องด้วยความเจ็บปวด

“อาาา…”

ร่างของท่านผู้สูงศักดิ์สั่นระริก เหมือนกำลังทนรับความทรมานที่ยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

เย่ชิวสะดุ้งจนใจหาย รีบหยุดสวด คัมภีร์เทพทันที ความเจ็บปวดของท่านผู้สูงศักดิ์ก็ขาดหายไปตามนั้น

นางทรุดตัวนั่งลงกับพื้น หอบหายใจถี่ ดวงตาเป็นประกายด้วยความโกรธและความจนปัญญา

“ไอ้เด็กบ้า เจ้านี่จะทรมานฉันไปถึงเมื่อไหร่กัน!” ท่านผู้สูงศักดิ์ตวาดลั่น

ก็ท่านเป็นคนให้ผมลองเอง ทำไมถึงมาโทษผมล่ะ?

เย่ชิวไม่ได้เถียงออกไป สุดท้ายแล้วคนตรงหน้ากับท่านปู่ใหญ่หวงจินก็เป็นคนยุคเดียวกัน แถมยังมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันด้วย

“ท่านผู้สูงศักดิ์ ผมขอโทษ ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าจะเป็นแบบนี้” เย่ชิวเอ่ยขอโทษ

ตอนนี้ ในสายตาของเขา มงกุฎวงนี้ไม่ต่างอะไรจากห่วงคาดหัวของซุนโหวจื่อ ส่วนตัวเขาเองก็เหมือนถังเซิง แค่เขาเอ่ยคัมภีร์เทพขึ้นมา ท่านผู้สูงศักดิ์ก็เจ็บจนทนไม่ไหว

จู่ ๆ ในใจเย่ชิวก็ผุดความคิดอุกอาจขึ้นมาอย่างหนึ่ง

“หรือว่ามงกุฎที่ท่านปู่ใหญ่หวงจินทำให้ท่านผู้สูงศักดิ์นี่ จะตั้งใจให้ผมใช้ควบคุมเธอ?”

ท่านผู้สูงศักดิ์นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “ดูท่า มงกุฎวงนี้กับคัมภีร์เทพคงมีความสัมพันธ์พิเศษบางอย่างเชื่อมโยงกันอยู่ แต่จะถอดมันออกให้ได้ เกรงว่าต้องไปหาคำใบ้จากสายเลือดสืบทอด/มรดกวิชาที่ท่านปู่ใหญ่หวงจินทิ้งไว้”

“ผมจะพยายามหามันให้ได้ ท่านผู้สูงศักดิ์ ท่านอดใจรอสักพักนะครับ” เย่ชิวว่าจบก็หลับตาลง เริ่มรื้อฟื้นสายเลือดสืบทอด/มรดกวิชาทั้งหมดที่เย่เจียเหล่าจู่เคยทิ้งไว้ให้เขาอย่างละเอียด

เขาหวังว่าจะหาคำใบ้เกี่ยวกับมงกุฎวงนี้เจอในนั้น

แต่เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละนิด ๆ คิ้วของเย่ชิวก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

เขาแทบจะพลิกทบทวนสายเลือดสืบทอด/มรดกวิชาทั้งหมดที่เย่เจียเหล่าจู่เคยฝากไว้แล้ว แต่ก็ยังหาอะไรที่เกี่ยวข้องกับมงกุฎไม่เจอเลยแม้แต่น้อย