บทที่ 2954: ข้าปฏิเสธ!

ในชั่วขณะที่ท่านถังชางไห่สิ้นชีวิตสูญสิ้นวิถี ทั้งพื้นที่เหมือนสั่นสะเทือนตามไปด้วย

หมอกเลือดก้อนนั้นลอยฟุ้งอยู่กลางอากาศช้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไป กลายเป็นความว่างเปล่า ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ บอกเล่าว่าอดีตหัวหน้าตระกูลผู้เคยเกรียงไกรผู้นั้น ได้ร่วงหล่นดับสูญไปแล้ว

ทั้งสนามเงียบกริบ

ทุกคนตาค้าง พูดไม่ออกด้วยความตะลึงงัน

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อ เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อและคนอื่น ๆ ล้วนเผยสีหน้าตกตะลึงอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

แม้พวกเขาจะรู้ดีอยู่แล้วว่าท่านนักบุญทองคำมีพลังลึกไม่อาจหยั่ง แต่พอได้เห็นกับตาว่าเพียงแค่หนึ่งสายตาก็สามารถทำลายล้างท่านถังชางไห่ได้ ความสั่นสะเทือนในใจนั้นยากจะหาคำใดมาบรรยาย

“แ…นี่แหละหรือคือพลังของท่านนักบุญทองคำ?” น้ำเสียงของเฟิงหลิงหยุนสั่นเล็กน้อย

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดคลื่นอารมณ์ในอกลง ก่อนเอ่ยว่า “ดูท่าข้าคงเดาไม่ผิด พลังของท่านนักบุญทองคำแข็งแกร่งกว่าสมัยก่อนเสียอีก”

ใบหน้าท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อเคร่งเครียดกว่าครั้งไหน ๆ เขารู้ดีว่า การที่ท่านนักบุญทองคำลงมือสังหารท่านถังชางไห่ เพียงเป็นการเริ่มต้น ต่อไป…ก็ถึงคิวของพวกเขาแล้ว

“โคตรเก่ง!” เฟิงอู๋เหินกลืนน้ำลายเอื๊อก ก่อนพูดเสียงต่ำว่า “พี่ใหญ่ หัวหน้าเรางานเข้าแล้ว!”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวไม่พูดแม้แต่คำเดียว แต่จากสีหน้าก็เห็นชัดว่าในใจเขาตอนนี้ตึงเครียดถึงขีดสุด

ไกลออกไป

“เชี่ย ไอ้เจ้าแก่บ้านี่โผล่มาจากไหนวะ โหดเกินไปแล้ว!” จางเหมยเจินเหรินอุทานลั่น

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พูดว่า “ถ้าข้าเดาไม่ผิด เขาน่าจะเป็นท่านนักบุญทองคำ”

“ท่านนักบุญทองคำ?” จางเหมยเจินเหรินชะงักไป “ทำไมชื่อมันคุ้น ๆ หูวะ?”

ม่อเทียนจีเอ่ยว่า “ข้าจำได้ว่าเฟิงเสี่ยวเสี่ยวเคยพูดไว้ เมื่อหกพันปีก่อน ฮวงจินเจียจู๋เคยมีผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งบุกเข้าไปถึงเขตแกนกลาง เคยถูกท่านผู้สูงศักดิ์废นั่นแหละคนเดียวกับท่านนักบุญทองคำ”

“อ้อ ไอ้หมอนี่เองเรอะ!” จางเหมยเจินเหรินบ่น “เจ้าแก่คนนี้ดวงแข็งใช้ได้เลยนะ”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พูดต่อ “หกพันปีที่ผ่านมา ทุกคนล้วนคิดว่าท่านนักบุญทองคำตายไปแล้ว ใครจะคิดว่าเขายังมีชีวิตอยู่”

หลินต้าหนiaoเอ่ยว่า “พลังของคนผู้นี้น่ากลัวมาก”

แววตาเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เต็มไปด้วยความกังวล “เมื่อครั้งก่อนที่จะถูก废 ท่านนักบุญทองคำก็เป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิอยู่แล้ว ตอนนี้เกรงว่าพลังของเขาจะยิ่งเหนือยิ่งกว่าสมัยนั้น”

“ฉางเซิงกำลังตกอยู่ในอันตราย”

“ท่าน道长 อีกเดี๋ยวข้าจะไปช่วยฉางเซิงเอง พอพวกเราถ่วงท่านนักบุญทองคำไว้ได้แล้ว พวกท่านรีบหาทางออกจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิตก่อนเถอะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ในใจจางเหมยเจินเหรินก็รู้สึกสะท้อนเล็กน้อย

การกระทำของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ครั้งนี้ ชัดเจนว่าอยากเสี่ยงชีวิตเปิดทางหนีให้พวกเขา

“ไม่มีประโยชน์หรอก” จางเหมยเจินเหรินกล่าว “เว้นเสียแต่เป็นผู้แข็งแกร่งระดับเดียวกัน ไม่อย่างนั้นไม่มีใครต้านเจ้าแก่คนนั้นได้”

“หนีเอาชีวิตรอดสู้ร่วมแรงร่วมใจกันต้านศัตรูจะดีกว่าตรงไหน”

“คุณหนูหรงเอ๋อร์ ไม่ต้องกังวลเกินไปนัก เจ้ากระต่ายนั่นเป็นร่างอมตะนิรันดร์กาล มันไม่ตายง่าย ๆ หรอก”

“แถมบนตัวมันยังแบกโชควาสนาของเผ่าอสูรกับเผ่ามนุษย์ไว้ ถ้าเจ้าแก่คนนั้นกล้าฆ่าเด็กเวรนั่นจริง ๆ ยังไงก็ต้องโดนการลงโทษจากสวรรค์แน่นอน”

ได้ยินอย่างนี้ ความกังวลในใจทุกคนจึงลดลงไปเล็กน้อย

“ฮ่าฮ่าฮ่า……”

จู่ ๆ เสียงหัวเราะไร้ยางอายก็ดังขึ้นมา ได้ยินหรงจิงเทียนหัวเราะพลางพูดว่า “ถังชางไห่ แกคงไม่คิดสินะว่าท่านปู่ใหญ่หวงจินยังมีชีวิตอยู่ แกยังกล้ามาลงมือกับข้า แกไม่ตายแล้วใครจะตาย…”

เพี้ยะ!

เสียงยังไม่ทันจบ ฝ่ามือฉาดใหญ่ก็ฟาดลงบนหน้าหรงจิงเทียน ทำเอาเขาเจ็บจนดาวลอยไปทั้งดวงตา

“ท่านปู่ใหญ่หวงจิน ท่าน…”

หรงจิงเทียนเอามือกุมแก้ม เงยหน้ามองท่านนักบุญทองคำที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าท่านปู่ใหญ่หวงจินตบเขาทำไม

ท่านนักบุญทองคำมองหรงจิงเทียนแล้ว qu่าดังลั่น “หัวเราะพรรค์อะไร!”

“เจ้าเป็นหัวหน้าตระกูลของฮวงจินเจียจู๋ แต่กลับเกือบถูกคนฆ่าตาย นี่คือความอัปยศของเจ้าเอง”