บทที่ 2965: ออกจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิต

คืนนั้น ลานบ้านของเซวียนหยวนเจียสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ เสียงผู้คนคึกคักอึกทึกไปทั่ว

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล นำบรรดาผู้อาวุโสของเฟิงเจียมาถึงตระกูลเซวียนหยวน สองตระกูลรวมกันหลายร้อยคน นั่งดื่มสุราเอะอะเฮฮาอยู่ด้วยกัน

เวลานี้ทุกคนต่างวางใจ ลงเกราะระแวง เปิดใจต่อกัน ดื่มกินกันอย่างสนุกสุดเหวี่ยง

เย่ชิวในฐานะคนสำคัญของงาน ย่อมถูกคนถือจอกมาชนไม่ขาด แก้วแล้วแก้วเล่า ดื่มแทบไม่ได้พักหายใจ

จนเหล้าหมุนเวียนกันไปได้สามรอบ เขาถึงหาโอกาสหลบออกมาได้ แอบชิ่งออกจากโต๊ะพร้อมกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ แล้วทั้งสองก็ไปนั่งที่บนหลังคาดูดาวด้วยกัน

ท้องฟ้ายามราตรีพราวไปด้วยดวงดาว ทางช้างเผือกพาดข้ามฟ้า งดงามจนแทบกลั้นหายใจ

ทั้งสองเงยหน้ามองหมู่ดาว อยู่ในห้วงเวลาอันเงียบสงบและงดงามนั้น

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ซบอยู่ในอ้อมอกของเย่ชิว เอ่ยเสียงแผ่วว่า “ชางเซิง รู้ไหม ตั้งแต่เด็ก ความฝันของฉันก็คือได้บินออกจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ไปดูโลกภายนอกสักครั้ง”

เย่ชิวโอบเธอไว้ พลางพูดด้วยน้ำเสียงลึกซึ้งว่า “หรงเอ๋อร์ สักวันหนึ่ง ผมจะพาเธอไปโบยบินทั่วฟ้าเก้าชั้นสิบแดน ดูให้ครบทุกความรุ่งเรืองในโลกนี้”

“อืม” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์รับเสียงหนักแน่น ดวงตาเปล่งประกายความคาดหวัง แต่แล้วพริบตาเดียว แววหน้าก็หม่นลง เอ่ยว่า “ชางเซิง ฉันไม่อยากให้เธอไปเลย”

“ผมก็ไม่อยากจากเธอเหมือนกัน” เย่ชิวกอดเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์แน่น แท้จริงแล้วเขาเองก็ชอบที่นี่มาก ราวกับแดนสุขาวดีไม่มีผิด หากบนบ่าของเขายังมีภารกิจที่ยิ่งใหญ่กว่ารออยู่

ต่อจากนั้นทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่ซบไหล่กันเงียบ ๆ ซึมซับช่วงเวลาอันแสนล้ำค่านี้

ส่วนในลานบ้าน บรรยากาศกลับยิ่งคึกคักขึ้นทุกที

ทุกคนจมอยู่ในความครึกครื้นและความร่มเย็นเป็นสุข ราวกับว่าเหล่าความทุกข์และกังวลทั้งหลายถูกสุราและเสียงหัวเราะกลบหายไปหมด งานเลี้ยงช่างกลมเกลียวน่าดูชม

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์มองฉากตรงลานนั้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ชางเซิง รู้ไหม ตั้งแต่ฉันเกิดมา ยังไม่เคยเห็นพ่อกับปู่ดื่มเหล้าเยอะขนาดนี้มาก่อน ไม่เคยเห็นบนหน้ายิ้มเยอะขนาดนี้เลย ทั้งหมดนี่ก็เพราะเธอ ขอบใจนะ”

“ระหว่างเรา ไม่ต้อง…” เย่ชิวพูดได้แค่นั้น ก็มีเสียงตะโกนของจางเหมยเจินเหรินดังมาจากในลานบ้าน “เงียบ! เงียบก่อน!”

จางเหมยเจินเหรินพูดจบก็ลุกขึ้น ในมือถือคนโทเหล้าแกว่งไปมา ร่างโงนเงน ดูก็รู้ว่าเมาได้ที่แล้ว

สีหน้าเย่ชิวเปลี่ยนเล็กน้อย “จบกัน!”

“เป็นอะไรหรือ” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์รีบถาม

“เหล่าโต้วซีโรคกำเริบอีกแล้ว” เย่ชิวว่า

“โรคกำเริบ?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ชะงัก “ท่านเต๋าป่วยเหรอ ไม่น่าใช่นะ ตามหลักแล้วด้วยพลังบำเพ็ญเพียรของท่าน จะป่วยได้ยังไงกัน ชางเซิง ท่านเต๋าเป็นโรคอะไรกันแน่”

“เดี๋ยวอีกหน่อยเธอก็รู้เอง…เฮ้อ” เย่ชิวถอนหายใจยาว อยู่กับจางเหมยเจินเหรินมานาน เขารู้ดีว่าจางเหมยเจินเหรินกำลังจะทำอะไรต่อจากนี้

ว่าดังนั้นก็ไม่ผิด จางเหมยเจินเหรินหันไปพูดกับทุกคนในลานบ้านว่า “ทุกท่าน คืนนี้จนข้าที่เป็นเต๋าได้มีวาสนาได้รู้จักพวกท่าน นับเป็นบุญสามชาติ เมื่อครู่นี้อยู่ ๆ ก็เกิดแรงบันดาลใจ เลยแต่งบทกวีมาหนึ่งบท เชิญทุกท่านช่วยชิมลิ้มวิจารณ์กันหน่อย”

“หือ?” เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล วางจอกเหล้าลง ถามอย่างแปลกใจว่า “ท่านเต๋าแต่งกลอนได้ด้วยหรือ”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะ “ฮ่า ๆ ๆ เฟิง家主ไม่รู้เสียแล้ว ตอนจนข้าอยู่ในโลกมนุษย์ ผู้คนต่างเรียกข้าว่า ‘เทพกวีมาเกิด’”

“เทพกวี? เก่งขนาดนั้นเชียว?” บนหน้าเฟิงหลิงหยุนเต็มไปด้วยความคาดหวัง ถามต่อว่า “ท่านเต๋า ไม่ทราบว่าคิดจะแต่งกลอนเรื่องอะไร”

เขาไม่ทันสังเกตเลยว่า หลินต้าหนiaoกับม่อเทียนจีที่นั่งข้าง ๆ จางเหมยเจินเหริน ก้มหน้าก้มตาไปนานแล้ว

“เออสิ จะเขียนเรื่องอะไรดีนะ” จางเหมยเจินเหรินเกาศีรษะ คิดอยู่นานก็ยังคิดไม่ออก

ตอนนั้นเอง หลินต้าหนiaoทนไม่ไหว แหงนหน้าขึ้นพูดเสียงเบา “พี่รอง อย่าไปทำขายหน้าคนเลย…”

“คิดออกแล้ว!” ยังไม่ทันให้หลินต้าหนiaoพูดจบ จางเหมยเจินเหรินก็ชี้หน้าหลินต้าหนiao แล้วเอ่ยท่องกวีเสียงดังว่า “มองไกล ๆ เห็นหัวหมู มองดูใกล้ ๆ หัวหมูใหญ่ หัวหมูอะไรใหญ่เสียนัก หัวหมูเอ๋ย…ใหญ่จริงใหญ่จัง”