บทที่ 2980: ผู้อาวุโสเผ่ามิ่ง

เมื่อได้ยินเสียง เย่ชิวถึงกับสะดุ้งวาบในใจ ฟังแค่ครั้งเดียวก็รู้ทันทีว่าเสียงกรีดร้องโหยหวนเมื่อครู่มาจากหนานกงเซียวเซียว

เขาไม่ทันได้คิดอะไรให้มาก ร่างก็วูบหนึ่งไปโผล่บนชั้นดาดฟ้าของห้องเกียรติทรัพย์

ชั้นดาดฟ้ามืดสลัว แสงไฟริบหรี่ กลิ่นคาวเลือดลอยอวลไปทั่วอากาศ

เย่ชิวกวาดตามองเพียงแวบเดียว ก็เห็นหนานกงเซียวเซียวขดตัวอยู่บนพื้น สองมือกุมท้องแน่น ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษ มุมปากยังมีเลือดไหลไม่หยุด

“พี่เซียวเซียว เป็นอะไรบ้าง?” เย่ชิวถามอย่างร้อนรน

“ไม่ต้องห่วงฉัน เสี่ยวเตี๋ยถูกจับไปแล้ว” หนานกงเซียวเซียวพูดอย่างร้อนใจ

เย่ชิวรีบย่อตัวลง ตรวจดูบาดแผลของหนานกงเซียวเซียวอย่างรวดเร็ว จากนั้นหยิบใบของต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำออกมาหนึ่งใบแล้วยัดใส่ปากเธอ

พอกลืนใบไม้นั้นลงไป ไม่นานบาดแผลของหนานกงเซียวเซียวก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

“พี่เซียวเซียว บอกผมที เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เสี่ยวเตี๋ยถูกใครจับไป?” เย่ชิวถาม

หนานกงเซียวเซียวว่า “เมื่อกี้ตอนที่นายกำลังรับมือกับคนเผ่ามิ่งคนนั้น ยังมีคนเผ่ามิ่งอีกคนโผล่มาที่นี่”

“พลังบำเพ็ญเพียรของเขาสูงมาก วิธีการก็ประหลาด ฉันสู้เขาไม่ได้เลยสักนิด”

“ก็หมอนั่นแหละ ที่จับเสี่ยวเตี๋ยไป”

“ท่านเจ้าห้องเกียรติทรัพย์ เสี่ยวเตี๋ยน่าสงสารเหลือเกิน รีบช่วยเธอกลับมาที”

เย่ชิวพูดว่า “พี่เซียวเซียวไม่ต้องห่วง ผมจะไม่ยอมให้เสี่ยวเตี๋ยเป็นอะไรแน่ พี่พักที่นี่ก่อน เดี๋ยวผมไปตามไอ้หมอนั่นเอง”

พอพูดจบ เย่ชิวก็ไม่รอให้หนานกงเซียวเซียวตอบ ร่างพลันเลือนหายจากที่เดิมไปอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

ต้องยอมรับว่าไอ้หมอนั่นที่ลักพาตัวเสี่ยวเตี๋ยไป ฝีมือจัดว่าไม่ธรรมดาเลย

เย่ชิวกลับไม่อาจสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตแม้แต่น้อย

จนจนปัญญา เขาจึงจำต้องใช้ดวงตาสวรรค์ควบคู่กับยันต์ติดตาม ถึงได้จับพลังชีวิตของอีกฝ่ายเจอ

“ฟึ่บ!”

เย่ชิวก้าวเท้าเพียงครั้งเดียวก็ไปโผล่นอกเมืองทันที

ที่นั่นเป็นชานเมืองรกร้าง เงียบเหงา ความมืดของราตรีหนาทึบ มีเพียงแสงจันทร์จาง ๆ รินรด

เย่ชิวกวาดตามองรอบ ๆ ก็พบว่าไม่ไกลนักมีเงาดำร่างหนึ่งกำลังพุ่งหนีไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ บนบ่าของมันแบกเสี่ยวเตี๋ยเอาไว้

“คิดจะหนี? ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!” เย่ชิวฮึดฮัดเสียงเย็น ก่อนพุ่งร่างไล่ตามเงาดำนั้นไปดั่งสายฟ้าแลบ

เงาดำนั่นดูเหมือนจะรู้ตัวว่าถูกเย่ชิวไล่ตาม ความเร็วพลันทะยานขึ้นอย่างฉับพลัน พริบตาเดียวก็ไปโผล่ไกลออกไปหมื่นลี้

“หือ ไอ้หมอนี่ก็เร็วใช้ได้เลยนี่” เย่ชิวแปลกใจเล็กน้อย ก่อนใช้ก้าวเดียวสู่สวรรค์ไล่ตามไปทันที

ในขณะเดียวกัน เงาดำก็อุทานอย่างตกใจเช่นกัน

“มิน่าล่ะไอ้หนูนี่ถึงเล่นงานเหล่าอันดับสิบได้ ความเร็วใช้ได้เลย!”

เงาดำเร่งความเร็วขึ้นทันที ร่างหายวับจากที่เดิม แต่เย่ชิวก็เกาะติดตามไปเหมือนเงาตามตัว ไม่ปล่อยให้หนีห่าง

“ไอ้หนูนี่เกาะติดยิ่งกว่าปลิง สลัดยังไงก็ไม่หลุด ฮึ่ย”

เงาดำฮึดฮัดเย็นชา ก่อนเร่งความเร็วอีกครั้ง ร่างเสมือนเส้นแสงพุ่งทะยานสู่แดนไกล

ผ่านไประยะหนึ่ง

เงาดำหันกลับมามอง เห็นว่าไม่มีเย่ชิวตามมาให้เห็นก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

“ต่อให้แกฆ่าเหล่าอันดับสิบได้ ก็อย่าหวังจะไล่ทันข้าเลย”

“ในบรรดาสิบผู้เฒ่าใหญ่ของเผ่ามิ่ง ความเร็วของข้าน่ะอันดับหนึ่ง”

“คิดจะมาแข่งความเร็วกับข้า ช่างไม่รู้ที่ต่ำที่สูง ฮึ ๆ…”

ยังพูดไม่ทันขาดคำ ก็มีเสียงหัวเราะเย็น ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง “หัวเราะบ้าอะไรของแก?”

เงาดำนั้นได้ยินดังนั้นก็ผวาเฮือก รีบชะงักกึก หันกลับไปมอง ก็เห็นเย่ชิวกำลังยืนอยู่ไม่ไกลด้านหลัง สีหน้ายิ้มเหมือนไม่ยิ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยแววเย้ยหยัน

“แก…แกไล่ตามข้าทันได้ยังไงกัน?” เงาดำเบิกตาโพลงอย่างเหลือเชื่อ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตระหนก

เย่ชิวเอ่ยอย่างไม่ไยดี “คิดว่าความเร็วตัวเองไร้เทียมทานหรือไง มั่นใจเกินไปหน่อยแล้วมั้ง”