บทที่ 2984: มุ่งหน้าไปสืบสวน

เย่ชิวรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แนบมาจากด้านหลัง หัวใจก็พลันสั่นไหววูบหนึ่ง

แต่พอคิดถึงหนิงอัน เขาก็เริ่มปวดหัวขึ้นมาอีก

เวลาไม่พอเอาเสียเลย!

“พี่เซียวเซียว ผม…” เย่ชิวยังพูดไม่ทันจบ หนานกงเซียวเซียวก็อ้อมมาข้างหน้า มองเขาด้วยสายตายั่วยวนจนคนแทบหน้ามืด

“ท่านประมุข คนสวยคนนี้เพิ่งบาดเจ็บมา ท่านไม่คิดจะปลอบใจกันหน่อยเหรอ?”

“อยากให้ผมปลอบยังไงล่ะ?” เย่ชิวถาม

หนานกงเซียวเซียวคล้องสองแขนรอบคอเย่ชิว ลมหายใจอ่อนหวานรินรดข้างหู “ข้าอยากให้ท่านประมุขยุติธรรมหน่อย อย่าลำเอียงรักใครมากกว่ากันสิ”

เย่ชิวก็โอบเอวอวบอิ่มของนางไว้ตามแรงดึง “พี่เซียวเซียว ผมน่ะไม่ได้ลำเอียงสักหน่อย”

“ถ้างั้นท่านก็อยู่เป็นเพื่อนข้า” หนานกงเซียวเซียวเอ่ยเสียงแผ่ว “ข้าคิดถึงท่าน”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็รีบจบศึกเร็ว ๆ ละกัน” เย่ชิวว่าจบก็กำลังจะลงมือ ใครจะคิดว่าหนานกงเซียวเซียวกลับสะบัดตัวหลุดจากมือเขาเสียก่อน

“พี่เซียวเซียว หมายความว่ายังไงกัน?” เย่ชิวขมวดคิ้วถาม

“ท่านประมุข รอสักครู่” หนานกงเซียวเซียวส่งยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนหมุนกายเดินเข้าห้องนอน

ตอนหมุนตัวเดินไป นางยังจงใจส่ายเอวเบา ๆ ทำให้ส่วนอวบอิ่มด้านหลังสั่นไหวราวลูกพีชสุกสองผล

นางนี่มันของดีแท้!

แม้เย่ชิวจะเคยลิ้มลองมาแล้ว แต่ก็ยังกลืนน้ำลายลงคอเฮือกหนึ่งอย่างห้ามไม่อยู่

ครู่หนึ่งให้หลัง

เสียงของหนานกงเซียวเซียวก็ดังลอดออกมาจากห้องนอน “ท่านประมุข เข้ามาสิ!”

เย่ชิวก้าวยาว ๆ เดินไป ผลักประตูเข้าไปด้านใน

วินาทีถัดมา

เย่ชิวถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

ภายในห้องนอนตกแต่งแบบโบราณ ไม่มีจุดตะเกียง แต่กลับวางอัญมณีสองเม็ดไว้แทน แสงสลัวพร่ามัวส่องออกมาจากเม็ดอัญมณีเหล่านั้น

จากนั้น สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่เตียงนอนแบบจีนโบราณหนึ่งหลัง

เตียงนอนแบบจีนโบราณหลังนั้นทั้งใหญ่ทั้งกว้าง ปูผ้าไหมเนื้อลื่นเอาไว้ ด้านบนผ้าห่มวางดอกกุหลาบสีแดงสดดอกหนึ่ง

กลิ่นหอมชวนเคลิบเคลิ้มลอยแตะจมูก

ถัดจากนั้น เย่ชิวหันสายตาไปอีกด้าน ก็รู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาทันที

ตรงมุมห้องวางถังไม้อาบน้ำใบใหญ่ใบหนึ่ง

ในถังมีน้ำอยู่ครึ่งถัง ไอน้ำร้อนลอยกรุ่น ผิวน้ำโรยไปด้วยกลีบกุหลาบจนแทบล้น ส่วนหนานกงเซียวเซียวนั้น ตอนนี้กำลังเอนกายอยู่ในถัง มองเขาด้วยดวงตาเย้ายวนเป็นสาย

บนร่างนางสวมเพียงชุดกระโปรงผ้าบางชิ้นเดียว เปียกชุ่มไปทั้งตัว เนื้อหนังขาวเนียนลาง ๆ โผล่พ้นผ้าบางให้เห็นล่อใจ

ทันใดนั้น เย่ชิวถึงกับรู้สึกเผลอคิดไปเองว่า ที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนของหนานกงเซียวเซียว แต่เป็นสถานเริงรมย์ในโลกมนุษย์ต่างหาก

เหมือน!

เหมือนเอามาก ๆ!

“ท่านประมุข ยังยืนนิ่งทำอะไรอยู่ล่ะ เข้ามาสิ~” หนานกงเซียวเซียวส่งยิ้มยั่วยวน

เย่ชิวจะทนไหวได้ยังไง รีบถอดเสื้อผ้าตัวเองออกอย่างรวดเร็ว กระโดดลงไปในถังทันที

เห็นท่าทางของเขา หนานกงเซียวเซียวหัวเราะคิกด้วยเสียงแหลมหวาน “ท่านประมุข คืนยังอีกยาวไกล ไม่ต้องรีบร้อนเหมือนลิงลนลานก็ได้ อื้ม…”

หนานกงเซียวเซียวยังพูดไม่ทันจบ ปากก็ถูกปิดตายเสียก่อน…

ผู้เขียนไม่มีประสบการณ์ ฉากถัดจากนี้อีกห้าพันตัวอักษร ขอให้ท่านผู้อ่านทั้งหลายช่วยจินตนาการกันเอาเองก็แล้วกัน

ผ่านไปเนิ่นนาน

ทุกอย่างค่อย ๆ สงบลง

หนานกงเซียวเซียวเอนกายอยู่บนเตียงนอนแบบจีนโบราณ แม้ใบหน้าจะระเรื่อแดง แต่ทั้งคนก็หมดแรงจนแทบขยับไม่ไหว

แม้กระทั่งสายตาที่มองเย่ชิว ยังแฝงแววหวาด ๆ อยู่ด้วย

นางนึกไม่ออกเลย ครั้งที่แล้วเย่ชิวเองยังเหนื่อยแทบขาดใจ แต่คราวนี้กลับเป็นนางที่ร้องขอให้หยุดไม่หยุด

“พี่เซียวเซียว ครั้งก่อนพี่บอกสิบรอบ ผมบอกว่าต้องคูณสอง จำได้ไหม?” เย่ชิวเอ่ยขึ้น

ใบหน้างามของหนานกงเซียวเซียวดึงรั้งไปทันที นางรีบพูดว่า “ท่านประมุข ครั้งนั้นข้าล้อเล่นนะ”

แค่สองรอบก็สภาพขนาดนี้ ถ้ายี่สิบรอบจริง ๆ ไม่พังไปเลยหรือไง!

“ขอโทษด้วยนะ ผมดันคิดว่าพูดจริง” พอเย่ชิวพูดจบ สีหน้าของหนานกงเซียวเซียวก็ซีดลงทันตา

“ท่านประมุข โปรดเว้นให้ข้าเถอะ ข้าผิดไปแล้ว ต่อไปข้าไม่กล้าท้าทายท่านอีกแล้ว” หนานกงเซียวเซียวรีบร้องขอความเมตตา