ตอนที่ 2994
บทที่ 2996: ไม่อยากกลับงั้นเหรอ งั้นก็อยู่ที่นี่ตลอดไปซะเลย!
October 21, 2026
“พวกมันกำลังจะออกมาแล้ว!”
จางเหมยเจินเหรินกำหมัดถูมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
อู่เชียนฟานเอ่ยถามเสียงเบา “หัวหน้า ไอ้สองคนนั่นระดับพลังอะไรเหรอ?”
“ราชานักบุญไร้เทียมทาน” เย่ชิวพูด “เหนือกว่าผู้อาวุโสเผ่ามิ่งสองตัวที่ผมเคยจัดการทิ้งไปอีก”
เชี่ย!
จางเหมยเจินเหรินหน้าฟีบลงในทันที เหี่ยวเหมือนมะเขือถูกน้ำค้างกัด
เดิมทีเขายังคิดจะจัดการผู้อาวุโสเผ่ามิ่งซักคน เอาไว้ไปอวดเก่งต่อหน้าคนอื่น แต่พอได้ฟังเย่ชิวพูดแบบนี้ ถ้าตัวเองพุ่งออกไปตอนนี้ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งชัด ๆ
“ระดับพลังพวกมันสูงขนาดนั้น จะไม่รู้ตัวว่ามีองครักษ์ประจำวังอยู่เหรอ?” อู่เชียนฟานถามต่อ
“ตอนนี้ยังไม่รู้” เย่ชิวว่า “อย่างน้อยก็ถูกค่ายกลสังหารที่เราวางเอาไว้บังตาอยู่ แต่ก็หลอกพวกมันได้ไม่นาน เดี๋ยวก็ต้องรู้ตัวว่ามีองครักษ์ประจำวังอยู่แน่”
“งั้นให้ผมสั่งองครักษ์ประจำวังถอยไหม?” อู่เชียนฟานกลัวว่าองครักษ์ประจำวังจะมาทำให้แผนเสีย เขาเริ่มรู้สึกเสียดาย น่าจะไม่เรียกองครักษ์ประจำวังมาตั้งแต่แรก
“ห้ามขยับเด็ดขาด” เย่ชิวพูด “เจ้าแก่สองตัวนั่นเพิ่งมาถึง แถมมั่นใจในพลังบำเพ็ญเพียรของตัวเอง ยังไม่รู้เลยว่าเราวางกับดักฟ้าดินเอาไว้รอบด้านแล้ว”
“แต่อย่างว่า ระดับพลังขององครักษ์ประจำวังอ่อนเกินไป แค่พวกเขาขยับนิดเดียว เจ้าแก่สองตัวนั่นก็ต้องรู้ทันทีว่ามีองครักษ์ประจำวังอยู่”
“ถ้าเผลอไปตื่นตระหนกให้พวกมันไหวตัวทัน แล้วหนีกลับไปทางแท่นบูชาส่งผ่านล่ะก็ พวกเราก็เสียเที่ยวรอเปล่า ใช้ตะกร้าตักน้ำกันทั้งงาน”
อู่เชียนฟานจึงว่า “เข้าใจแล้ว เราไม่ขยับทัพ รอให้พวกมันออกมาก่อน”
ว่าจบ ทั้งสามก็หาที่ซ่อนตัวกันเรียบร้อย
ผ่านไปครู่หนึ่ง
ท่านผู้เฒ่าเจ็ดกับท่านผู้เฒ่าแปดก็เดินออกมาจากถ้ำใต้ดิน
ทันใดนั้น กลิ่นอายเย็นเยียบชั่วร้ายก็ฟุ้งกระจายออกมา ดั่งเมฆดำสองก้อนลอยมาปกคลุมภูเขาไข่มุกเอาไว้โดยรอบ
“หืม?”
ท่านผู้เฒ่าเจ็ดมองดูเศษหินที่ยุบตัวอยู่บนพื้น พลางเอ่ยอย่างสงสัย “แปลกแฮะ ทำไมภูเขาลูกนี้ถึงถูกทำลายเละขนาดนี้?”
“ดูท่าทางเหมือนมีคนมาสู้กันที่นี่” ท่านผู้เฒ่าแปดถาม “จะเป็นพวกเหล่าเจิ่วรึเปล่า?”
“ไม่น่าใช่” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดว่า “ถ้าเป็นพวกมันลงมือ ต้องมีร่องรอยเฉพาะตัวทิ้งเอาไว้”
“ก็จริงของเจ้า” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดพูดต่อ “พอเรากลับไปแล้ว ต้องรายงานเรื่องที่นี่ให้องค์ไท่จื่อทรงทราบตามจริง”
“สัตว์ร้ายถูกฆ่า ภูเขาลูกนี้ก็โดนทำลาย ข้ากังวลว่าอาจมีคนพบความลับของแท่นบูชาส่งผ่านเข้าให้แล้ว”
“ตอนนั้นต้องขอให้องค์ไท่จื่อเตรียมรับมือให้พร้อม ระวังคนนอกบุกเข้าสู่ยมโลก”
ท่านผู้เฒ่าแปดยิ้มพูดว่า “ท่านพี่เจ็ด คิดมากเกินไปแล้ว”
“ถึงคนอื่นจะรู้ความลับของแท่นบูชาส่งผ่าน ก็ยังไปยมโลกไม่ได้อยู่ดี”
“ลืมแล้วเหรอ ว่าการเปิดแท่นบูชาส่งผ่านต้องใช้คาถา”
ท่านผู้เฒ่าเจ็ดหัวเราะแห้ง ๆ “ไม่เตือนก็ลืมไปจริง ๆ นอกจากพวกเราแล้ว ไม่มีใครรู้คาถาเปิดแท่นบูชาส่งผ่านหรอก”
“เฒ่าปา เจ้าคิดว่าโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนี่เป็นยังไงบ้าง?”
“ที่นี่ดีมาก ข้าชอบมากเลย” ท่านผู้เฒ่าแปดกางแขนสูดลมหายใจลึก แล้วพูดว่า “จนไม่อยากกลับไปแล้วเนี่ย”
ในตอนนั้นเอง เสียงหัวเราะดังขึ้นมาว่า “ไหนว่าไม่อยากกลับไปแล้วไม่ใช่เหรอ งั้นก็อย่าได้คิดกลับเลยแล้วกัน”
“ใคร!” ผู้อาวุโสเผ่ามิ่งทั้งสองสะดุ้งเฮือก หันไปมองตามเสียงโดยพลัน
วินาทีถัดมา ทั้งสามของเย่ชิว จางเหมยเจินเหริน และอู่เชียนฟาน ก็เดินออกมาจากที่ซ่อน ก้าวตรงเข้าหาพวกเขาอย่างช้า ๆ
“โอ้ ราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุดสองคน แถมคนหนึ่งยังหนุ่มขนาดนี้” แววตาท่านผู้เฒ่าแปดปรากฏความประหลาดใจขึ้นมาวูบหนึ่ง