บทที่ 2998: สังหารราชานักบุญไร้เทียมทานในพริบตา

เย่ชิวกำมือบีบร่างกายของท่านผู้เฒ่าแปดแตกกระจุย ฉากตรงหน้าราวกับฟ้าผ่ากึกก้อง ทำเอาทั้งลานเงียบงันไปถนัดตา

“เป็นไปได้ยังไง?”

ในบรรดาทุกคน ผู้ที่ตกตะลึงที่สุดก็คือผู้เฒ่าอันดับเจ็ดแห่งหมิง

ดวงตาเขาถลนปานจะหลุด ปากอ้ากว้างจนยัดไข่ไก่ได้ฟองหนึ่ง นึกไม่ถึงเป็นอันขาดว่าเย่ชิวจะมีพลังระดับนี้ บีบทำลายร่างกายของท่านผู้เฒ่าแปดได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้

นี่มัน…

เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

ร่างกายของท่านผู้เฒ่าแปดแตกสลาย กลายเป็นกลุ่มหมอกสีเทาก้อนหนึ่ง ทว่าวิญญาณแท้กลับไม่จางหาย กลับกันยังส่องแสงเย็นเยียบอยู่ในหมอกวิญญาณ แถมส่งเสียงกรีดร้องอำมหิตไม่ขาดสาย “เจ้าหนุ่ม คิดว่าบีบทำลายร่างกายของข้าแล้วจะฆ่าข้าได้งั้นหรือ? ช่างไร้เดียงสา! ข้านี่แหละผู้อาวุโสแห่งเผ่ามิ่ง จะตายกันง่าย ๆ ได้ยังไง!”

เย่ชิวมองวิญญาณแท้ในหมอกสีเทานั้นด้วยสายตาเยียบเย็น ไม่มีคลื่นอารมณ์แม้แต่น้อย “งั้นเหรอ งั้นลองดูก็แล้วกัน ว่าบีบวิญญาณแท้ของเจ้าระเบิดได้ไหม”

เสียงยังไม่ทันจาง ร่างเย่ชิวก็ขยับขึ้น พลังรอบตัวแปรเปลี่ยนฉับพลัน กระแสพลังศักดิ์สิทธิ์น่าเกรงขามพุ่งออกมาจากกายห่อหุ้มเขาไว้ทั้งตัว

เพียงเห็นเขายกแขนขวาขึ้น แสงทองคำบนแขนก็พลุ่งพล่าน ปรากฏลวดลายคล้ายฝังเหรียญทองแดงนับไม่ถ้วน เปล่งประกาย眩จ้า

นี่แหละคือคัมภีร์เทพที่เย่ชิวฝึกบำเพ็ญ!

คัมภีร์เทพ หมื่นอสูรมิอาจกล้ำกราย เป็นตัวตายตัวแท้ของเผ่ามิ่งโดยแท้

วิญญาณแท้ของท่านผู้เฒ่าแปดเห็นดังนั้น แววตาพลันวูบไหวไปด้วยความหวาดกลัว แม้ไม่รู้ว่าเย่ชิวใช้วิชาอะไร แต่ในส่วนลึกของวิญญาณแท้กลับสัมผัสได้ถึงภัยมรณะ

“เจ้าหนุ่ม เจ้าใช้เวทปีศาจอะไรน่ะ? หยุดเดี๋ยวนี้!” ท่านผู้เฒ่าแปดตะโกนลั่น

ทว่าเย่ชิวทำราวกับไม่ได้ยิน เขาเพียงแค่นยิ้มเย็น จากนั้นกำแขนขวาแน่น ฝ่ามือสีทองที่ควบแน่นขึ้นมานั้นราวกับมหาฝ่ามือใต้ท้องฟ้า กวาดพลังที่ไม่อาจต้านรับเข้าบีบไปยังวิญญาณแท้ของท่านผู้เฒ่าแปด

“ไม่! เจ้าไม่มีวันฆ่าข้าได้! ข้าเป็นผู้อาวุโสของเผ่ามิ่ง ข้าไม่มีวันตาย!” วิญญาณแท้ของท่านผู้เฒ่าแปดส่งเสียงคำรามสิ้นหวัง แต่ทุกอย่างสายไปแล้ว

ฝ่ามือสีทองปะทะกับวิญญาณแท้ของท่านผู้เฒ่าแปด เพียงได้ยินเสียง “ปุ๊บ” แผ่วเบา วิญญาณแท้ของท่านผู้เฒ่าแปดก็ราวกับลูกโป่งเปราะบาง ถูกบีบแตกในชั่วพริบตา กลายเป็นสายควันจาง ๆ เลือนหายไปตรงนั้น

“ผู้อาวุโสเผ่ามิ่ง ก็มีดีเท่านี้เอง” เสียงราบเรียบของเย่ชิวดังกังวานไปทั่วฟ้าดิน

จางเหมยเจินเหรินมองจนตาแดงด้วยความอิจฉา “โถ่เอ๊ย ปล่อยให้ไอ้เด็กบ้านั่นได้ทำเท่ห์อีกแล้ว”

ทั้งลานกลับมาเงียบกริบอีกครั้ง ทุกคนต่างถูกฝีมือของเย่ชิวทำให้ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

โดยเฉพาะเหล่าองครักษ์ประจำวัง แต่ละคนกลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ ในใจลอบแอบโล่งอก โชคยังดีที่ท่านเจ้าบ่าวหลวงอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเขา ไม่งั้นคงไม่เหลือใครรอด

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดถึงกับหน้าดำคร่ำเครียด เขามองเย่ชิว แววตาฉายแววหวาดหวั่นขึ้นมาชัดเจน

เขาไม่คาดคิดเลยว่า พลังของเย่ชิวจะน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ ถึงขั้นที่ท่านผู้เฒ่าแปดยังต้านได้ไม่ถึงกระบวนท่าเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่เขาตั้งใจจะเข้าไปช่วยท่านผู้เฒ่าแปด แต่เย่ชิวลงมือเร็วเกินไป จนเขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะยื่นมือเข้าช่วย

เด็กนี่…ไม่มีทางเป็นคนธรรมดาแน่

“เ–เจ้าคืออะไรกันแน่?” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดเอ่ยถาม โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเสียงของตนสั่นระริก

เย่ชิวเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา “เป็นใครมันไม่สำคัญหรอก สำคัญคือพวกเผ่ามิ่งอย่างพวกเจ้า ไม่ควรมาก่อเรื่องที่จงโจวต่างหาก”

พูดจบ ร่างเย่ชิวก็พุ่งเข้ากดดันเข้าหาท่านผู้เฒ่าเจ็ดทันที

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดเห็นดังนั้น ใจสะท้านโครม รีบล่าถอยหลายก้าว มือทั้งสองสะบัด หมอกสีเทาไหลหลั่งพรั่งพรูออกมาห่อหุ้มร่างไว้ทั้งตัว หวังใช้มันขวางการโจมตีของเย่ชิว

ทว่าเย่ชิวกลับไม่มีท่าทีจะหยุด เขาสะบัดแขนขวา ฝ่ามือสีทองพุ่งออกไปอีกครั้ง แบกพลังทำลายล้างรุนแรงราวฟ้าถล่ม กดฟาดลงไปยังท่านผู้เฒ่าเจ็ด

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดรู้สึกถึงพลังที่ไม่อาจต้านรับพุ่งเข้าประชิด ใจสั่นวาบ ‘แย่แล้ว! เด็กนี่คือราชานักบุญไร้เทียมทาน’

ในที่สุดเขาก็มองทะลุระดับพลังที่แท้จริงของเย่ชิว

ชั่วครู่เดียว ท่านผู้เฒ่าเจ็ดทั้งตกใจทั้งโกรธ