บทที่ 3011: ร่างอับโชค

บนแท่นบูชาส่งผ่านพลันสว่างวาบ อักขระเวทมนตร์ไหลวน ราวกับมังกรล่องลอยเส้นแล้วเส้นเล่าพุ่งไปมาบนผิวแท่น ปล่อยพลังชีวิตลึกลับยากคาดเดาออกมา

ภาพตรงหน้าดึงดูดสายตาของเผ่ามิ่งทุกคนในพริบตา แม้แต่องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงที่เมื่อครู่ยังหน้ามืดครึ้ม ก็อดเงยหน้ามองไม่ได้ แววตาฉายความสงสัยแวบหนึ่ง

“นี่มันเรื่องอะไรกัน?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเอ่ยถามเสียงทุ้ม น้ำเสียงแฝงความฉงนอยู่หลายส่วน

เหล่าผู้อาวุโสมองหน้ากันไปมา แต่ละคนทำหน้ามึนงงอย่างกับถูกฟาดกบาลมา เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เตรียมใจรับมือกับความเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้เลย

พวกเขามองหน้ากันสลับไปมา ต่างก็เห็นแต่ความเลื่อนลอยและไม่เข้าใจในสายตาของอีกฝ่าย

มหาปุโรหิตเห็นท่าไม่ดี รีบหลับตาลง ไม้เท้าหัวกะโหลกในมือแตะพื้นเบา ๆ แล้วเริ่มทำนายโชคชะตา

ครู่หนึ่งต่อมา

มหาปุโรหิตลืมตาช้า ๆ ริมฝีปากยกยิ้มเล็กน้อย เอ่ยว่า “ท่านชายรัชทายาท ลางดีเป็นพิเศษพ่ะย่ะค่ะ”

ทันทีที่คำพูดนี้ดังออกมา มุมปากขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับเหล่าผู้อาวุโสก็อดกระตุกไม่ได้

ถ้าจำไม่ผิด ตอนห้าผู้อาวุโสกับผู้อาวุโสที่หกออกไป มหาปุโรหิตก็พูดว่า “ลางดีเป็นพิเศษ” เหมือนกัน แต่ผลลัพธ์กลับ…

แววตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงยิ่งมืดหม่น เขาเหลือบตามองมหาปุโรหิตเย็นชา ก่อนเอ่ยเสียงแข็งว่า “มหาปุโรหิต วิชาทำนายโชคชะตาของเจ้านี่ ‘แม่น’ ใช้ได้เลยนะ”

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

มหาปุโรหิตได้ยินก็หน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย รีบโค้งตัวเอ่ยว่า “ท่านชายรัชทายาททรงระงับโทสะก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ วิชาทำนายโชคชะตาพอจะแอบมองเทียนจีได้บ้าง แต่บนฟ้ามักมีความแปรผัน…ทว่าครั้งนี้ กระหม่อมกล้ารับรอง ว่าเป็นลางดีเป็นพิเศษอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

“ฮึ!” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงฮึดฮัดเย็นชา ไม่พูดอะไรต่อ เพียงจ้องเขม็งไปยังแท่นบูชาส่งผ่านที่กำลังส่องแสงเจิดจ้า

ในใจเขารู้ดี แท่นบูชาส่งผ่านไม่มีทางเกิดสภาพเช่นนี้ขึ้นมาเฉย ๆ เป็นต้องมีเรื่องอะไรสักอย่างเกิดขึ้นแน่นอน

“หรือว่าจะมีใครค้นพบจุดวาร์ปของพวกเราในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร แล้วบุกเข้ามาจากข้างนอก?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเอ่ยขึ้น

“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด” รองผู้อาวุโสที่สองพูดขึ้น “ต่อให้คนในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเจอจุดวาร์ปเข้า ก็ไม่มีทางรู้คาถาวาร์ปหรอก ไม่มีคาถาวาร์ป พวกคนนอกไม่มีวันเข้ามาได้”

“ใช่แล้ว ถ้าไม่รู้คาถา ต่อให้หาจุดวาร์ปเจอก็เปล่าประโยชน์” รองผู้อาวุโสที่สามพูดเสริม

ท่านผู้อาวุโสที่สี่ต่อทันทีว่า “แน่นอน ก็ไม่แน่ว่าอาจมีคนที่แม้ไม่มีคาถาก็เข้ามายมโลกได้ แต่คนผู้นั้นอย่างน้อยต้องเป็นยอดฝีมือจักรพรรดิ”

“ตอนนี้ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร คนที่แข็งแกร่งที่สุดก็เป็นได้แค่อีกเพียงราชานักบุญเท่านั้น”

“เพราะงั้น คนจากโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรไม่มีทางเข้ามาได้หรอก”

“ยังไงก็เถอะ ที่แท่นบูชาส่งผ่านเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสั่งการทันที “เหล่าผู้อาวุโส จงไปสืบให้กระจ่างเดี๋ยวนี้ ว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่!”

“พะย่ะค่ะ!” ผู้อาวุโสทั้งสามรับคำพร้อมกัน

ทว่าเสียงตอบรับเพิ่งขาดคำ ของดำทะมึนก้อนหนึ่งก็ร่วงตูมลงมาจากท้องฟ้า ราวกับอุกกาบาตพุ่งตกกระแทกแท่นบูชาส่งผ่านอย่างจัง

“ตุบ!”

พร้อมกับเสียงดังสนั่น กลิ่นฉี่คาวฉุนก็แผ่กระจายออกมาทันที ทำเอาทุกคนที่อยู่ตรงนั้นพากันยกมือขึ้นปิดจมูกโดยไม่ได้นัดหมาย

“เชี่ยเอ๊ย ขี้กองหนึ่งเรอะ?” ท่านผู้อาวุโสที่สี่อุทานออกมาอย่างอดไม่ได้ สีหน้ามีแต่ความรังเกียจ

รองผู้อาวุโสที่สองได้ยินก็ถลึงตาใส่ท่านผู้อาวุโสที่สี่ ตวาดว่า “อะไรขี้ นั่นมัน ‘คน’ ต่างหาก!”

ทุกคนได้ยินก็เพ่งตามองไปทันที ก็เห็นได้ชัดว่าบนแท่นบูชานั้น ไอ้ก้อนดำทะมึนนั่นเป็นร่างมนุษย์จริง ๆ

เผ่ามิ่งทั้งหลายจ้องมองร่างมนุษย์ดำมอมแมมก้อนนั้น ใจเต็มไปด้วยคำถาม

ผู้นี้เป็นใคร?

ทำไมจู่ ๆ ถึงโผล่มาบนแท่นบูชาส่งผ่านของเผ่ามิ่งได้?

แถมดูจากสภาพ เขาชัดเจนว่าเป็นเผ่ามนุษย์

แววตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเย็นเยียบขึ้น เขาเอ่ยว่า “เผ่ามนุษย์บุกเข้ามาถึงยมโลกของเราเช่นนี้ มหาปุโรหิต นี่แหละหรือคือ ‘ลางดีเป็นพิเศษ’ ที่เจ้าว่า?”

“ท่านชายรัชทายาททรงระงับโทสะก่อน โปรดให้กระหม่อมไต่ถามเสียก่อนพ่ะย่ะค่ะ” มหาปุโรหิตพูดจบก็เดินขึ้นไปหนึ่งก้าว ใช้ไม้เท้าค่อย ๆ เขี่ยร่างนั้นเบา ๆ แล้วตะโกนถามว่า “เฮ้ เจ้าเป็นใคร? ทำไมถึงมาโผล่อยู่ที่นี่ได้?”

ร่างมนุษย์นั้นสั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ไอออกมาสองสามครั้ง ก่อนคายเลือดสดออกมาหลายคำ