บทที่ 3021: หายนะล้างเผ่า

ภายในห้องโถงใหญ่หมิงจู๋ บรรยากาศก็พลันตึงเครียดขึ้นมาในทันที

ดวงตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงจ้องเขม็งไปยังหนานกงเซียวเซียวตรงหน้า มองไม่กะพริบ เต็มเปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“หนานกงเซียวเซียว? ข้าไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน เจ้าทำไมต้องมาสวมรอยเป็นน้องสาวของข้าด้วย?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถามเสียงเย็น

หนานกงเซียวเซียวเผยยิ้มบาง ท่าทางนิ่งสงบไม่สะทกสะท้าน “สวมรอย? เกรงว่าใต้เท้าคงเข้าใจผิด ข้าไม่เคยคิดจะสวมรอยเป็นใครสักนิด แค่ดวงซวยถูกลูกหลงเลยถูกลากเข้ามาในเรื่องวุ่น ๆ นี่ต่างหาก”

“ดวงซวยถูกลูกหลง?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงหัวเราะหยัน “คิดว่าข้าจะเชื่อคำพูดเหลวไหลแบบนี้หรือ? พูดมาให้หมด เจ้าเป็นคนของผู้ใด ส่งเจ้ามาทำอะไร?”

หนานกงเซียวเซียวถอนหายใจเหมือนรู้สึกจนปัญญากับท่าทีเอาเรื่องของอีกฝ่าย “ข้าไม่ได้ถูกใครใช้มา แล้วก็ไม่มีจุดประสงค์ลับลมคมในอะไรทั้งนั้น ที่นี่คือที่ไหนข้ายังไม่รู้เลย อย่าลืมสิ ข้าถูกคนของเจ้าจับตัวมานะ”

“ว่าแต่ เจ้าจับข้ามาทำไมกันแน่?”

“ไม่คิดจะให้ข้ามีคำอธิบายหน่อยหรือไง?”

อธิบายบ้าอะไร!

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงอยากจะฆ่าหนานกงเซียวเซียวให้ตายตรงนี้เดี๋ยวนั้น

เดิมเขาคิดว่า โยวหมิงพาคนที่เขาต้องการกลับมาแล้ว ใครจะคิดว่าคนที่ถูกพากลับมาจะเป็นผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่ง

“บอกมา น้องสาวของข้าอยู่ที่ไหน? ไม่อย่างนั้นอย่าโทษว่าข้าจะไม่ไว้หน้า” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเอ่ยเสียงเยียบเย็น

หนานกงเซียวเซียวกลับยังใจเย็นไม่สะทกสะท้าน “ก่อนอื่น เจ้าไม่คิดว่าควรบอกข้าก่อนเหรอ ที่นี่คือที่ไหน แล้วเจ้าคือใคร?”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกล่าวว่า “ที่นี่คือยมโลก ส่วนข้าคือองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง?

ถ้าอย่างนั้น เสี่ยวเตี๋ยก็เป็นคนของเผ่ามิ่งงั้นหรือ?

หนานกงเซียวเซียวพอจะเข้าใจในที่สุด ว่าทำไมเผ่ามิ่งถึงบุกโจมตีห้องเกียรติทรัพย์ถึงสองครั้งสองครา แท้จริงแล้วเป้าหมายก็คือเสี่ยวเตี๋ยนั่นเอง

ตอนนั้น องครักษ์ภูตผีมากันเป็นฝูง บุกโจมตีห้องเกียรติทรัพย์แล้วก็มุ่งตรงขึ้นไปยังชั้นบนสุด หนานกงเซียวเซียวก็รู้สึกว่ามันผิดปกติ คนของเผ่ามิ่งเหมือนกำลังตามหาเสี่ยวเตี๋ย

นางเคยรับปากเย่ชิวเอาไว้ ว่าจะต้องดูแลเสี่ยวเตี๋ยให้ดี ดังนั้นในจังหวะคับขัน หนานกงเซียวเซียวจึงกลืนโอสถแปลงโฉมลงไป แปลงร่างเป็นเสี่ยวเตี๋ย

แล้วก็เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ

หลังจากนั้นนางก็ถูกคนของเผ่ามิ่งจับตัวไป

สิ่งที่หนานกงเซียวเซียวไม่คาดคิดเลยก็คือ เด็กสาวผอมเหลืองตัวเล็กคนนั้น กลับมีภูมิหลังไม่ธรรมดาถึงเพียงนี้ ถึงขั้นเป็นบุคคลสำคัญของเผ่ามิ่ง

“น้องสาวของข้าชื่อหลานเสี่ยวเตี๋ย ข้าถามเจ้าอีกครั้ง นางอยู่ที่ไหน?”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงจ้องจะข่มขู่หนานกงเซียวเซียว “ข้าแนะนำให้เจ้าคิดให้ดีก่อนตอบ ไม่อย่างนั้น ผลตามมารับเองก็แล้วกัน”

หนานกงเซียวเซียวไม่กลัวคำขู่ของเขาแม้แต่นิด กลับหัวเราะออกมาเสียด้วยซ้ำ “เจ้าก็น่าขำดีนะ น้องสาวเจ้าหายไป เจ้ามาโทษอะไรข้า?”

“ในฐานะพี่ชายแท้ ๆ ตัวเองยังหาไม่เจอ แล้วให้ข้าไปหาจากไหน?”

“อีกอย่าง ข้าก็อยากถามเหมือนกัน คนเผ่ามิ่งของเจ้าบุกโจมตีห้องเกียรติทรัพย์ของพวกเราหลายครั้งหลายหน เอาอะไรมาคิดกันแน่?”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงหันไปมองโยวหมิง ถามว่า “เรื่องทั้งหมดนี่มันอะไรกันแน่?”

โยวหมิงรีบตอบ “ท่านชายรัชทายาท ข้านำองครักษ์ภูตผีตามรอยไปจนถึงห้องเกียรติทรัพย์ ข้ากล้ารับรองว่าเจ้าหญิงอยู่ในห้องเกียรติทรัพย์แน่นอน”

“เจ้าเห็นกับตาเองหรือ?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถาม

“ข้าเห็น…นาง…” โยวหมิงเหลือบมองหนานกงเซียวเซียวทีหนึ่ง ก่อนจะพูดไม่ออกต่อ

ตอนนั้นศึกใหญ่ปะทุขึ้น สถานการณ์โกลาหลไปหมด เขาเห็นเสี่ยวเตี๋ยก็รีบฉุดตัวไว้ ใครจะนึกว่าที่แท้เป็นหนานกงเซียวเซียวที่แปลงโฉมสวมรอยอยู่

“งั่งเอ๊ย!” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงด่าโยวหมิงคำหนึ่ง ก่อนจะหันมาพูดกับหนานกงเซียวเซียวว่า “เจ้าเป็นคนของห้องเกียรติทรัพย์?”

หนานกงเซียวเซียวพยักหน้า “ใช่”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกล่าวต่อ “ถึงข้าจะยังไม่รู้ว่าเจ้าซ่อนหลานเสี่ยวเตี๋ยไว้ที่ไหน แต่ข้ารู้แน่ว่า เจ้าต้องรู้ที่อยู่ของนาง”