บทที่ 3040: ดวลเดี่ยวกัน!

“มีอะไรที่ข้าไม่กล้าล่ะ?”

มุมปากของเย่ชิวกระตุกขึ้นเล็กน้อย วาดเส้นโค้งเยาะหยัน เขามององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนเอ่ยเสียงราบเรียบเหมือนน้ำแข็ง “ในเมื่อเจ้าดิ้นรนหาความตาย งั้นข้าก็จะสนองให้”

คำตอบของเขาไม่ลังเลแม้แต่นิด ราวกับคนตรงหน้าไม่คู่ควรให้ใส่ใจ

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงได้ยินแล้ว โทสะในดวงตายิ่งพลุ่งพล่าน เขาตวาดกร้าว “เย่ฉางเซิง วันนี้แหละเป็นวันตายของเจ้า!”

พูดจบก็หันไปสั่งมหาปุโรหิต “ถอนเวทย์ป้องกันตระกูล ข้าจะสู้กับมันจนรู้แพ้รู้ชนะ”

“ไม่ได้เด็ดขาด!” รองผู้อาวุโสที่สามรีบคัดค้าน “ท่านชายรัชทายาท หากไม่มีเวทย์ป้องกันตระกูล พวกมันจะบุกเข้ามาฆ่าทันที ถึงตอนนั้น…”

“ถึงตอนนั้นเจ้าไม่รู้จักต่อต้านรึไง?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกล่าวอย่างไม่พอใจ “ถ้าไม่ถอนตอนนี้ เวทย์ป้องกันตระกูลก็จะถูกเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิของเย่ฉางเซิงเผาจนหมด”

“อย่าลืมล่ะ เวทย์ป้องกันตระกูลนี่คือหยาดเหงื่อแรงใจของพ่อข้า”

“หรือพวกเจ้าอยากเห็นหยาดเหงื่อแรงใจของพ่อข้ากลายเป็นเถ้าถ่าน?”

รองผู้อาวุโสที่สาม “แต่…”

“ท่านชายรัชทายาทพูดถูก ค่ายเวทย์ถ้าไม่ถอนตอนนี้ เดี๋ยวก็ถูกเผาพัง” รองผู้อาวุโสที่สองเอ่ยเสียงทุ้ม

ตอนนี้เวทย์ป้องกันตระกูลถูกเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิเผาจนทะลุเป็นรูไปหลายจุด หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป คงต้านได้ไม่นานแล้ว

“เร็วเข้า” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเร่ง

มหาปุโรหิตลงมือทันที ปักไม้เท้าหัวกะโหลกลงพื้น จากนั้นยกมือร่ายอาคม ปากพึมพำราวท่องคาถา

“หึ่ง!”

ฟ้าดินสั่นสะเทือน เวทย์ป้องกันตระกูลหายวับไปในพริบตา ราวกับไม่เคยมีอยู่

“โอกาสมาแล้ว!” จางเหมยเจินเหรินตาเป็นประกาย ตะโกนใส่เย่ชิว “ไอ้เด็กเวร เร็ว! ใช้เปลวเพลิงพิเศษเผาพวกมันให้ตาย!”

คำพูดนี้ทำให้องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงหน้าถอดสีฉับพลัน ส่วนรองผู้อาวุโสที่สามกับพวกนั้นถึงกับอยากหันหลังหนี

ให้ตายสิ…แค่เวทย์ป้องกันตระกูลยังรับการเผาของเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิไม่ไหว แล้วพวกเขาจะรับไหวได้ยังไง?

“เย่ฉางเซิง ได้ยินมาว่าเจ้าเป็นอันดับหนึ่งบัญชีมังกรซ่อนเร้น เป็นอัจฉริยะโดดเด่นแห่งโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร เจ้าคงไม่ใช้วิธีต่ำช้าแบบนั้น…ใช่ไหม?”

ตอนพูดคำนี้ หัวใจขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเต้นกระหน่ำ

เขากำลังเดิมพัน

เดิมพันว่าเย่ชิวจะไม่ใช้เปลวเพลิงพิเศษเผาพวกเขา

เย่ชิวเอ่ย “องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง เมื่อกี้เจ้าพูดถูก ข้าเป็นอัจฉริยะโดดเด่นแห่งโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ข้าไม่มีวันใช้วิธีต่ำช้าแน่นอน”

ได้ยินดังนั้น องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็โล่งอกเงียบๆ

แต่ยังไม่ทันได้ผ่อนคลายเต็มที่ เสียงของเย่ชิวก็ดังขึ้นอีก

“แต่…ใช้เปลวเพลิงพิเศษจัดการพวกเจ้า มันนับว่าต่ำช้างั้นเหรอ?”

“เปลวเพลิงพิเศษเป็นของวิเศษหายากในโลกอยู่แล้ว โดยเฉพาะเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิยิ่งพบได้ยากยิ่งกว่า ได้เจอมันพวกเจ้าควรรู้สึกโชคดีต่างหาก!”

“อีกอย่าง ข้าช่วยพวกเจ้าถูกเผาจนไม่เหลือซาก ประหยัดค่าโลงศพให้ด้วย พวกเจ้าไม่ควรพูดขอบคุณข้าสักคำหรือไง?”

พอได้ยิน รองผู้อาวุโสที่สามกับพวกหน้าถึงกับเขียวคล้ำ

ฟังดูเป็นคำคนพูดเหรอ?

มันไม่ใช่คนแล้ว…มันเป็นสัตว์เดรัจฉานชัดๆ!

“เย่ฉางเซิง ข้าบอกเจ้า…” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นทะเลเพลิงมหึมาพุ่งใส่เขา

ตูม!

เปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิราวคลื่นเดือดพล่านของมหาสมุทร แผ่แรงกดดันทำลายล้างฟ้าดิน โถมใส่องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวกอย่างบ้าคลั่ง

เปลวไฟผ่านไปทางไหน อากาศก็ลุกติดเป็นไฟ ส่งเสียง “ซ่า ๆ” ทั่วทั้งฟ้าดินถูกย้อมเป็นสีเขียวภายใต้ไฟน่ากลัวนั้น

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง รองผู้อาวุโสที่สอง รองผู้อาวุโสที่สาม และมหาปุโรหิต ต่างหน้าซีดเผือดในพริบตา ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดผวาและสิ้นหวัง