บทที่ 3061: ทำเอาทั้งสนามตะลึง (ตอนล่าง)

วูม！

หม้อแปรสภาพฟ้าและดินที่เงียบงันมาตลอด พลันปลดปล่อยแรงกดดันแห่งเซียนถาโถมออกมาคลุมทั่วท้องฟ้าในชั่วขณะนั้น

มหาอาวุโสประสานมือร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว ปากพึมพำไม่หยุด เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหน้าผาก เหงื่อไหลพรากเป็นสาย

เขาระดมกำลังทั้งหมดที่มี เร่งบังคับหม้อแปรสภาพฟ้าและดินอีกครั้ง ตั้งใจจะบดขยี้เย่ชิวให้ราบคาบ เพื่อกอบกู้หน้าและศักดิ์ศรีของเผ่ามิ่งกลับมา

ตามจังหวะมือของเขา หม้อแปรสภาพฟ้าและดินแผ่แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมา แล้วค่อย ๆ กดทับลงไปทางเย่ชิว

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง มหาปุโรหิต รองผู้อาวุโสที่สองและรองผู้อาวุโสที่สาม ต่างมีประกายแห่งความหวังลุกวาบในดวงตา พวกเขาจ้องหม้อแปรสภาพฟ้าและดินเขม็ง ราวกับได้เห็นแสงแห่งชัยชนะรำไรอยู่ข้างหน้า

“ฮึ่ม คราวนี้เย่ฉางเซิงตายแน่!”

ทว่าในจังหวะที่หม้อแปรสภาพฟ้าและดินกำลังกดลงมาใกล้เย่ชิวอีกครั้ง เย่ชิวก็เพียงแค่เงยหน้าขึ้นเบา ๆ เหลือบมองหม้อใบมหึมานั้นหนึ่งแวบ ก่อนจะเอ่ยคำสั้น ๆ ออกมาอย่างเฉยชา

“นิ่ง!”

ชั่วพริบตาเดียว หม้อแปรสภาพฟ้าและดินที่เมื่อครู่ยังแบกอานุภาพน่าสะพรึงกลัวกดลงมา กลับราวกับถูกลงคาถาหยุดนิ่ง ค้างอยู่กลางอากาศกะทันหัน ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

อากาศรอบด้านราวกับจับตัวเป็นก้อน โลกทั้งใบพลันตกสู่ความเงียบงันดุจความตาย

มือทั้งสองของมหาอาวุโสแข็งค้างอยู่กลางอากาศ สีหน้าถูกตรึงไว้เป็นความบิดเบี้ยวสุดขีด เขาเบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“นี่…นี่มันเป็นไปได้ยังไง!”

เสียงของมหาอาวุโสสั่นระริก ราวกับได้รับแรงกระแทกอย่างรุนแรง

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับคนอื่น ๆ ก็พากันตะลึงจนโง่งม ยืนแข็งทื่อราวไก่ไม้ อ้าปากค้างอยู่นานปิดไม่ลง

พวกเขานึกยังไงก็คิดไม่ออก ว่าทำไมสมบัติวิเศษประจำตระกูลที่ทรงอานุภาพถึงเพียงนี้ ถึงได้เชื่อฟังคำสั่งของเย่ชิวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มันหลุดโลกเกินไปแล้ว!

“นี่…到底มันอะไรกันแน่?” เสียงของมหาปุโรหิตเพี้ยนไปหมด ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความหวาดผวา

รองผู้อาวุโสที่สองและรองผู้อาวุโสที่สามหันมามองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและไร้หนทาง

ตลอดชีวิต พวกเขาไม่เคยเจอเรื่องประหลาดถึงเพียงนี้มาก่อน สมบัติวิเศษประจำตระกูลของเผ่ามิ่งกลับเกิดอาการควบคุมไม่ได้ในจังหวะหัวเลี้ยวหัวต่อ ถูกคนภายนอกบงการตามอำเภอใจ

นี่มัน…

น่ากลัวเกินไปแล้วโว้ย!

เย่ชิวมองไปที่มหาอาวุโส เอ่ยเย้ยหยันว่า

“แก่แล้วก็อย่าฝืนขนาดนั้นสิ ยอมรับความแก่บ้างเถอะ”

“ฮึ่ม เย่ฉางเซิง ไม่ว่าตัวเจ้าจะใช้ศาสตร์มืดอะไรอยู่ บอกไว้เลยว่า ต่อหน้าอำนาจที่แท้จริง ทุกสิ่งล้วนถูกทำลายทิ้งได้ทั้งนั้น”

มหาอาวุโสกัดฟันด้วยความไม่甘ใจ ประสานมือร่ายอาคมอีกครั้ง ระดมพลังเฮือกสุดท้ายทั้งหมด พยายามเร่งหม้อแปรสภาพฟ้าและดินขึ้นมาอีกหน

บนใบหน้าของเขาเผยแววคลุ้มคลั่ง ปากก็พึมพำคาถาไม่หยุด เหงื่อชุ่มจนเสื้อผ้าเปียกโชก

ทว่าเรื่องที่น่ากลัวกว่านั้นกลับเกิดขึ้น

ไม่ว่าเขาจะเร่งเร้าเท่าไร หม้อแปรสภาพฟ้าและดินก็ยังราวกับถูกตอกตรึงแน่นอยู่กลางอากาศ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว ราวกับงอกรากฝังแน่นอยู่ตรงนั้น

สีหน้าของมหาอาวุโสซีดเผือดไปทันที

“นี่เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

มหาอาวุโสร้องคำรามดังลั่น เสียงสะท้อนก้องไปทั่วสนามรบอันว่างเปล่า ยิ่งขับให้ดูอ้างว้างหดหู่

เมื่อเห็นมหาอาวุโสเดือดดาลจนเสียกระบวน องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับคนอื่น ๆ ก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นมหาอาวุโสในสภาพนี้

“ท่านอาจารย์ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเอ่ยถาม

มหาอาวุโสไม่สนคำถามขององค์ชาย มือยังคงร่ายอาคมต่อเนื่อง ปากก็พึมพำคาถา ไม่นานเส้นเลือดบนหน้าผากก็ปูดขึ้นมาอีกครั้ง

แต่น่าเสียดาย หม้อแปรสภาพฟ้าและดินก็ยังไม่ยอมขยับ

จนถึงตอนนี้เอง องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับคนอื่น ๆ จึงเริ่มจับความผิดปกติได้