บทที่ 307 สองคนหนึ่งเตียง

เยี่ยชิวขมวดคิ้ว

สาเหตุการตายที่ลึกลับ อีกยังหลุมศพที่ถูกขุด ทำไมฟังดูคล้าย ๆ ว่าเป็นฝีมือของมนุษย์หรือเปล่า?

ไม่อย่างนั้นแล้วทำไมไม่พบศพ?

“แล้วพบศพเหล่านั้นแล้วหรือยังครับ?” เยี่ยชิวถาม

พ่อฉินส่ายหัวแล้วพูดว่า "ฉันได้ยินมาว่าไม่พบศพเลย"

“อาจเป็นฝีมือของมนุษย์รึเปล่าครับ?” เยี่ยชิวถามในสิ่งที่เขาคิด

"ไม่น่า" พ่อฉินมั่นใจมากและพูดว่า: "เมืองเล็กๆ ของเรามีประเพณีพื้นบ้านที่เรียบง่าย แม้ว่าหญิงชราเหล่านั้นจะปากร้าย แต่พวกเขาไม่มีทางทำสิ่งที่ชั่วร้ายอย่างการขุดหลุมศพหรอก"

“อีกอย่าง คนก็ตายไปแล้ว แล้วมีศพจะมีประโยชน์อะไรอีกล่ะ?”

“นี่คงต้องเป็นฝีมือของผี!”

พ่อฉินเชื่อมั่นในความคิดของเขาว่านี่เป็นฝีมือของผี

เยี่ยชิวเข้าใจว่าไม่ว่าจะเป็นโรคติดต่อหรือเหตุการณ์ลึกลับในหมู่บ้านโม่ก้าน ทางเดียวที่จะกระจ่างความจริงก็คือต้องเข้าไปในหมู่บ้าน

“อย่างไรก็ตาม ในเมื่อผมมาที่นี่แล้ว งั้นพรุ่งนี้ผมจะเข้าไปหมู่บ้านสักหน่อย” เยี่ยชิวกล่าว

พ่อฉินพูดด้วยความโกรธ: "เจ้าเด็กคนนี้นี่ ฉันก็เพิ่งบอกเจ้าไป ก็บอกแล้วว่าอย่าเข้าไป ทำไมยังไม่เข้าใจอีก?"

“ผมเข้าใจ ผมเข้าใจมันทั้งหมด คุณลุง ขอบคุณความหวังดีนั้นด้วยนะครับ ผมก็แค่มีความรับผิดชอบ”

เยี่ยชิวอธิบายว่า: "ผมเป็นหัวหน้าทีมแพทย์ จุดประสงค์ของการส่งผมมาที่นี่คือเพื่อตรวจสอบความจริงของเรื่องนี้"

“ดังนั้น ผมก็เลยต้องเข้าไปในหมู่บ้าน”

พ่อฉินกล่าวว่า: "แต่หมู่บ้านโม่ก้านนี้อันตรายเป็นอย่างมากในตอนนี้ ... "

“เรื่องนั้นผมรู้ว่ามันอันตรายมาก แต่มนุษย์ไม่ใช่พอเจอสิ่งที่อันตรายแล้วจะกลัวไม่ใช่เหรอครับ?” เยี่ยชิวพูดกับพ่อฉิน: “ตอนนี้ชาวบ้านในหมู่บ้านโม่ก้านกำลังรอคอยผมอยู่ หวังว่าผมจะช่วยพวกเขาแก้ปัญหาของพวกเขาได้ ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่าตอนนี้ ผมอาจเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตพวกเขา”

“ถ้าผมไม่ไป แล้วใครจะไป?”

“ลุงก็มีญาติที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านโม่ก้านด้วยเช่นกัน คุณก็น่าจะรู้ดีว่าพวกเขาอยู่ในสถานการณ์อย่างไร”

“ถ้าผมไม่ไป ก็คงไม่มีใครช่วยพวกเขาด้วยซ้ำ คุณลุงคิดว่าพวกเขาจะอยู่รอดภายใต้ความกลัวและความตื่นตระหนกนี้ได้นานแค่ไหน?”

พ่อฉินเงียบ

สิ่งที่เยี่ยชิวพูดนั้นเป็นความจริง

การที่มีคนตายในหมู่บ้านนั้นน่ากลัวอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ไม่เพียงแต่มีคนตายไปหลายคนเท่านั้น อีกยังซากศพก็หายไปด้วย

ทำไมสิ่งนี้จึงไม่ทำให้ผู้คนตื่นตระหนก?

ตอนนี้ผู้คนในหมู่บ้านโม่ก้านต่างตื่นตระหนก หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป แม้ว่าชาวบ้านจะไม่ได้ตายอย่างลึกลับ พวกเขาก็คงจะหวาดกลัวจนกลายเป็นบ้า

“เสี่ยวเยี่ย ที่ฉันไม่อยากให้ไป ก็เพราะตัวคุณเอง ฉันไม่ต้องการให้เกิดอะไรขึ้นกับคุณ!”

หลังจากที่พ่อฉินพูดจบ เขาก็คิดกับตัวเองว่า ฉันก็ไม่อยากให้ลูกสาวของฉันกลายเป็นม่ายอีกต่อไป!

ฉินหว่านเป็นคนสวย และชาวบ้านหลายคนในเมืองต่างก็รู้จักเธอ ตั้งแต่สามีของเธอเสียชีวิต ผู้คนในเมืองก็ชอบเรียกเธอว่าหญิงม่ายผู้น่ารัก

ถึงขนาดว่า บางคนบอกว่าฉินหว่านเกิดมาเพื่อเป็นกินผัว เพราะเธอพลังชีวิตแข็งแกร่งเกินไป และทำให้สามีของเธอนั้นเสียชีวิต

ดังนั้น พ่อฉินจึงกังวลมากเกี่ยวกับความปลอดภัยของเยี่ยชิว

หากมีสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นกับเยี่ยชิว เมื่อเขาไปที่หมู่บ้านโม่ก้าน ชื่อเสียงของฉินหว่านเค่อ ในฐานะสามีก็อาจจะได้รับการยืนยัน

แต่พ่อฉินก็รู้เช่นกันว่าเขาไม่สามารถโน้มน้าวเยี่ยชิวได้ ดังนั้นเขาจึงนั่งบนโซฟาและสูบบุหรี่เงียบ ๆ

“คุณลุง พรุ่งนี้ผมจะไปที่หมู่บ้านโม่ก้านเพื่อตรวจดูสักหน่อย”

“ถ้าเป็นเรื่องจริงอย่างที่คุณลุงว่ากัน ว่ามันเป็นฝีมือของผี ผมจะรีบกลับมาทันที แล้วให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องสืบสวนต่อทันที”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยของผม ผมไม่เป็นไรหรอกครับ”

เยี่ยชิวปลอบใจพ่อฉิน

"อืม" พ่อฉินพึมพำและเตือน: "สัญญากับฉันว่าถ้าหากว่ารู้สึกว่ามีอันตราย คุณจะออกจากหมู่บ้านโม่ก้านนั่นทันที เข้าใจมั้ย?"

“ได้ครับ”

ทั้งสองคุยกันสักพัก

ทันใดนั้น พ่อของฉินก็ร้องออกมา "โอย" และใช้มือทั้งสองพยุงเอวด้วยสีหน้าเจ็บปวด

“เป็นอะไรมั้ยครับ คุณลุง?” เยี่ยชิวถามอย่างเร่งรีบ

“ไม่เป็นไรๆ มันเป็นแค่ปัญหาเก่าๆ น่ะ ปวดหลังปวดเอว” พ่อฉินกล่าว

“หมอนรองกระดูกทับเส้นประสาท?” เยี่ยชิวถาม