บทที่ 3083: ภูตอสูรแห่งความมืด (ล่าง)

ในจังหวะที่แรงดูดมหาศาลกำลังจะลากเย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยจมลงสู่ก้นแม่น้ำ ทันใดนั้นแสงสว่างก็วาบขึ้นมา

เสี่ยวเตี๋ยตกใจกับความเปลี่ยนแปลงฉับพลันจนเบิกตากว้าง เธอเผลอหันไปมองข้อมือตัวเอง—กำไลหยกสีม่วงที่พ่อทิ้งไว้ให้ ตอนนี้มันกำลังเปล่งแสงเจิดจ้า วงแสงสั่นระริกเหมือนระลอกน้ำ โอบปกป้องเธอกับเย่ชิวไว้แน่นหนา

ส่วนแรงดูดน่าหวาดผวาที่เกือบลากพวกเขาลงก้นแม่น้ำ พอแสงนั้นปรากฏขึ้นก็สลายหายไปในพริบตา ราวกับหิมะเจอแดดแรงจนละลายหมดสิ้น

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เย่ชิวหน้าเต็มไปด้วยความตะลึง เผลอถามออกมา

เสี่ยวเตี๋ยเองก็ยังมึนงง เธอยื่นข้อมือไปตรงหน้าเย่ชิวเบา ๆ แล้วพูดว่า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ กำไลข้อมือนี่อยู่ ๆ ก็สว่างขึ้นมาเอง”

เย่ชิวตั้งสติได้ ใจพลันพองด้วยความยินดี “ไม่ว่าจะยังไง กำไลหยกนี่ช่วยไว้มากจริง ๆ”

“เสี่ยวเตี๋ย ต้องขอบคุณเธอเลยนะ”

“ถ้าไม่มีกำไลหยกนี่ ตอนนี้เราคงแย่แน่ ๆ”

ได้ยินอย่างนั้น เสี่ยวเตี๋ยส่ายหน้าเบา ๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “พี่เย่…เป็นฉันที่ถ่วงพี่ค่ะ”

“ถ้าฉันไม่ได้พลังบำเพ็ญเพียรต่ำ แล้วยังดื้อจะตามพี่ข้ามแม่น้ำ ปัญหาแค่นี้สำหรับพี่ก็คงไม่ใช่อะไรเลย”

เย่ชิวรับรู้ถึงความหม่นในน้ำเสียงของเธอ รีบปลอบทันที “อย่าพูดแบบนั้นเสี่ยวเตี๋ย เธออยู่ข้างฉันก็เป็นแรงสนับสนุนที่ใหญ่ที่สุดแล้ว”

“อีกอย่าง ถ้าไม่มีกำไลข้อมือนี่ จะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้จริง ๆ”

ภายใต้การคุ้มครองของแสงจากกำไลหยก เย่ชิวรู้สึกได้ชัดว่าแรงกดดันรอบตัวลดฮวบ น้ำในแม่น้ำที่เดิมข้นหนืดเหมือนโคลน ตอนนี้ว่ายได้ลื่นไหลขึ้นมาก

เขาไม่ลังเลอีก รีบเร่งว่ายไปยังฝั่งตรงข้าม

เสี่ยวเตี๋ยเกาะหลังเย่ชิวไว้เหมือนเดิม ราวกับเธอเองก็สัมผัสได้ว่าสถานการณ์ดีขึ้น สองมือยังคงรัดคอเขาแน่น ทว่าหัวใจกลับไม่หวาดกลัวเท่าเมื่อครู่แล้ว

เธอมักเหลือบมองกำไลหยกบนข้อมือเป็นระยะ ภาวนาเงียบ ๆ ขอให้แสงนั้นส่องต่อไปเรื่อย ๆ

ยิ่งเข้าใกล้ฝั่งตรงข้ามเท่าไร ความไม่สบายใจก็ผุดขึ้นในใจเย่ชิวอย่างฉับพลัน แทบจะพร้อมกันนั้น ดาบเซวียนหยวนที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเขาก็สั่นหึ่ง ๆ รุนแรงขึ้น

“ดาบเซวียนหยวนเตือน…มีอันตราย!”

เย่ชิวหยุดชะงักทันที

“เป็นอะไรเหรอคะพี่เย่?” เสี่ยวเตี๋ยเห็นเขาหยุดก็อดถามไม่ได้

“มีอันตราย” เย่ชิวพูดเสียงหนัก

อันตราย?

เสี่ยวเตี๋ยได้ยินสองคำนี้ก็รีบซบหัวลงบนหลังเย่ชิว แล้วชะโงกมองซ้ายมองขวา แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย

อันตรายอยู่ไหนกัน?

เธอเบิกตากว้าง บนหลังเย่ชิวก็บิดตัวอย่างกระสับกระส่าย พยายามหาต้นตอ ทว่าในสายตามีเพียงผิวน้ำมืดสลัวที่ถูกแสงกำไลหยกสะท้อนเป็นประกาย ไม่มีอะไรผิดปกติสักนิด

“พี่เย่ ฉันไม่เห็นอะไรเลยค่ะ…” เสี่ยวเตี๋ยถามเสียงสั่น

เย่ชิวกวาดตามองรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง ขณะนั้นดาบเซวียนหยวนในดวงตาเขาสั่นแรงยิ่งกว่าเดิม เหมือนกำลังเร่งให้เขาหนีออกไปจากที่นี่โดยเร็ว

“อันตรายอยู่ใกล้ ๆ ฉันรู้สึกได้”

พูดจบ เขาก็รวบรวมแรงเงียบ ๆ เตรียมพร้อมจะลงมือได้ทุกเมื่อ

แล้วในเสี้ยวอึดใจ—ลมบ้าคลั่งก็โผล่มาโดยไร้สัญญาณ ราวกับมือยักษ์ที่มองไม่เห็นกวาดฉีกความสงบของผิวน้ำจนเละเทะ

สายน้ำที่ข้นหนืดพลันปั่นป่วนเหมือนน้ำเดือดเด้งพล่าน เสียงครืนครั่นดังสนั่น