บทที่ 3097: ผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วน (ตอนต้น)

เย่ชิวถึงกับสะดุ้งตาค้าง

เขาพบว่า แม้พลังบำเพ็ญเพียรของเสี่ยวเตี๋ยจะยังอ่อนด้อยเหมือนเดิม ทว่าเมื่อดูดซึมฤทธิ์ของดอกวิญญาณมายาเข้าไปแล้ว วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของนางกลับเปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน

วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่แต่เดิมอ่อนแอ บัดนี้อัดแน่นไปด้วยพลังอันมหาศาล เปล่งประกายอยู่ในสัมผัสเทพดุจดวงดาวพร่างพราว ส่องแสงเจิดจ้าออกมาไม่รู้จบ

ความแข็งแกร่งของวิญญาณศักดิ์สิทธิ์นั้น ตอนนี้ไม่ด้อยไปกว่าเย่ชิวเลยแม้แต่น้อย

เย่ชิวคำนวณอยู่ในใจอย่างเงียบ ๆ หากเสี่ยวเตี๋ยฝึกวิชาโจมตีจิตใจได้สำเร็จ แล้วอาศัยวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลังเช่นนี้ ต่อให้เป็นราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุดทั่วไป ก็คงยากจะรับมือนางได้

พอคิดถึงตรงนี้ เย่ชิวก็อดสูดลมหายใจเย็น ๆ ไม่ได้ ใจพลันคิดในเงียบงันว่า “ถ้าเป็นราชานักบุญไร้เทียมทานมากินดอกวิญญาณมายาล่ะจะเป็นยังไง? วิญญาณศักดิ์สิทธิ์อย่างน้อยก็ต้องถึงขั้นต่อกรกับผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิได้แน่! ดอกวิญญาณมายานี่สมกับเป็นยาศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ โหดเกินไปแล้ว”

“พี่เย่ชิว เป็นอะไรไปหรือเปล่า? วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของฉันมัน…” เสี่ยวเตี๋ยลืมตาขึ้น มองเย่ชิวด้วยสีหน้ากังวลสุดขีด

จากสีหน้าของเย่ชิว นางสัมผัสได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เย่ชิวยิ้มแล้วว่า “เสี่ยวเตี๋ย วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของเจ้า หลังจากดูดซึมพลังของดอกวิญญาณมายาเข้าไปแล้ว ก็แข็งแกร่งขึ้นมาก นี่เป็นเรื่องดี แค่เหนือความคาดหมายของข้าไปหน่อยเท่านั้น”

“จริงเหรอ?” แววตาเสี่ยวเตี๋ยฉายแสงดีใจวูบหนึ่ง แต่ไม่นานก็ถูกความสงสัยกลบหาย “แต่…ทำไมฉันไม่รู้สึกเลยล่ะ?”

“เจ้ารู้สึกไม่ได้ ก็เพราะพลังบำเพ็ญเพียรของเจ้ายังอ่อนเกินไป พอเจ้าฝึกจนพลังบำเพ็ญเพียรสูงขึ้นแล้วก็จะเข้าใจเอง อีกอย่าง วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแกร่งยังมีประโยชน์อีกตั้งมากมาย” เย่ชิวยิ้มแล้วกล่าว

“แต่ว่า…” แววตาเสี่ยวเตี๋ยหม่นลง กล่าวเสียงเบา “จริง ๆ แล้ว ฉันไม่ได้อยากได้ดอกวิญญาณมายาเลย”

“ทำไมล่ะ?” เย่ชิวขมวดคิ้วงงงัน

เสี่ยวเตี๋ยว่า “ฉันไม่ได้สนใจเรื่องเพิ่มพลังบำเพ็ญเพียรอะไรนั่นหรอก ที่ตามพี่เย่ชิวมาที่นี่ ก็เพราะหวังว่าพี่จะได้ของวิเศษจากที่นี่ต่างหาก”

“แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นฉันได้ดอกวิญญาณมายา แล้วพี่ก็อดได้ แบบนี้ไม่เท่ากับว่าพี่มาเสียเที่ยวเหรอ?”

พูดจบ เสี่ยวเตี๋ยก็ยกข้อมือขึ้น จ้องกำไลหยกสีม่วงที่เปล่งแสงอ่อน ๆ อยู่ พลางบ่นอย่างกลัดกลุ้ม “ก็โทษไอ้กำไลนี่แหละ ถ้าไม่ใช่มัน ฉันคง…”

เย่ชิวมองเสี่ยวเตี๋ยที่ทำหน้าหม่นหมอง ในอกพลันอุ่นวาบ เขายกมือขึ้นตบไหล่นางเบา ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ยัยเด็กโง่ ดอกวิญญาณมายานี่อยู่กับเจ้า ก็เหมือนอยู่กับข้าแหละ วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าแข็งแกร่งขนาดนี้ ต่อไปต้องช่วยข้าได้อีกมาก นี่ไม่ใช่การมาเสียเที่ยวหรอก”

เสี่ยวเตี๋ยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยทั้งความซาบซึ้งและลังเล “จริงเหรอ…พี่เย่ชิว พี่จะไม่โกรธฉันใช่ไหม?”

“แน่นอนว่าไม่โกรธ” เย่ชิวตอบหนักแน่น จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปหยุดที่กำไลหยกสีม่วงบนข้อมือนาง “แต่ว่า…กำไลของเจ้าดูน่าพิศวงดีนะ”

เสี่ยวเตี๋ยจึงมองตามสายตาเย่ชิวไปที่กำไล ใช้นิ้วลูบเบา ๆ แล้วว่า “นี่เป็นของที่พ่อทิ้งไว้ให้ฉัน ถ้าไม่มีมัน บางทีฉันคงตายไปนานแล้ว”

“ให้ข้าลองจับดูได้ไหม?” เย่ชิวเอ่ยถาม

“ได้อยู่แล้ว” เสี่ยวเตี๋ยยื่นข้อมือมาตรงหน้าเย่ชิวทันที

เย่ชิวยื่นมือออกไป แตะกำไลหยกเบา ๆ ทว่าเพียงสัมผัสครั้งแรก ความเย็นเยียบก็แล่นจากปลายนิ้วขึ้นมา มือของเขาราวกับถูกแรงมองไม่เห็นดีดกระเด็นออกไป

“หืม?” แววตาเย่ชิวส่องประกายประหลาดใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

“พี่เย่ชิว เป็นอะไรไป?” เสียงเสี่ยวเตี๋ยสั่นอย่างตื่นตระหนก

“กำไลวงนี้เหมือนมีคาถาป้องกันปกป้องตัวมันเองอยู่ ไม่ยอมให้คนนอกแตะต้องง่าย ๆ” เย่ชิวจ้องกำไลหยกสีม่วง ดวงตาเต็มไปด้วยแววใคร่รู้ใคร่ค้นหา

จนถึงตอนนี้เอง เขาถึงจะเข้าใจเสียที ว่าทำไมทั้งที่องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงมีวิธีควบคุมเสี่ยวเตี๋ยได้ง่ายดาย กลับไม่อาจ夺เอากำไลวงนี้มาได้

เพราะกำไลวงนี้ นอกจากเสี่ยวเตี๋ยแล้ว ไม่มีใครแตะต้องมันได้โดยง่ายเลย

“กำไลวงนี้ไม่ธรรมดาเลย เจ้าต้องเก็บรักษาให้ดี” เย่ชิวกำชับ

“อื้ม” เสี่ยวเตี๋ยพยักหน้ารัว ๆ อย่างจริงจัง