บทที่ 310 ไร้ชีวิตชีวา

ฝีมือการนวดของเยี่ยชิวดีมาก ฉินหว่านรู้สึกสบายขึ้นเรื่อยๆ และค่อยๆหลับไป

เยี่ยชิวก็เหนื่อยมากเช่นกันและนอนลงข้างๆเขา

เช้าวันรุ่งขึ้น.

เมื่อฉินหว่านลืมตาขึ้น เธอพบว่าเยี่ยชิวกอดเธอจากด้านหลังและอีกมือจับหน้าอกของเธอ

“โอ้พระเจ้า เกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้?”

สมองของฉินหว่านวุ่นวายและจำอะไรไม่ได้ พยายามนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้

เธอจำได้ว่า เธอถูกแม่ฉินขังอยู่ในห้อง จากนั้นเธอก็คุยกับเยี่ยชิวสักพัก แล้วเยี่ยชิวก็นวดให้เธอและเธอก็รู้สึกสบายมาก เธอจำส่วนที่เหลือไม่ได้เลย

“ฉันคงไม่ได้ทำสิ่งนั้นกับเขาใช่ไหม?”

ฉินหว่านมองดูอย่างรวดเร็ว และถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเธอพบว่าเสื้อผ้าของเธอยังใส่อยู่ครบ

จากนั้น ในใจเขาก็รู้สึกโกรธเล็กน้อย

“เขาไม่ใช่คนหื่นกามเหรอ ทำไมเขาถึงไม่ทำอะไรฉันเลยตอนที่เขานอนเตียงเดียวกับฉัน? ฉันไม่สวยเหรอ?”

ทันใดนั้น ฉินหว่านรู้สึกถึงมือของเยี่ยชิวที่จับบนหน้าอกของเธอ และบีบมันอย่างแรง

"เสียงร้องรัวๆ——" ฉินหว่านเกือบจะกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่เธอก็กลั้นไว้ และรู้สึกมีความสุขเล็กน้อยในใจ

“แสดงว่าฉันก็ไม่ใช่ว่าไม่มีความน่าดึงดูดสินะ”

นใดนั้นฉินหว่านก็รู้สึกได้ว่าที่เอวของเธอมีอะไรบางอย่าง

ฉินหว่านเคยแต่งงานมาก่อน ดังนั้นเธอจึงรู้ทันทีว่ามันคืออะไร และใบหน้าของเธอก็แดงทันที

เป็นเวลาหลายปีแล้วที่เธอได้สัมผัสใกล้ชิดกับผู้ชาย และเธอก็รู้สึกตื่นตระหนกมาก

“ฉันต้องลุกขึ้นจากเตียงทันที ไม่อย่างนั้นจะตกหลุมพรางจริงๆ”

ฉินหว่านคิดถึงจุดนี้ จึงผลักเยี่ยชิวออกไป และรีบลุกขึ้นจากเตียงนอน

จนกระทั่งเธอลุกจากเตียงเธอก็สังเกตเห็นว่าเสื้อผ้าที่อยู่ข้างหน้าเธอมีรอยย่น เธอหันกลับไปจ้องมองเยี่ยชิวที่กำลังหลับอยู่ด้วยใบหน้าที่แดงและฮัมด้วยเสียงต่ำ:"ไอ้หื่นกาม คุณเกือบจะทำให้เสื้อผ้าของฉันเสีย”

ในเวลานี้ ประตูก็ถูกเปิดออก หัวของแม่ฉินก็โผล่ออกมา พูดด้วยรอยยิ้ม:"ตื่นแล้วเหรอ?"

"ค่ะ"ฉินหว่านตอบ เดินออกจากห้องอย่างรวดเร็วและปิดประตู

ทันทีที่เธอออกไป เยี่ยชิวก็ลืมตาขึ้น รอยยิ้มอันภาคภูมิใจปรากฏที่มุมปากของเขา จากนั้นจึงเอามือไปที่จมูกแล้วดมกลิ่น ด้วยสีหน้าสนุกสนาน

……

เช้าเจ็ดโมงครึ่ง

หลังจากที่เยี่ยชิวตื่นนอน เขาพบว่าแม่ฉินได้เตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว รวมทั้งโจ๊ก ซาลาเปา ผักดอง และไข่ต้ม

“เสี่ยวเยี่ย มาทานอาหารเช้ากัน” แม่ฉินพูดอย่างกระตือรือร้น

เยี่ยชิวเหลือบมอง ฉินหว่านที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารโดยก้มหัวลงเห็นได้ชัดว่าเขินอาย ส่วนพ่อฉินเขาไม่เห็น

“แล้วคุณลุงล่ะครับ?”เยี่ยชิวถาม

“เขาออกไปข้างนอกแต่เช้าและไม่รู้ว่าเขาไปทำอะไร” แม่ฉินกล่าว

ฉินหว่านเงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า:"แม่ พ่อจะกลับมาเมื่อไหร่?"

“ใครจะไปรู้ ไม่ต้องสนใจเขา พวกเรากินก่อน”แม่ฉินถามเยี่ยชิวด้วยรอยยิ้ม:“เมื่อคืนคุณนอนหลับสบายไหม?”

เยี่ยชิวพยักหน้า: "สบายครับ"

“ดีดีดี”รอยยิ้มบนใบหน้าแม่ฉินกว้างขึ้น เธอหยิบไข่ต้มสุกมาวางไว้ตรงหน้าเยี่ยชิว พูดว่า:"ไข่มีคุณค่าทางโภชนาการสูง กินหนึ่งฟอง"

"ขอบคุณครับคุณป้า"

“เราทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจ”

ทันทีที่แม่ฉินพูดเช่นนี้ ฉินหว่านก็หน้าแดงและเหลือบมองไปที่เยี่ยชิว แล้วหัวเราะ

“หว่านเอ๋อร์ ลูกก็กินไข่” แม่ฉินนำไข่ต้มอีกใบมาให้ฉินหว่านแล้วพูดว่า:“เมื่อคืนเหนื่อยแย่เลย? บำรุงร่างกายหน่อย”

“แม่ พูดเรื่องอะไร”ฉินหว่านจ้องมองแม่ฉินอย่างเขินอาย

แม่ฉินทำเป็นไม่เห็นและพูดกับเยี่ยชิว:"เสี่ยวเยี่ย ถ้าหว่านเอ๋อร์รับใช้คุณรู้สึกไม่สบายใจ ก็บอกฉันได้นะ ฉันมาจัดการเขาเธอเอง"

พรูดดด——

เยี่ยชิวแทบจะพ่นโจ๊กที่เขาเพิ่งกินไปเมื่อกี้

นี่มันคำอะไรของคุณก็ไม่รู้?

ดูไม่ออกเลย ว่าแม่ฉินนั้นไม่เบาเลยทั้งๆที่เธออายุก็เยอะแล้ว

เดิมทีฉินหว่านก็เขินอายอยู่แล้ว หลังจากได้ยินคำที่แม่ฉินพูด เธอก็รู้สึกละอายใจมากยิ่งขึ้น และเอามือมาปิดหน้า