บทที่ 3103: โดนฟ้าผ่า

เย่ชิวรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีกระแสพลังลึกลับสายหนึ่งทะลักหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกาย ใจเขาเหมือนถูกเขย่าอย่างรุนแรง

เขารับรู้ได้ทันทีว่าพลังนี้แตกต่างจากพลังยมทูตก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง มันลี้ลับลึกซึ้งยิ่งกว่า ราวกับบรรจุความรุ่งเรืองและความเสื่อมถอยนับหมื่นปีของเผ่ามิ่งเอาไว้ในนั้น

“โชคชะตาแห่งหมิงอยู่ในร่างของเสี่ยวเตี๋ยอย่างนั้นเหรอ?”

เย่ชิวไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า โชคชะตาแห่งหมิงที่เขาออกตามหาด้วยความยากลำบาก จะได้มาด้วยวิธีการเช่นนี้

เขาเผลอหันไปมองเสี่ยวเตี๋ย ตอนนี้บนแก้มของเสี่ยวเตี๋ยแดงระเรื่อ ดวงตาพร่ามัวเหม่อลอย ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนที่รู้ตัวว่ามีพลังใหม่โผล่ขึ้นมาในร่าง

“ดูท่าว่าเหล่าโต้วซีจะเดาถูกจริง ๆ โชคชะตาแห่งหมิงมีเจ้าของมานานแล้ว แค่ตัวเสี่ยวเตี๋ยเองไม่รู้เท่านั้น”

พอนึกถึงตอนที่หมิงตี้ให้เสี่ยวเตี๋ยมากุมอำนาจเผ่ามิ่ง เย่ชิวก็เริ่มตระหนักว่า เรื่องนี้เกรงว่าจะเป็นฝีมือของหมิงตี้แต่แรก

ตอนนี้ แค่เขาคิดเพียงนิดเดียว ก็สามารถครอบคลุมไปทั่วทั้งเผ่ามิ่งได้แล้ว

ความเคลื่อนไหวทุกกระเบียดนิ้วของเผ่ามิ่ง ต่อให้เป็นเพียงมดตัวเดียว เขาก็รับรู้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

“ตามหาจนตีนแทบแตกยังไม่เจอ สุดท้ายดันได้มาง่าย ๆ แบบไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด”

ในขณะเดียวกัน

ตรงขอบเหวลึกนอกดินแดนต้องห้าม

กลุ่มของหนานกงเซียวเซียวกำลังยืนรออยู่ด้วยความกระวนกระวาย

“หัวหน้ากับเสี่ยวเตี๋ยเข้าไปตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่มีวี่แววอะไรออกมาซักอย่างล่ะ?” หลินต้าหนiaoบ่นงึมงำ “หรือว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นข้างใน?”

หนานกงเซียวเซียวขมวดคิ้วแน่น สายตาเธอเผลอมองไปทางเหวลึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใจเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ

เธอปลอบเสียงแผ่วเบา “ทุกคนใจเย็นก่อน จ้าวหอสมุดมีพลังแข็งแกร่ง ไม่เป็นอะไรหรอก ดินแดนต้องห้ามข้างในคงมีสภาพซับซ้อน พวกเขาอาจต้องใช้เวลาหน่อย”

แม้ในใจจะกังวลแทบขาด แต่พอได้ยินคำพูดของหนานกงเซียวเซียว หลินต้าหนiaoก็พอสงบลงไปเล็กน้อย แค่ปากยังบ่นไม่หยุด “แต่เวลาผ่านไปตั้งนานขนาดนี้แล้ว ยังไม่มีข่าวอะไรออกมาเลย มันจะไม่ให้น่าห่วงได้ยังไงกัน!”

อู่เชียนฟานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็มีสีหน้าหม่นหมอง เอ่ยเสียงเบา “หรือเราลองหาวิธีอื่น ดูว่าพอจะเข้าไปได้ไหม?”

หนานกงเซียวเซียวส่ายหน้าอย่างระมัดระวัง “ดินแดนต้องห้ามของมิ่งจู่จะต้องไม่ธรรมดา แค่เราจะเข้าไปให้ได้ก็คงยากแล้ว ต่อให้หาเจอทางเข้า ถ้าบุกเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้า เกรงว่าจะยิ่งไปสร้างความยุ่งยากให้จ้าวหอสมุด สู้รอที่นี่อย่างอดทนดีกว่า เชื่อเถอะว่าอีกไม่นานพวกเขาต้องออกมาแน่”

ม่อเทียนจีหันไปพูดกับจื่อหยางเทียนจุน “ท่านอาวุโส ลองอีกสักครั้งได้ไหม ว่าพอจะรับรู้สถานการณ์ข้างในได้หรือเปล่า?”

“ข้าลองดูก็แล้วกัน” จื่อหยางเทียนจุนพูดจบก็หลับตาลง ปล่อยสัมผัสเทพอันทรงพลังแผ่ขยายพุ่งลงสู่เหวลึก

ทุกคนเห็นดังนั้น ต่างก็จ้องมองจื่อหยางเทียนจุนเป็นตาเดียว แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ทว่าไม่นาน จื่อหยางเทียนจุนก็ลืมตาพรวดขึ้นมา

“ท่านอาวุโส เป็นยังไงบ้าง?” ม่อเทียนจีรีบถามทันที

จื่อหยางเทียนจุนส่ายศีรษะ “ภายในดินแดนต้องห้ามมีพลังบางอย่างที่แข็งแกร่งมาก คอยขวางกั้นสัมผัสเทพของข้า สัมผัสเทพของข้าทะลุเข้าไปไม่ได้แม้แต่น้อย รับรู้พลังของชางเซิงกับแม่หนูนั่นก็ไม่ได้”

พอได้ยินคำตอบนี้ ใจของทุกคนก็หนักอึ้งลงไปอีกครั้ง

“รออีกหน่อยเถอะ พวกเขาต้องปลอดภัยแน่ ๆ” ถึงปากหนานกงเซียวเซียวจะพูดอย่างนั้น แต่ลึก ๆ ในใจก็อดหวั่นวิตกไม่ได้เลย

โดยปกติ จากที่เธอรู้จักเย่ชิวดี เย่ชิวมีร่างอมตะนิรันดร์กาล แถมบนตัวมีทั้งศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์และไพ่ตายสารพัด โอกาสเกิดปัญหาย่อมไม่มาก

แต่ปัญหาตอนนี้คือ เสี่ยวเตี๋ยดันตามเข้าไปด้วย

ในสายตาของหนานกงเซียวเซียวแล้ว พลังบำเพ็ญเพียรของเสี่ยวเตี๋ยยังอ่อนเกินไป เข้าไปก็ช่วยอะไรเย่ชิวไม่ได้ แถมอาจกลายเป็นตัวถ่วง หากเจออันตราย เย่ชิวยังต้องแบ่งสมาธิไปคอยคุ้มกันเสี่ยวเตี๋ยอีก

“ขอแค่เสี่ยวเตี๋ยอย่าได้กลายเป็นภาระของจ้าวหอสมุดก็แล้วกัน” หนานกงเซียวเซียวคิดในใจ

แม้ทุกคนจะร้อนใจ แต่ก็ทำได้แค่เลือกที่จะรอต่อไป

เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละนาที เหวลึกเบื้องล่างยังคงเงียบงันไร้สุ้มเสียง ไม่ปรากฏความเคลื่อนไหวใด ๆ