บทที่ 3114: หายนะที่ก่อขึ้นเอง

น้ำเสียงของเต้าซือหนุ่มไม่ใช่แค่เย่อหยิ่งลำพอง แต่ยังแข็งกร้าวเอาแต่ใจสุด ๆ ราวกับไม่เห็นใครในที่นี้อยู่ในสายตาเลยสักคน

เสี่ยวเตี๋ยเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “ชุยเจินเหรินสินะ? ข้าเป็นเจ้าหญิงแห่งเผ่าหมิง เรื่องของเผ่ามิ่ง ยังไม่ใช่ตาที่คนภายนอกอย่างเจ้าจะมาสอดมือ ถ้าเจ้าดื้อจะทำแบบนี้ให้ได้ ก็เท่ากับตั้งตัวเป็นศัตรูกับเผ่ามิ่งของข้า”

ในดวงตาของมังกรแห่งความมืดก็วาบแสงเย็นออกมาเช่นกัน ขอแค่เสี่ยวเตี๋ยหรือเย่ชิวเอ่ยคำสั่งเพียงคำเดียว มันก็พร้อมจะฉีกเต้าซือหนุ่มตรงหน้าให้แหลกเป็นชิ้น ๆ ทันที

เต้าซือหนุ่มเห็นท่าทีเช่นนั้น แววตากลับฉายแววหื่นกระหายขึ้นมาวูบหนึ่ง มองเสี่ยวเตี๋ยแล้วพูดว่า “เจ้าหญิงแห่งเผ่าหมิงงั้นหรือ? งามจนฟ้าดินยังต้องอับแสงจริง ๆ”

“ถ้าเจ้ามอบโชคชะตาแห่งหมิงให้ข้า แล้วมาคอยรับใช้ข้าข้างกาย ข้ารับรองว่าจะให้เจ้าลิ้มรสเกียรติยศลาภยศไม่รู้จบ”

“แล้วเจ้าด้วย!”

เต้าซือหนุ่มชี้มาที่หนานกงเซียวเซียว “เจ้าก็มารับใช้ข้าควบกับเจ้าหญิงแห่งเผ่าหมิงด้วยกันนั่นแหละ!”

พอได้ยินคำพูดของเขา ในหัวของหลินต้าหนiaoกับพวกก็ผุดคำขึ้นมาพร้อมกันสองคำ

บ้าไปแล้ว!

ถ้าไม่บ้าจริง ๆ มีหรือจะกล้าพูดอะไรแบบนี้ออกมา?

นี่มันไม่ใช่หาทางตายเองหรือยังไงกัน?

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เย่ชิวสีหน้ามืดลงทันที แววตาเย็นเยียบขึ้นมาวูบหนึ่ง

ให้เกียรติแล้วยังไม่รักษาหน้า เช่นนั้นเขาก็ไม่คิดจะเกรงใจหน้าอีกฝ่ายเหมือนกัน

ในตอนนั้นเอง จื่อหยางเทียนจุนที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยขึ้นว่า “หนทางแห่งเต๋า ให้ความสำคัญทั้งจิตใจและวาสนา โชคชะตาแห่งหมิงเมื่อลงหลักปักฐานแล้ว ก็เป็นครรลองของฟ้าดิน เจ้ายังจะฝืนลิขิตฟ้าไปทำไม ให้เพิ่มบาปกรรมใส่ตัวเปล่า ๆ”

เต้าซือหนุ่มได้ยินแล้วก็หัวเราะเยาะติด ๆ กันอย่างไม่ใส่ใจ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เอาคำพูดของจื่อหยางเทียนจุนมาใส่ใจเลย “ลิขิตฟ้า? บาปกรรม? ฮึ ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรแห่งนี้ ฝีมือต่างหากที่คือความจริงอันแข็งแกร่งที่สุด”

“ไอ้เหล่าโต้วซี ข้าเตือนเอาไว้ ที่นี่ไม่มีส่วนให้เจ้าพูด แหกตาดูให้ดีแล้วหุบปากซะจะดีกว่า”

“ไม่อย่างนั้น ระวังจะเจ็บจนร้องไม่ออก”

ทุกคนได้แต่เงียบกริบกันไปอีกรอบ

ในใจล้วนคิดตรงกันว่า ไอ้หมอนี่มันไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียแล้วจริง ๆ กล้าพูดจาแบบนี้ใส่ผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งแห่งดินแดนตะวันออก สมองมันคงมีแต่ลม!

เย่ชิวเห็นเต้าซือหนุ่มดื้อด้านไม่รู้สำนึกก็เอ่ยเสียงเย็นใส่เขาว่า “ถ้าเจ้ายังไม่เลิกหลงทาง ก็อย่าหาว่าพวกเราไม่ปรานีแล้วกัน”

เต้าซือหนุ่มเบิกตาเล็กสามเหลี่ยมขึ้น ตวาดกลับมาเสียงกร้าว “กล้าไม่เบา! ในเมื่อพวกเจ้าไม่รู้จักดีชั่ว ก็อย่าหาว่าข้าโหดเหี้ยมละกัน!”

พูดจบ เขาก็สะบัดไม้ปัดฝุ่นในมือทันที พลันฟ้าดินแปรเปลี่ยน สีลมและเมฆซัดสาด คลื่นพลังอันรุนแรงพุ่งกระจายออกมา

“เต้าซูน้อย ข้าบอกไว้ให้ก็ได้ โชคชะตาแห่งหมิงอยู่ที่ข้า” จางเหมยเจินเหรินเอ่ยอย่างดูแคลน “โชคชะตาแห่งหมิงผสานกับข้าไปแล้ว ถ้าเจ้าอยากได้ ก็ลองดู”

“โอ้?” สายตาของเต้าซือหนุ่มเลื่อนมาจับที่จางเหมยเจินเหริน ก่อนจะหัวเราะเย็น “แค่เจ้านี่นะก็กล้าครอบครองโชคชะตาแห่งหมิง? รีบ ๆ เอาออกมาเถอะ ข้าจะได้ไว้ชีวิตเจ้า”

“ไปตายซะเถอะมึง! ขนหมอยังขึ้นไม่เต็มจะมาทำกร่างต่อหน้าเล่าจื๊อเรอะ” จางเหมยเจินเหรินด่ากลับทันที

วันนี้เขาเสียหน้าไปหลายรอบอยู่แล้ว มาเจอไอ้ตัวโง่ตรงหน้านี่ยิ่งทำให้กลั้นไม่อยู่อีกต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น จางเหมยเจินเหรินยังอยากอัดเต้าซือหนุ่มให้ยับ เพื่อกู้หน้าคืนมาสักหน่อย

ใบหน้าของเต้าซือหนุ่มเย็นเยียบลง แผ่จิตสังหารออกมาจ้าประกาศ “เจ้าแก่ กล้าด่าข้า? กล้าดีไม่น้อย! ข้าเตือนเจ้าครั้งสุดท้ายแล้ว รีบส่งโชคชะตาแห่งหมิงออกมาแต่โดยดี จะได้ไม่ต้องเดือดร้อนเอง”

จางเหมยเจินเหรินยังไม่ทันจะอ้าปาก หลินต้าหนiaoก็ชิงด่าก่อน “มึงเป็นตัวอะไรถึงได้กล้ามาทำปากดีถึงที่นี่?”

สีหน้าเต้าซือหนุ่มมืดดำลงทันควัน เขาสะบัดไม้ปัดฝุ่น วาบหนึ่งของพลังปราณอันแหลมคมก็ทะยานเข้าหาหลินต้าหนiao

หลินต้าหนiaoตั้งตัวไม่ทัน ถูกแรงปะทะซัดจนถอยหลังไปหลายก้าว มุมปากมีเลือดไหลซึมออกมา

“เจ้าหมูอ้วน ปากให้มันดี ๆ หน่อย” เต้าซือหนุ่มกล่าวเย็นชา