ตอนที่ 3123
บทที่ 3125: คารวะท่านอาจารย์
October 21, 2026
ผ่านไปหลายชั่วยาม
เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวกำลังยืนอยู่บนกระบี่เฉิงเฟิง หนานกงเซียวเซียวชี้ไปข้างหน้าพลางพูดว่า “จ้าวหอสมุด ข้างหน้านั่นแหละสำนักศึกษาจี้เซี่ย อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว”
เย่ชิวก้มมองลงไป เห็นกลางหุบเขาที่รายล้อมด้วยภูเขาน้อยใหญ่ มีป่าไผ่เขียวชอุ่มผืนหนึ่งทอดตัวอยู่ ลึกเข้าไปในป่าไผ่ มองเห็นกลุ่มอาคารเตี้ย ๆ ตั้งเรียงราย
กำแพงรั้วสีขาว กระเบื้องหลังคาสีเขียวชายคาเชิดรับหมอกบาง ละอองหมอกลอยคลอเคลียไปมา ราวกับเป็นแดนสุขาวดีนอกโลกีย์
หมู่อาคารนั้นแม้ไม่หรูหราโอ่อ่า แต่กลับแผ่บรรยากาศสงบงามและเรียบง่ายละเมียดละไมออกมา
กอไผ่เอนเอนไหวไปตามสายลม นอกกำแพงรั้วมีลำธารสายเล็กใสแจ๋วคดเคี้ยวไหลผ่าน เสียงน้ำไหลรินเบา ๆ สะท้อนแสงฟ้าและเงาเมฆ ดูสงบเงียบเป็นพิเศษ
เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวเหินกายลงจากกระบี่เฉิงเฟิง ย่ำไปตามทางเดินเล็ก ๆ ที่ปูด้วยแผ่นหินเขียว มุ่งหน้าไปยังหมู่อาคารนั้น
สองข้างทางมีดอกไม้ป่าบานแซมอยู่เป็นหย่อม ๆ กลิ่นไผ่อ่อน ๆ ปะปนกับกลิ่นหอมของดอกไม้ลอยฟุ้งในอากาศ ทำให้คนรู้สึกปลอดโปร่งเบาสบายใจอย่างยิ่ง
ไม่นาน ทั้งคู่ก็มาถึงหน้ากำแพงรั้ว
แหงนหน้ามองขึ้นไป เห็นเหนือประตูมีป้ายไม้แนวนอนแขวนอยู่ บนป้ายเขียนตัวอักษรโบราณสี่ตัวว่า
“สำนักศึกษาจี้เซี่ย!”
ลายเส้นทั้งสี่ตัวหนักแน่นทรงพลัง กลิ่นอายลึกซึ้งประหลาด ราวกับแฝงปัญญานับประมาณมิได้และกลิ่นอายแห่งเต๋าเอาไว้
เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวยืนอยู่ใต้ป้าย ในใจพลันอดเกิดความรู้สึกเคารพนอบน้อมขึ้นมาไม่ได้
หนานกงเซียวเซียวถอนหายใจแผ่วเบา “ไม่คิดเลยว่า สำนักศึกษาจี้เซี่ยที่เลื่องชื่อไปทั่วหล้า จะเรียบง่ายได้ถึงเพียงนี้”
เย่ชิวพยักหน้า “ก็เพราะความเรียบง่ายเช่นนี้นั่นแหละ จึงยิ่งขับให้สำนักศึกษาแลดูสูงส่งเหนือสามัญ ท่านอาจารย์ช่างสมเป็นมหาบัณฑิตแห่งยุค สำนักศึกษาจี้เซี่ยแม้เรียบง่าย แต่กลับซ่อนความหมายล้ำลึกของ ‘มหาเต๋าเรียบง่ายถึงที่สุด’ เอาไว้”
“จ้าวหอสมุด เดี๋ยวข้าไปเคาะประตูก่อน” หนานกงเซียวเซียวพูดจบกำลังจะก้าวขึ้นไปเคาะประตู ทันใดนั้นเอง เสียงเอี๊ยดดังขึ้น ประตูก็ถูกเปิดออกเสียก่อน
เด็กหนุ่มอายุราวสิบสองสิบสามปีคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านใน
เขาสวมชุดยาวสีเขียว ศีรษะโพกผ้าแบบนักศึกษาวิชาอักษร ดูท่าทางเหมือนเด็กนักอ่าน ใบหน้ายังมีความเยาว์วัยอยู่มาก แต่กลับดูสะอาดสะอ้านหล่อเหลาเป็นพิเศษ
เด็กหนุ่มเห็นเย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวก็รีบโค้งคำนับอย่างสุภาพแล้วเอ่ยว่า “แขกผู้มีเกียรติทั้งสอง ท่านมาหาท่านอาจารย์หรือครับ เชิญข้างในครับ”
หนานกงเซียวเซียวถามยิ้ม ๆ ว่า “เจ้ารู้ได้ยังไงล่ะว่าเรามาหาท่านอาจารย์ แล้วทำไมถึงคิดว่าเราเป็นแขกผู้มีเกียรติด้วย”
เด็กหนุ่มถูกหนานกงเซียวเซียวเอ่ยถาม หน้าเลยแดงระเรื่อทันที รีบก้มหน้าลง พูดเสียงเบา “ตอนเช้ามีนกกางเขนร้องเจี๊ยวจ๊าวอยู่บนหลังคาไม่หยุด ท่านอาจารย์บอกว่า วันนี้จะมีแขกสำคัญมาเยือนครับ”
หนานกงเซียวเซียวหัวเราะ “อย่างนี้นี่เอง เจ้าหนุ่ม เจ้าชื่ออะไรหรือ”
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น ตอบอย่างเก้อเขินว่า “ผมชื่อจื่อเชียน เป็นศิษย์คนใหม่ที่ท่านอาจารย์เพิ่งรับไว้ครับ”
เย่ชิวเอ่ยว่า “จื่อเชียน เป็นชื่อที่ดี ‘เชียน’ แปลว่าถ่อมตน สุภาพอ่อนโยนดุจหยก ท่านอาจารย์สั่งสอนคนเก่งจริง ๆ”
จื่อเชียนได้ยินเย่ชิวชมก็ยิ้มเขิน ๆ ทันที รีบพูดว่า “แขกผู้มีเกียรติทั้งสอง เชิญตามผมมาทางนี้ครับ”
เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวเดินตามจื่อเชียนผ่านประตูเข้าสู่ลานด้านใน ก็เห็นภายในคอร์ตดูสงบเงียบสะอาดตา เรือนโบราณไม่กี่หลังตั้งเรียงรายอย่างลงตัว
ในลานปลูกไม้ดอกไม้ประดับไว้เต็มไปหมด มีต้นไม้โบราณไม่กี่ต้นสูงชะลูดกว่าหลายคนโอบ ใต้ร่มเงาต้นไม้ตั้งโต๊ะหินกับม้าหินไว้หลายชุด ดูงามอย่างมีรสนิยม
จื่อเชียนพาทั้งสองเดินเลียบระเบียงยาว จากนั้นก็ผ่านสวนหลังบ้าน ขึ้นขั้นบันไดหินสีเขียวไปบนภูเขา
“ท่านอาจารย์อยู่บนภูเขาหรือ” เย่ชิวถาม
จื่อเชียนตอบว่า “ไม่ครับ ปกติท่านอาจารย์อยู่เชิงเขา แต่เพราะวันนี้มีแขกผู้มีเกียรติมาเยือน ท่านอาจารย์เลยขึ้นเขามาเก็บชา”
เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวเดินขึ้นเขาตามจื่อเชียนไป ระหว่างทางเย่ชิวถามว่า “จื่อเชียน แล้วข่งเทียนเซี่ยไปไหนเสียล่ะ”
จื่อเชียนอุทานอย่างแปลกใจ “ท่านรู้จักต้าซือเสียงด้วยหรือครับ”
หนานกงเซียวเซียวหัวเราะพลางอธิบายว่า “เขากับต้าซือเสียงของเจ้าเป็นสหายกัน”
เย่ชิวพยักหน้า “ฉันคือเย่ฉางเซิง”
เมื่อจื่อเชียนได้ยินก็ถึงกับตะลึงงันไปทั้งหน้า “ท่านคือท่านเย่น่ะหรือครับ”
ว่าแล้วเขาก็รีบหยุดฝีเท้า โค้งกายคำนับเย่ชิวอย่างเคร่งขรึม พลางพูดว่า “ผมได้ยินต้าซือเสียงพูดถึงท่านบ่อย ๆ บอกว่าท่านเชี่ยวชาญอักษรศาสตร์เป็นเลิศ พรสวรรค์หาใครเทียมยาก เป็นอัจฉริยะที่สุดเท่าที่เขาเคยพบ และยังเป็นคนที่เขาเคารพนับถือมากที่สุดด้วย”