บทที่ 3131: ความประหลาดใจที่ไม่คาดฝัน

“วิชาดาบไร้นาม?”

ในใจของเย่ชิวผุดความสงสัยขึ้นมาวูบหนึ่ง

เขาเอื้อมมือไปหยิบตำราลับเล่มนั้นขึ้นมา เปิดหน้ากระดาษหน้าแรก ก็เห็นมีประโยคหนึ่งเขียนเอาไว้

“เพียงต้นหญ้าหนึ่งต้น ก็สามารถฟันผ่าได้แม้แต่ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และหมู่ดวงดาว!”

หัวใจของเย่ชิวเต้นตุบตัก ๆ รุนแรงขึ้นมาทันที

นี่มันเคล็ดดาบตัวอักษรหญ้า!

เขาไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าวันนี้จะได้มาเห็นเคล็ดดาบตัวอักษรหญ้าที่นี่ แถมยังเป็นท่าที่ห้า

พูดได้ว่าเป็นโชคดีที่ไม่คาดฝันจริง ๆ

เย่ชิวพลิกอ่านต่อไปด้านหลัง พบว่าหน้าถัดไปมีภาพต้นหญ้าต้นหนึ่งวาดเอาไว้

ถึงจะเป็นเพียงภาพวาด แต่บนต้นหญ้าต้นนั้นกลับแฝงเร้นเจตจำนงกระบี่อันรุนแรงเอาไว้

ด้านล่างของภาพ ท่านอาจารย์ยังเขียนคำอธิบายประกอบทิ้งไว้ด้วย

“กระบวนท่าดาบนี้ที่มาที่ไปไม่ชัดเจน มีเพียงหนึ่งท่า ทว่าตามที่ข้าสังเกต ถือว่าร้ายกาจอย่างยิ่ง”

“เพราะเช่นนั้น ข้าจึงเรียกมันว่า วิชาดาบไร้นาม”

“วิชาดาบไร้นามให้ความสำคัญกับการใช้เจตจำนงควบคุมดาบ เอาใจเป็นดาบ เมื่อฝึกฝนจนถึงขีดสุด สรรพสิ่งล้วนกลายเป็นดาบได้ แม้แต่ต้นหญ้าหนึ่งต้น ก็ยังสามารถฟันผ่าดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และหมู่ดวงดาวได้”

หัวใจของเย่ชิวเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น

ย้อนคิดไปเมื่อครั้งที่เขาเข้าใจสี่ท่าแรกของเคล็ดดาบตัวอักษรหญ้า ก็ใช้มันสังหารศัตรูไปไม่น้อย

โดยเฉพาะตอนอยู่ในโลกมนุษย์ เคล็ดดาบตัวอักษรหญ้ายิ่งเป็นหนึ่งในไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา

ห่างหายมาหลายวัน วันนี้ได้มาเห็นท่าที่ห้า ณ ที่แห่งนี้ เย่ชิวจึงทั้งแปลกใจและปลื้มปิติ

เขาสูดหายใจเข้าลึก ระงับอารมณ์ตื่นเต้นให้สงบลงเล็กน้อย จากนั้นไม่ลังเลเลยสักนิด ชักพาพลังชี่สายหนึ่งหลั่งไหลเข้าสู่ภาพวาด

ชั่วพริบตาเดียว ต้นหญ้าในภาพราวกับมีชีวิตขึ้นมา

ใบหญ้าไหวเอนแผ่วเบา แต่กลับปะทุออกมาด้วยเจตจำนงกระบี่ที่หาที่เปรียบมิได้

เจตจำนงกระบี่สายนี้คมกล้าถึงที่สุด ราวกับจะแหวกผ่าทะลวงสุญญากาศ ฟันขาดทุกสิ่งที่ขวางทาง

เย่ชิวจ้องมองต้นหญ้าต้นนั้นโดยไม่กระพริบตา เปิดสัมผัสเทพออกจนหมด ระมัดระวังรับรู้ความเปลี่ยนแปลงของเจตจำนงกระบี่ทุกเส้นสายอย่างละเอียด

เขาไม่กล้าวอกแวกแม้แต่น้อย กลัวว่าจะพลาดรายละเอียดใดไปแม้เพียงจุดเดียว

พร้อมกับที่เจตจำนงกระบี่ไหลเวียนเปลี่ยนแปลง ภาพหนึ่งก็ค่อย ๆ ผุดชัดขึ้นในห้วงสมองของเย่ชิว — ต้นหญ้าดูธรรมดาต้นหนึ่งกำลังเอนล้อตามสายลม ใบหญ้าเพียงกรีดเฉือนเบา ๆ ฟ้าดินก็เปลี่ยนสี ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และหมู่ดวงดาวราวกับถูกหนึ่งกระบี่นี้ผ่าฟันจนขาดสะบั้น

“นี่แหละคือแก่นแท้ของเคล็ดดาบตัวอักษรหญ้า!”

ภายในใจของเย่ชิวสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ากระบวนท่าดาบนี้ มีพลังรุนแรงกว่าสี่ท่าแรกนับพันนับหมื่นเท่า

เย่ชิวไม่กล้าชะล่าใจ รีบจมดิ่งสัมผัสเทพลงไปในนั้นอีกครั้ง ตั้งใจซึมซับความเปลี่ยนแปลงของเจตจำนงกระบี่ทุกเส้นสายอย่างถี่ถ้วน

เขาจดจำเจตจำนงกระบี่เหล่านั้นอย่างเหนียวแน่น ราวกับสลักลงลึกไปถึงก้นบึ้งของวิญญาณ

เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที

เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมออกมาตามหน้าผากของเย่ชิวทีละหยด

ต่อให้เขาจะเป็นถึงราชานักบุญไร้เทียมทานแล้วก็ตาม แต่เจตจำนงกระบี่ท่านี้กลับแข็งแกร่งอย่างล้ำลึก การทำความเข้าใจย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย

ผ่านไปอยู่พักใหญ่

ในที่สุด เย่ชิวก็ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ แสงคมกล้าสายหนึ่งวาบผ่านดวงตา

เขาเป่าลมหายใจยาวออกมา ใบหน้าเผยรอยยิ้มพึงพอใจ

ถึงเย่ชิวยังจะไม่อาจเข้าใจได้หมดจด แต่เขาจดจำท่าที่ห้าของเคล็ดดาบตัวอักษรหญ้าไว้ได้แล้ว เขาเชื่อว่า เพียงให้เวลาเขาอีกสักหน่อย ย่อมต้องควบคุมมันได้อย่างแน่นอน

ในตอนนั้นเอง เสียงของหนานกงเซียวเซียวก็ดังขึ้นมา

“จ้าวหอสมุด ท่านว่าวิชาตัวเบาของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?”