บทที่ 3139: หลงคลั่งเป่ยอวี่

ทุ่งน้ำแข็งทางเหนือ ลมหนาวหวีดหวิวดั่งคำราม เกล็ดหิมะฟาดเฉือนเหมือนคมมีด ทั่วทั้งฟ้าดินขาวโพลนเวิ้งว้าง

ทอดตามองไปสุดสายตา มีเพียงผืนดินที่ถูกหิมะและน้ำแข็งหนาทึบปกคลุม ราวกับทั้งโลกถูกแช่แข็งอยู่ในฤดูหนาวนิรันดร์

ที่ปลายสุดของทุ่งน้ำแข็งแห่งนี้ มีภูเขาหิมะลูกมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ลูกหนึ่ง

ยอดภูเขาหิมะสูงทะลุเมฆา ราวอสุรกายยักษ์ที่กำลังหลับใหล ตระหง่านผงาด ดุดันน่าเกรงขาม

ทั้งภูเขาถูกหิมะและน้ำแข็งชั้นแล้วชั้นเล่าห่อหุ้ม สะท้อนประกายหนาวเย็นยะเยือก ราวกับแม้แต่กาลเวลาก็หยุดนิ่งอยู่ที่นี่

หลวงโป๋ซายืนอยู่เชิงเขา แหงนหน้ามองภูเขาหิมะมหึมาลูกนั้น คิ้วขมวดน้อย ๆ เอ่ยถามว่า “ท่านพ่อ ที่นี่คือทางเข้าของเผ่าปีศาจแห่งเป่ยอวี่จริง ๆ เหรอ?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางลอยอยู่ข้างกายเขา เอ่ยเสียงเรียบ “ไม่ผิด ที่นี่แหละ”

หลวงโป๋ซากวาดสายตามองภูเขาหิมะขึ้น ๆ ลง ๆ อย่างพินิจ สีหน้าฉายแววสงสัย “แต่ผมไม่เห็นทางเข้าเลยนี่ครับ! ท่านพ่อ ท่านคงไม่จำที่ผิดหรอกนะ?”

จักรพรรดิหยินหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เมื่อก่อนข้าเคยเข้าไปในเผ่าปีศาจมากับมือ จะจำผิดได้อย่างไร ลึกที่สุดของภูเขาหิมะลูกนี้ มีประตูน่านเหนือซ่อนอยู่ ขอเพียงเปิดมันออก ก็จะเข้าเป่ยอวี่ ไปถึงอาณาเขตของเผ่าปีศาจได้โดยราบรื่น”

หลวงโป๋ซาได้ยินดังนั้น ก็หันมามองรอบด้านอย่างละเอียดอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของทางเข้าใด ๆ อดถามไม่ได้ว่า “แต่ว่า แค่ทางขึ้นเขาผมยังหาไม่เจอเลย แล้วจะไปหาประตูน่านเหนือได้ยังไงกันครับ?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางหัวเราะ “ไอ้หนู ถ้าประตูน่านเหนือมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าล่ะก็ ตอนปีนั้นที่ล่าล้างภูตผีปีศาจ เผ่าปีศาจคงถูกฆ่าล้างเผ่าไปนานแล้ว ไหนเลยจะยังครองเป่ยอวี่มาจนถึงทุกวันนี้?”

หลวงโป๋ซาเกาศีรษะ ยิ้มแห้ง ๆ “ท่านพ่อตรัสถูกครับ ผมมองข้ามเรื่องนี้ไปเอง”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก เขาเริ่มท่องคาถาเบา ๆ ในปาก จากนั้นก็ชี้นิ้วไปยังภูเขาหิมะ

ชั่วพริบตาเดียว ผิวภูเขาหิมะก็ส่องแสงประหลาดระยิบระยับ ตามมาด้วยถ้ำภูเขาที่เรืองแสงหนึ่งแห่ง ปรากฏขึ้นกลางลำภูเขาอย่างไร้ที่มา

“หลวงเอ๋ย หลังจากเข้าไปในถ้ำภูเขานี้แล้ว ก็เดินตรงเข้าไปเรื่อย ๆ จนสุดทาง เจ้าก็จะได้พบประตูน่านเหนือ” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางเอ่ยว่า

หลวงโป๋ซามองถ้ำภูเขาที่กำลังส่องแสงนั้น แววตาฉายประกายตื่นเต้น พยักหน้า “ได้ ผมเข้าไปเดี๋ยวนี้ล่ะ!”

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป ร่างแวบวูบ ทะยานเข้าไปในถ้ำทันที

ภายในถ้ำภูเขา ความหนาวเย็นกราดเกรี้ยว ผนังน้ำแข็งรอบด้านสะท้อนแสงสีฟ้าหม่น ราวกับกำลังเดินอยู่ในโลกผลึกน้ำแข็ง

หลวงโป๋ซาเดินลึกเข้าไปตามทางถ้ำ ยิ่งลึกเข้าไป ความหนาวยิ่งทวีคูณ จนแม้แต่ลมหายใจก็กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง

ทว่ากลับไม่ได้ทำให้เขาชะงักลง กลับกัน เขายิ่งเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

‘เย่ฉางเซิง ขอเพียงผมจับมือพันธมิตรกับเผ่าปีศาจได้ วันตายของคุณก็คงอีกไม่ไกลแล้ว’

หัวใจของหลวงโป๋ซาเต็มไปด้วยความฮึกเหิม

“ท่านพ่อ ทำไมถ้ำนี้มันยาวอย่างนี้ล่ะครับ?” หลวงโป๋ซาทนไม่ไหวเอ่ยถาม

เขาเดินมานานพอสมควรแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของประตูน่านเหนือ

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางอธิบายว่า “ประตูน่านเหนือเป็นเส้นแบ่งระหว่างเผ่าปีศาจกับโลกภายนอก จะให้ไปถึงง่าย ๆ ได้อย่างไรกัน อดใจไว้ เดินต่อไป”

หลวงโป๋ซาพยักหน้า แล้วก้าวเดินต่อไปไม่หยุด

ราวครึ่งชั่วยามต่อมา ในที่สุด เขาก็มาถึงส่วนลึกสุดของถ้ำ

เบื้องหน้า ประตูน้ำแข็งบานมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ ด้านบนบานประตูสลักอักขระเวทมนตร์โบราณแน่นขนัด แผ่กระจายพลังชีวิตลี้ลับน่าเกรงขามออกมา

“นี่คือประตูน่านเหนือหรือ?”

หลวงโป๋ซามองประตูน้ำแข็งนั้น แววตาอดสั่นสะท้านไม่ได้

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางพยักหน้า “ใช่แล้ว นี่แหละประตูน่านเหนือ ขอเพียงเปิดมัน เราก็จะเข้าไปสู่อาณาเขตของเผ่าปีศาจได้”

หลวงโป๋ซาสูดลมหายใจลึก ยกมือวางลงบนประตูน้ำแข็ง รับรู้ถึงความเย็นยะเยือกเสียดกระดูกที่ไหลทะลักเข้ามาจากฝ่ามือ

เขารวบรวมพลังทั้งตัว พยายามดันประตูออก ทว่าประตูน้ำแข็งกลับไม่ไหวติงแม้แต่น้อย