บทที่ 3146: เผ่าปีศาจ มหาอาวุโส!

หลังจากหู่จื่อส่งข่าวออกไปแล้ว เขาก็ได้แต่นั่งรอคำตอบจากเย่ชิวอย่างเงียบ ๆ ทว่าเวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละนาที หยกสื่อสารกลับเงียบสนิทไร้ความเคลื่อนไหว

“แปลก ทำไมอาจารย์ถึงไม่ตอบกลับมาสักทีนะ?”

หู่จื่อขมวดคิ้วแน่น ความไม่สบายใจเริ่มก่อตัวในอก

เขารออยู่อีกพักใหญ่ ก็ยังไม่ได้รับคำตอบจากเย่ชิว

“หรือว่าอาจารย์จะเกิดเรื่องเข้าแล้ว?”

หัวใจหู่จื่อหดเกร็ง รีบใช้การส่งข่าวผ่านหยกสื่อสารถึงจางเหมยเจินเหรินทันที

“ท่านเต๋าจาง ผมหู่จื่อเองครับ ตอนนี้อาจารย์ผมอยู่กับท่านหรือเปล่า ผมติดต่ออาจารย์ไม่ได้ รู้สึกเป็นห่วงมาก”

ส่งข่าวออกไปแล้ว หู่จื่อก็ได้แต่รออีกครั้ง

แต่เวลาผ่านไปเนิ่นนาน จางเหมยเจินเหรินก็ยังไม่ตอบกลับมา

“แปลก ทำไมทั้งอาจารย์กับท่านเต๋าจางถึงไม่ตอบกลับมาสักคน?” ความกังวลในอกหู่จื่อยิ่งทวีคูณ

เขาลุกขึ้นยืน เดินวนไปมาภายในท้องพระโรง คิ้วขมวดแน่นไม่คลาย

เขาครุ่นคิดอยู่ในใจอย่างหนักว่า “หรือว่าอาจารย์จะเป็นอะไรไปจริง ๆ? เป็นไปไม่ได้ พลังของอาจารย์แข็งแกร่งขนาดนั้น ใครจะทำร้ายได้กัน?”

ถึงจะคิดยังไงก็หาคำอธิบายไม่ได้อยู่ดี ว่าทำไมทั้งเย่ชิวและจางเหมยเจินเหรินถึงไม่ตอบกลับมาสักคน

“หรือว่าควรออกไปตามหาอาจารย์เองดี?”

ทันทีที่คิดได้เช่นนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าระรัวดังมาจากนอกท้องพระโรง

“จอมมาร เรื่องใหญ่แล้ว!” ผู้อาวุโสมารสองคนวิ่งกรูเข้ามา ใบหน้าตื่นตระหนกสุดขีด ทั้งสองคือเฒ่ามารที่ได้รับมอบหมายให้เฝ้าหลวงโป๋ซา

“เกิดอะไรขึ้น?” หู่จื่อขมวดคิ้วถาม

“สระฝังมาร...สระฝังมารเกิดเรื่องแล้ว!” เฒ่ามารคนหนึ่งหอบหายใจเสียงดัง เอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่น

“ว่าไงนะ?” สีหน้าหู่จื่อพลันเปลี่ยน รีบซักทันที “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เฒ่ามารอีกคนกลืนน้ำลายฝืดคอ ก่อนฝืนพูดว่า “หลวงโป๋ซาคนนั้น...เขา...เขาหายไปแล้ว”

“หายไป?” หู่จื่อชะงักไปชั่ววูบ ก่อนตวาดลั่น “พวกเจ้าไม่ได้เฝ้าตามประกบเขาตลอดเหรอ แล้วปล่อยให้หนีไปได้ยังไง!”

เฒ่ามารคนหนึ่งรีบแก้ตัว “พวกเราก็เฝ้าเขาไว้ตลอดจริง ๆ นั่นแหละ แต่...แต่เขาจู่ ๆ ก็หายวับไป เหมือนละลายหายไปในอากาศอย่างนั้นเลย!”

หู่จื่อได้ยินเช่นนั้น ใจสะท้าน เผ่นพุ่งออกจากท้องพระโรง มุ่งตรงไปยังสระฝังมารทันที

เมื่อมาถึงสระฝังมาร ก็เห็นเพียงผิวน้ำสงบนิ่ง ด้านในว่างเปล่าไร้ผู้คน เงาร่างของหลวงโป๋ซาหายไปหมดสิ้น

“เป็นไปได้ยังไงกัน?”

สีหน้าหู่จื่อมืดดำ สายตาเย็นเยียบวาบขึ้นแวบหนึ่ง

ต้องรู้ไว้ว่า คนที่ถูกโยนเข้ามาในสระฝังมาร หากไม่ได้รับอนุญาตจากเขาแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่จะออกมาได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอย่างหลวงโป๋ซา ที่จู่ ๆ ก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย แบบนั้นยิ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย

ยังไม่นับว่าผู้อาวุโสมารสองคนที่คอยเฝ้าหลวงโป๋ซานั้น ต่างก็เป็นผู้อาวุโสแห่งเผ่าปีศาจ ระดับพลังถึงขั้นราชานักบุญไร้เทียมทาน ใครที่สามารถหนีรอดไปได้เงียบเชียบต่อหน้าต่อตาพวกเขา เรื่องนั้นยิ่งน่าพิศวงเข้าไปใหญ่

หู่จื่อสำรวจรอบ ๆ สระฝังมารอย่างละเอียด กลับไม่พบร่องรอยใด ๆ ราวกับว่าหลวงโป๋ซาไม่เคยปรากฏตัวอยู่ที่นี่มาก่อน

“แปลกจริง ไอ้หมอนั่นหนีไปไหนกันแน่?”

แววตาหู่จื่อเข้มขรึมขึ้นเล็กน้อย ก่อนหันไปถามผู้อาวุโสมารสองคนว่า “ตอนหลวงโป๋ซาหนีไป พวกเจ้ามองเห็นอะไรผิดปกติบ้างไหม?”

เฒ่ามารทั้งสองรีบส่ายหน้า ตอบพร้อมกันว่า “ไม่มีเลย”

“แม้แต่นิดเดียวก็ไม่เห็นเหรอ?” หู่จื่อซักย้ำ