บทที่ 3154: ออกด่านครานี้

เมื่อเห็นเย่ชิวออกจากการปิดด่านฝึกตน จางเหมยเจินเหริน หนิวต้าลี่ และม่อเทียนจี ทั้งสามต่างพากันมองเขาเป็นตาเดียว ตาทั้งหกดวงจ้องเย่ชิวไม่กะพริบ

ทว่าเย่ชิวในชุดขาวสะอาดตา นอกจากจะดูหล่อเหลาเพิ่มขึ้นกว่าเดิมแล้ว ที่เหลือกลับดูธรรมดาสามัญไปหมด บนร่างไม่มีแม้แต่เค้าอำนาจกดดันของพลัง

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังให้ความรู้สึกธรรมดากว่าคนธรรมดาเสียอีก ทั้งสามคนมองอย่างไรก็อ่านระดับพลังบำเพ็ญเพียรของเย่ชิวไม่ออกเลยสักนิด

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?” หนิวต้าลี่เบิกตาโพลง หน้าตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง พึมพำไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ม่อเทียนจีก็ตกใจไม่ต่างกัน คิ้วขมวดแน่น พึมพำเสียงต่ำว่า “หรือว่าการปิดด่านฝึกตนของพี่ใหญ่นี่ จะเกิดข้อผิดพลาดขึ้นจริง ๆ?”

จางเหมยเจินเหรินก็เผลอขมวดคิ้วตาม แม้เขาจะไม่อยากให้เย่ชิวทะลวงสู่ขอบเขต quasi-จักรพรรดิเร็วเกินไปนัก ทว่าเขายิ่งไม่อยากเห็นเย่ชิวประสบอันตรายจากเหตุไม่คาดฝัน

ขณะนั้นเอง เย่ชิวเพียงยื่นฝ่ามือออกไป ระฆังแห่งความวุ่นวายก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตกลงมาวางนิ่งอยู่บนฝ่ามือของเขาอย่างพอดิบพอดี

เย่ชิวมองระฆังแห่งความวุ่นวายในมือแล้วถอนหายใจยาว “เฮ้อ...”

เสียงถอนหายใจนั้นทำให้ทั้งสามรู้สึกใจหายวาบ ความไม่สบายใจในอกยิ่งทวีความหนักอึ้งขึ้นไปอีก

เย่ชิวเก็บระฆังแห่งความวุ่นวาย จากนั้นก็เดินมาหยุดตรงหน้าทั้งสาม เอ่ยว่า “ดูท่าพวกนายไปปิดด่านคราวนี้จะได้ผลไม่น้อย น่ายินดีจริง ๆ”

จางเหมยเจินเหรินทนไม่ไหว รีบโพล่งถามออกมาทันทีว่า “เจ้ากระต่ายน้อย เกิดอะไรขึ้นกับแกกันแน่? ระดับพลังของแก...”

เย่ชิวทำหน้าไม่เข้าใจ ถามกลับ “ทำไมเหรอ?”

หนิวต้าลี่เอ่ยว่า “อาจารย์ ผมไม่รู้สึกถึงคลื่นไหวของพลังบำเพ็ญเพียรจากตัวท่านเลย ระดับพลังของท่านหรือว่า...”

เห็นสีหน้าหนิวต้าลี่เต็มไปด้วยความกังวล เย่ชิวก็เข้าใจทันที เขาหัวเราะพลางพูดว่า “ไม่ต้องห่วงหรอก ระดับพลังของผมไม่ได้มีปัญหาอะไร ผมแค่ซ่อนพลังเอาไว้เท่านั้นเอง”

“จริงเหรอ?” ม่อเทียนจีถามอย่างยังไม่ปักใจเชื่อ

เย่ชิวตอบรับอย่างหนักแน่น “แน่นอนว่าจริงสิ”

ได้ยินดังนั้น ใจที่แขวนไว้ของทั้งสามก็พอจะวางลงได้เสียที

หนิวต้าลี่เงยหน้ามองท้องฟ้า ไม่เห็นเค้ามหันตภัยสวรรค์แม้แต่น้อย จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “อาจารย์ คราวนี้ที่ท่านปิดด่าน ระดับพลังไม่ได้ขยับขึ้นเลยเหรอครับ?”

“ไม่เลย” เย่ชิวยอมรับตรง ๆ พลางถอนใจว่า “ขอบเขต quasi-จักรพรรดิไม่ใช่จะทะลวงกันได้ง่าย ๆ นะ”

พอได้ยินเช่นนั้น จางเหมยเจินเหรินก็หัวเราะลั่น สีหน้าฉายชัดถึงความภาคภูมิใจ “ก่อนหน้านี้ผมว่าไงนะ? ผมรู้อยู่แล้วว่าเจ้ากระต่ายน้อยไม่มีทางทะลวงถึงกึ่งจักรพรรดิได้ หนิวต้าลี่ เอามาเร็ว”

หนิวต้าลี่หยิบแหวนมิติวงหนึ่งออกมาด้วยท่าทางสุดแสนไม่เต็มใจ แล้วโยนให้จางเหมยเจินเหริน

เย่ชิวเห็นดังนั้นก็ถามว่า “นี่มันเรื่องอะไร?”

ม่อเทียนจีจึงเล่าเรื่องที่จางเหมยเจินเหรินไปพนันกับหนิวต้าลี่ให้เย่ชิวฟังตั้งแต่ต้นจนจบ พอฟังจบ เย่ชิวก็หันไปมองจางเหมยเจินเหริน เอ่ยว่า “เหล่าโต้วซี แกนี่ไม่แฟร์เลยนะ รู้ทั้งรู้ว่าผมยังทะลวงไม่ได้ ยังจะไปพนันกับต้าลี่ แบบนี้ไม่ใช่ตั้งใจจะหลอกกินหินวิญญาณเขาเหรอ?”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะแหะ ๆ “เจ้ากระต่ายน้อย พูดแบบนั้นไม่ได้หรอก หนิวต้าลี่มันอยากพนันกับผมเองต่างหาก”

เย่ชิวพูดว่า “ตัวแกมีหินวิญญาณตั้งออกเยอะ ทำไมถึงไม่ยอมปล่อยหินวิญญาณนิดหน่อยของต้าลี่ไปบ้างล่ะ?”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะก่อนเอ่ยว่า “พนันแล้วก็ต้องยอมรับผล แกจะมาโทษผมไม่ได้ อีกอย่าง หินวิญญาณอยู่ที่หนิวต้าลี่ ใครจะไปรู้ว่าวันไหนมันจะทำหายขึ้นมา สู้ให้ผมช่วยเก็บไว้ให้ยังดีกว่า”

“หน้าด้าน” หนิวต้าลี่บ่นด่าเสียงเบา

จางเหมยเจินเหรินทำเป็นไม่ได้ยิน เงยหน้ามองเย่ชิวแล้วถามว่า “ว่าแต่การปิดด่านคราวนี้แกไปทำอะไรมา ทำไมระดับพลังถึงไม่ขยับเลยล่ะ?”

เย่ชิวตอบว่า “ก่อนหน้านี้สิ่งที่ผมเรียนค่อนข้างกระจัดกระจาย ปิดด่านคราวนี้ผมเลยใช้เวลาจัดระเบียบสิ่งที่เคยเรียนมาทั้งหมด”

“แค่นี้...เล่นเอาตั้งสิบปี?” จางเหมยเจินเหรินถึงกับรู้สึกเหลือเชื่อ

เย่ชิวว่า “จะว่าไปก็ยังไม่ครบด้วยซ้ำ ผมยังจัดไม่จบเลย”