บทที่ 3165: วาสนาสุดพิสดาร

“คนนั่นเป็นใครกัน?”

เย่ชิวจ้องแท่นบูชาโบราณตรงหน้าจนตาไม่กะพริบ

ไม่นาน เงาคนบนแท่นบูชาโบราณก็ค่อย ๆ ชัดขึ้น กลายเป็นเฒ่าหัวล้านร่างเตี้ยคนหนึ่ง

ผิวหนังของเขาย่นยับราวเปลือกไม้ แต่ดวงตากลับสว่างวาวดุจดวงดาว รอบกายล้อมรอบด้วยหมอกสีเลือดน่าขนลุก มือกำกระบองเหล็กไว้แน่น

“กี่ปีมาแล้วกันนะ ถึงได้มีคนเผ่ามนุษย์บุกเข้ามาที่นี่ ฮะฮะ…”

เฒ่าหัวล้านยิ้มเย็น เผยให้เห็นฟันเหลืองทั้งปาก

เสียงยังไม่ทันขาดหาย ร่างของเขาก็พลันไหววูบ ราวกับภูตผี พุ่งตรงเข้าหาเย่ชิวกับจางเหมยเจินเหริน

“ไอ้ลูกกระต่าย ที่นี่ฝากให้แกจัดการ ส่วนไอ้แก่หัวล้านนั่นให้ข้าเอง” จางเหมยเจินเหรินร้องฮึ่มยาวคำหนึ่ง คว้าดาบปราบปีศาจพุ่งเข้าใส่

เคร้ง!

ดาบปราบปีศาจฟาดปะทะกับกระบองเหล็กของเฒ่าหัวล้าน ประกายไฟแตกกระจาย

จางเหมยเจินเหรินรู้สึกฝ่ามือชาวาบถึงกระดูก ในใจอดตกใจไม่ได้ “ไอ้แก่บ้านี่แรงไม่ใช่เล่น”

“เฮเฮเฮ…” เฒ่าหัวล้านหัวเราะแหลมไม่หยุด กระบองเหล็กในมือเหวี่ยงเป็นเงาทึบแทบไร้ช่องว่าง

ทุกหนึ่งกระบองหนักอึ้งดั่งภูเขาทับ สะเทือนจนโขดหินรอบด้านแตกกระจายเป็นผง

แต่จางเหมยเจินเหรินไม่ถอยแม้ครึ่งก้าว กำดาบปราบปีศาจปะทะกับกระบองเหล็กไม่หยุด

“ไอ้หัวล้านสวะ ฝีมือไม่เบา!” จางเหมยเจินเหรินยิ่งสู้ก็ยิ่งฮึกเหิม อยู่ ๆ ก็เปลี่ยนท่า ดาบปราบปีศาจพลันกลายเป็นลำแสงทองคำพุ่งตรงจุดลำคอของเฒ่า

เคร้ง!

เฒ่าหัวล้านกลับไม่คิดหลบ ใช้แผ่นหลังรับดาบเล่มนั้นเต็ม ๆ

คมดาบเฉือนผ่าน ทว่าบนแผ่นหลังเขากลับมีเพียงรอยขาวเส้นหนึ่งเท่านั้น

“อะไรนะ?” จางเหมยเจินเหรินอุทานตกใจ

เขาไม่คาดคิดเลยว่า การป้องกันของเฒ่าหัวล้านจะน่ากลัวถึงเพียงนี้

เฒ่าหัวล้านฉวยโอกาสเหวี่ยงกระบองฟาดขวาง จางเหมยเจินเหรินยกดาบขึ้นรับอย่างฉุกละหุก ถูกแรงสะท้อนกระแทกจนกระเด็นถอยไปสิบกว่าจ่าง ปลายริมฝีปากมีเลือดสดไหลซึมออกมาเส้นหนึ่ง

อีกด้านหนึ่ง

เย่ชิวมองบรรดาหุ่นเชิดโลหิตที่ทะยอยหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุดไม่หย่อน แววรำคาญฉายวูบในดวงตา เขายกมือขวาขึ้น เปลวไฟก้อนหนึ่งผุดลุกจากกลางฝ่ามือ

“ทำลายล้าง!”

พร้อมกับเสียงตวาดแผ่วของเย่ชิว เปลวเพลิงพิเศษก็ปะทุขึ้นทันที กลายเป็นทะเลเพลิงกวาดล้างออกไปทุกทิศทาง

บรรดาหุ่นเชิดโลหิตเพียงได้สัมผัสก็ลุกไหม้วูบ ไม่นานก็กลายเป็นเถ้าถ่าน

“เหล่าโต้วซี ต้องให้ผมช่วยไหม?” เย่ชิวจัดการหุ่นเชิดโลหิตเสร็จ ก็เอ่ยถามขึ้น

“ไม่ต้อง ข้าจัดการไอ้บ้านี่ได้เอง” จางเหมยเจินเหรินเช็ดคราบเลือดที่มุมปากทิ้ง พลันล้วงเอาอิฐดำมอมแมมก้อนหนึ่งจากแขนเสื้อออกมา ตะโกนใส่เฒ่าหัวล้านว่า “ดูของวิเศษทางเวทมนตร์ของข้าซะก่อน!”

อิฐก้อนนั้นพอถูกลมก็ขยายใหญ่ ชั่วพริบตากลายเป็นขนาดเท่าบานประตู ฟาดลงไปใส่เฒ่าหัวล้านพร้อมเสียงลมหวีดหวือ

“แค่วิชากระจอก” เฒ่าหัวล้านหัวเราะเย็น หันหลังให้อีกครั้ง ใช้แผ่นหลังแข็ง ๆ รับเข้าไปเต็มแรง

ตุบ!

เสียงทึบดังสนั่น อิฐฟาดลงกลางแผ่นหลังของเฒ่าหัวล้านอย่างจัง

คราวนี้ร่างเฒ่าหัวล้านเซถลาไปหนึ่งก้าว สีหน้าปรากฏแววเจ็บปวดชัดเจน

“ได้ผล!” จางเหมยเจินเหรินดีใจยิ่งนัก รีบควบคุมอิฐให้ฟาดซ้ำอย่างต่อเนื่อง

ปัง ๆ ๆ!

หลังเสียงฟาดสามครั้งติดกัน เฒ่าหัวล้านก็ยืนทรงตัวไม่อยู่ ในที่สุดก็พ่นเลือดสดออกมาคำใหญ่

แววตาเขาพลันดุร้ายขึ้นมาทันใด กระบองเหล็กในมือระเบิดแสงสีเลือดแสบตา พุ่งฟาดลงบนศีรษะของจางเหมยเจินเหรินจากด้านบน

“ตายซะ!”

จางเหมยเจินเหรินไม่ถอยกลับสวนเข้าไป ดาบปราบปีศาจกับอิฐพุ่งออกพร้อมกัน “คนที่จะตายคือแกต่างหาก”

กร๊อบ!