บทที่ 321 ตายแล้วฟื้น

ทันใดนั้นสายตาของทุกคนก็จ้องมองไปที่เฉินเหล่าซานอีกครั้ง

เห็นแค่ว่าเฉินเหล่าซานกระโดดจากพื้นที่เพาะปลูกไปยังถนนลูกรังตรงนั้น แล้วไปตามถนนลูกรังไปทางทิศตะวันตก

"ไป!"

เยี่ยชิวทั้งเก่งกาจและกล้าหาญ รีบตามไป

คนอื่นๆ ก็ตามมาทีหลัง

เฉินเหล่าซานไปทางทิศตะวันตกและได้เข้าไปในป่า

ทันทีที่เยี่ยก้าวเข้าไปในป่า เขารู้สึกถึงความหนาวเย็นที่รุนแรงพุ่งเข้าหาใบหน้าของเขา และอากาศที่มืดมนก็หนักหน่วง

เยี่ยชิวหยุดและเงยหน้าขึ้นมอง และพบว่ามีหลุมศพมากมายอยู่ตรงหน้าเขา อย่างน้อยก็หลายร้อยหลุม

หลุมศพต่างก็ถูกปกคลุมไปด้วยวัชพืช

เป็นที่ที่รกร้างและเสื่อมโทรม

“สถานที่นี้คืออะไร?” เยี่ยชิวถาม

เก่อต้าจ้วงตอบว่า: "หลุมศพที่ทิ้งร้างไว้"

“หลุมศพที่ทิ้งร้างงั้นเหรอ?” เยี่ยชิวสงสัย “มีสถานที่แบบนี้ในหมู่บ้านของคุณด้วยงั้นเหรอ?”

“หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน หมู่บ้านของเราก็เกิดภัยแล้งมาหลายปี พืชผลไม่มีให้เก็บเกี่ยวและมีคนตายเป็นจำนวนมาก คนเหล่านั้นถูกฝังอยู่ที่นี่” เกอต้าจ้วงชี้ไปที่สุสานแล้วพูดว่า: "ตอนนั้นพวกเรายากจนเกินกว่าจะสร้างหลุมศพได้ เมื่อเวลาผ่านไป สถานที่แห่งนี้ก็กลายเป็นหลุมศพที่ทิ้งร้าง”

อย่างนี้นี่เอง!

เกอต้าจ้วงกล่าวต่อ: "ปกติแล้ว ไม่มีใครมาที่นี่ กันหรอก ที่นี่มีหลุมศพมากเกินไป มันไม่มงคลเท่าไหร่"

“เฉินเหล่าซานมาทำอะไรที่นี่?” เหล่าเซี่ยงถาม

ซูเสี่ยวเสี่ยว: "แค่ดูก็รู้แล้วมั้ย?"

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองและเห็นเฉินเหล่าซานกระโดดไปมาระหว่างหลุมศพ โดยไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่

หลังจากนั้นไม่นาน

เฉินเหล่าซานกระโดดขึ้นไปบนเนินหลุมศพที่สูงที่สุด หยุดอยู่สักพัก จากนั้นจู่ๆ ก็กระโดดไปที่เนินหลุมศพอีกครั้ง

แล้วต่อจากนั้นก็นั่งบนหลุมศพ

ฟู่เหยียนเจี๋ยตกตะลึง: "เฉินเหล่าซานเจ้าต้องการทำอะไรกันแน่?"

ใครจะรู้...” ก่อนที่เหล่าเซี่ยงจะพูดจบ เขาก็หุบปากลง เพราะจู่ๆ เฉินเหลาซานก็มองมาทางนี้

เยี่ยชิวและคนอื่น ๆ ก็สังเกตเห็นสถานการณ์นี้ถึงกับกลั้นหายใจทันที

“ก๊ากกก”

เฉินเหล่าซานหัวเราะขึ้นมา ถึงกับทำให้คนขนหัวลุกกันถ้วนหน้า

“เขา ดูเหมือนว่าเขาจะเห็นพวกเราแล้ว” เกอต้าจ้วงกล่าว

ฟู่เหยียนเจี๋ยตกใจมากจนฟันของเขากระทบกันจนเกิดเสียง”กึกกึก” แล้วพูดว่า "หัวหน้า เรากลับกันเถอะ?"

เยี่ยชิวไม่พูดอะไรโดยจ้องที่เฉินเหล่าซาน เขาอยากรู้ว่าเฉินเหล่าซานจะทำอะไรต่อไป