บทที่ 3220: เย่ชิวปะทะท่านโหวชุดม่วง (กลาง)

“ฟึ่บ!”

เย่ชิวขยับตัวอีกครั้ง ร่างพลันพร่าเลือน ทิ้งเงาเลือนสีทองไว้ในสุญญากาศหนึ่งสาย

คำโบราณว่าไว้ วิชายุทธ์ทั่วหล้า ไม่มีอะไรต้านความเร็วได้!

เย่ชิวคิดจะอาศัยความเร็วเหนือชั้น กับการโจมตีสุดขั้ว ทะลวงการป้องกันของท่านโหวชุดม่วง

เขาเร่งวิชา ‘ก้าวเดียวสู่สวรรค์’ จนถึงขีดสุด เร็วจนแม้แต่สัมผัสเทพยังยากจะตามทัน ราวกับก้าวข้ามสายน้ำแห่งกาลอวกาศไปในชั่วพริบตา

พร้อมกันนั้น เขาก็สะบัดดาบไม่หยุด

“เคร้ง!”

“เคร้ง!”

“เคร้งงง…”

ดาบเซวียนหยวนฟาดออกในพริบตาเดียวถึงหนึ่งร้อยแปดครั้ง คมดาบปะทะกับแสงสีม่วง ระเบิดเป็นประกายไฟแสบตาพุ่งกระจาย

“ความเร็วพอใช้ได้”

ท่านโหวชุดม่วงยืนมือไพล่หลังอยู่ในม่านแสงสีม่วง นัยน์ตาสะท้อนเงาดาบที่ปกคลุมทั่วฟ้าดิน พลางเอ่ยเสียงเรียบว่า “น่าเสียดาย พลังบำเพ็ญเพียรอ่อนเกินไป—”

ยังไม่ทันพูดจบ กระบวนดาบของเย่ชิวก็เปลี่ยนไปฉับพลัน

ดาบที่ร้อยเก้าคม ปลายดาบมีพลังแห่งความโกลาหลสายหนึ่งลอยอ้อยอิ่ง พอฟาดใส่แสงสีม่วงก็ทำให้เกิดระลอกคลื่นเล็ก ๆ

“หือ?” ท่านโหวชุดม่วงเลิกคิ้วเล็กน้อย

บึ้ม!

เย่ชิวออกดาบต่อเนื่อง

คราวนี้ ไม่ใช่เพียงสายเดียวของพลังแห่งความโกลาหล แต่เป็นถึงสามร้อยหกสิบสายเต็ม ๆ

พลังแห่งความโกลาหลนี้ลึกล้ำยิ่งนัก ไม่เพียงใช้สร้างอาวุธวิเศษ สร้างกายาล้ำนิรันดร์ ยังแหลมคมไร้ผู้ทัดเทียม

“เคร้ง!”

พลังแห่งความโกลาหลพันเกี่ยวอยู่รอบคมดาบ ในที่สุดก็ผ่าแสงสีม่วงออกเป็นช่องว่างหนึ่ง ท่านโหวชุดม่วงยกแขนขึ้นปัดป้องอย่างฉุกละหุก

“ฉัวะ—”

แขนเสื้อแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในทันที

บนท่อนแขนของท่านโหวชุดม่วงปรากฏรอยดาบหนึ่งเส้น เม็ดเลือดค่อย ๆ ซึมออกมา

“ฟันโดนแล้ว! ท่านโหวชุดม่วงบาดเจ็บแล้ว!”

ไกลออกไป จางเหมยเจินเหรินดีดตัวลุกขึ้นกระโดดอย่างกับเด็กน้อย ตื่นเต้นสุดขีด

ชู่ชู่ยกมือปิดปาก เพราะตื่นเต้นเกินไป น้ำตายังไหลออกมาเอง

หนิงฟานกำหมัดแน่น จ้องเย่ชิวเขม็ง คอยเอาใจช่วยเขาในใจไม่หยุด

ท่านโหวชุดม่วงมองรอยแผลบนแขนตัวเอง แล้วพลันแหงนหน้าหัวเราะบ้าคลั่ง “ดี! เยี่ยมจริง ๆ เย่ฉางเซิง!”

เสียงหัวเราะก้องสะท้อนทั่วฟ้าดิน เจ็ดสิบสองเกาะโพ้นทะเลสั่นสะเทือนขึ้นพร้อมกัน

“ตัวข้า หลายหมื่นปีมาแล้วที่ไม่เคยเห็นเลือดของตนเอง!”

เขาเพียงยกแขนขึ้นเล็กน้อย ชั่วพริบตาเดียว รอยดาบบนแขนก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

บาดแผลหายสนิท

“เย่ฉางเซิง เจ้าคิดหรือว่า แค่อาศัยดาบเซวียนหยวนกับพลังแห่งความโกลาหล ก็จะต่อต้านข้าได้? ช่างไร้เดียงสาเกินไป”

สิ้นเสียง ท่านโหวชุดม่วงก็ชูมือทั้งสองขึ้นร่ายอาคมตรงหน้า ทันใดนั้น ฟ้าดินก็สั่นสะเทือน

“วื้มม!”

รอบกายท่านโหวชุดม่วง ปรากฏลายเส้นสีม่วงแน่นขนัด ในพริบตา ลายเส้นเหล่านั้นสานไขว้กันไปมา กลายเป็นแผนผังดาวจื่อเว่ยขนาดมหึมา แผ่ลงมาคลุมร่างเขาไว้ด้านล่าง

“เย่ฉางเซิง ข้ามีแผนผังดาวจื่อเว่ยคุ้มกาย แม้เจ้าจะมีดาบเซวียนหยวนกับพลังแห่งความโกลาหล แล้วจะทำอะไรข้าได้?”

ท่านโหวชุดม่วงตะโกนอย่างโอหัง

“อย่างงั้นรึ?” เย่ชิวยิ้มเย็นยะเยือก ยกดาบขึ้นอีกครั้งพุ่งเข้าฆ่า

เคร้ง เคร้ง เคร้ง…

คมดาบฟาดใส่แผนผังดาวจื่อเว่ย ระเบิดเป็นสายประกายไฟพร่างพรึบ ทว่าตัวแผนผังดาวจื่อเว่ยกลับไม่ไหวติงแม้แต่น้อย ยังแข็งแกร่งยิ่งกว่ากำแพงแสงสีม่วงรอบกายท่านโหวชุดม่วงก่อนหน้านี้เสียอีก

ทว่าในจังหวะนั้นเอง เย่ชิวก็เรียกเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิออกมาในทันที

“ฮึ!”

ชั่วพริบตา เปลวไฟสีครามก็พุ่งทะลักจากฝ่ามือเขาราวคลื่นทะเลบ้าคลั่ง ที่ผ่านไปในสุญญากาศล้วนถูกเผาติดไฟ เกิดเสียงเปรี๊ยะ ๆ ระเบิดลั่น

เปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดินี้ เย่ชิวได้มาจากวาสนาบังเอิญประจวบกัน แฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างฟ้าดิน ผู้ฝึกบำเพ็ญทั่วไปแค่แตะต้องเพียงนิดเดียว ก็จะถูกเผาจนกลายเป็นขี้เถ้าในทันที