บทที่ 3222: บรรลุธรรม! บรรลุธรรม!

“หมายความว่าไง?” ในใจเย่ชิวพลันเกิดลางสังหรณ์ร้ายวาบขึ้นมา

“แค่นี้ยังฆ่าข้า ท่านโหวชุดม่วง ไม่ได้หรอก” รอยยิ้มประหลาดที่มุมปากของท่านโหวชุดม่วงพลันแข็งค้าง ร่างทั้งร่างแตกกระจายราวกระจกแตก แล้วกลายเป็นควันสีเขียวเส้นหนึ่งสลายหายไปในฟ้าดิน

“ร่างจำแลงแห่งเต๋า?”

รูม่านตาเย่ชิวหดวูบ มือที่กำดาบอยู่บีบแน่นขึ้นมาในฉับพลัน

เขาไม่เคยนึกเลยจริง ๆ ว่าท่านโหวชุดม่วงที่สู้กับตนอย่างดุเดือดมานาน กลับเป็นแค่ร่างจำแลงแห่งเต๋า!

ก่อนหน้านี้ มีแต่เย่ชิวที่ใช้ร่างจำแลงแห่งเต๋าเล่นงานศัตรู ใครจะคิดว่าวันนี้กลับกลายเป็นมีคนเอาร่างจำแลงแห่งเต๋ามาเล่นงานเขาเสียเอง

ยิ่งไปกว่านั้น คนผู้นี้ยังเป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ

“เชี่ย!” เย่ชิวสบถออกมาโดยไม่ทันยั้ง

“ไอ้จอมปราชญ์สวรรค์เวรตะไล แม่งต่ำช้าหน้าด้านสิ้นดี” ที่ห่างออกไป จางเหมยเจินเหรินที่เมื่อครู่ยังตื่นเต้นอยู่ สีหน้าพลันมืดครึ้ม ด่าลั่นออกมา

หนิงฟานกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เอ่ยด้วยโทสะ “ทั้ง ๆ ที่เป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ กลับใช้วิธีสกปรกแบบนี้ ชั่วร้ายเกินไปแล้ว”

ชู่ชู่ก็โกรธจนหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ “ไม่อายฟ้าอายดินเลย!”

วินาทีต่อมา

“กร๊าด——”

จู่ ๆ ก็มีเสียงคำรามของมังกรดังสะเทือนก้นทะเล น่านน้ำรอบด้านนับหมื่นลี้ปั่นป่วนเดือดพล่านทันที คลื่นยักษ์สูงตระหง่านพุ่งขึ้นเป็นผืน

ท่ามกลางเกลียวคลื่นมโหฬาร มังกรขาวทั้งตัวดุจหิมะก็พุ่งทะลุผิวน้ำขึ้นมา เกล็ดมังกรทุกแผ่นแวววับเย็นเยียบราวคมมีด

ตามังกรแขวนอยู่กลางนภาดุจดวงอาทิตย์จันทรา หนวดมังกรทิ้งตัวลงมาราวทางช้างเผือก พลังอำนาจแห่งมังกรแผ่ซ่านครอบคลุมฟ้าดิน

เหนือกระหม่อมมังกร ท่านโหวชุดม่วงร่างจริงยืนมือไพล่หลังอย่างสง่างาม

เขาเปลี่ยนอาภรณ์เป็นจีวรยาวสีม่วงทอง บนอกปักลายผังดาราจื่อเวยสมบูรณ์รอบด้าน รอบกายพันเกี่ยวด้วยพลังม่วงเก้าสายที่จับต้องได้ ราวเทพเจ้าบนชั้นฟ้าสูงส่ง เหลียวมองสรรพชีวิตจากที่สูง

ในมือของเขา กำง้าวสงครามเล่มหนึ่งไว้ คมง้าวพ่นกลืนประกายคมที่ไร้คู่เปรียบ

ท่านโหวชุดม่วงหัวเราะพลางกล่าว “เย่ฉางเซิง ไม่คิดสินะ ว่านี่แหละร่างจริงของข้า”

สีหน้าเย่ชิวหม่นลง เขาใช้สัมผัสเทพสื่อสารกับเหล่าเจิ่วถามว่า “เหล่าเจิ่ว เจ้ามองออกตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม ว่าหมอนั่นเมื่อกี้ใช้ร่างจำแลงแห่งเต๋า?”

“แน่นอน” เหล่าเจิ่วตอบอย่างเกียจคร้าน “ถึงร่างกายข้าจะไม่ครบ แต่สายตาแค่นี้มันก็ยังมีอยู่หรอกน่า”

“แล้วทำไมไม่บอกกันล่ะ?” เย่ชิวขึ้นเสียง

“เจ้าก็ไม่ได้ถามสักหน่อย!” เหล่าเจิ่วโต้กลับอย่างถือดี “ตอนที่ข้าตะลุยฟ้าเก้าชั้นสิบแดน ข้าเกลียดสุดก็คือคนมาชี้นิ้วสั่งโน่นนี่”

“แม่งเอ๊ย……” เย่ชิวโมโหจนเกือบอาเจียนเป็นเลือด

ฟังดูหน่อย นี่มันภาษาคนที่ไหนกัน?

ถ้ามองไม่ออกก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ประเด็นคือ เหล่าเจิ่วรู้อยู่แล้วตั้งนาน

ถ้าเป็นคนอื่น เย่ชิวอาจจะยังไม่โกรธขนาดนี้ ปัญหาคือ เหล่าเจิ่วเป็นผู้พิทักษ์แห่งการบำเพ็ญเซียนของเขา

เรื่องสำคัญขนาดนี้ยังไม่คิดจะบอก แล้วจะให้เย่ชิวไม่เดือดได้ยังไง?

“มิน่าล่ะสมัยก่อนถึงได้โดนจับแยกร่างเป็นท่อน ๆ ก็ไม่ใช่ไม่มีเหตุผล” เย่ชิวกัดฟันพูด

“ไอ้หนู นั่นมันหมายความว่ายังไง? ข้าบอกเจ้าไว้ก่อนนะ……” เหล่าเจิ่วพูดไม่ทันจบก็โดนเย่ชิวขัด

“ถ้าครั้งหน้าเจอเรื่องแบบนี้อีก แล้วเจ้าทำตัวแบบเดิม ก็อย่าหวังให้ข้าหาร่างกายให้เจอเลย” เย่ชิวพูดจบ ก็เพ่งสมาธิ เอ่ยกับกิเลนเทพที่อยู่ในถุงกิ่นคุนว่า “ถึงตาเจ้าออกโรงแล้ว”

ถัดมาไม่นาน เสียงคำรามทระนงก็ดังก้องชั้นเมฆา

“โฮก——”

กิเลนเทพทั้งตัวแดงเพลิงตัวหนึ่งทะลักออกจากถุงกิ่นคุน พอสัมผัสลมก็ขยายใหญ่ขึ้นทันตา กลายเป็นสัตว์อสูรยักษ์สูงราวสิบจั้งในพริบตา

แม้ร่างกายของมันจะไม่ใหญ่เท่ามังกรขาว แต่เขาบนกระหม่อมกลับพ่นแสงรุ้งเจ็ดสีออกมา สี่กีบพันเกี่ยวด้วยลายเต๋าโดยกำเนิด พลังชีวิตที่แผ่ออกมามิได้ด้อยไปกว่าเลย

“กิเลนเทพ?” แววตาท่านโหวชุดม่วงเย็นเยียบ ก่อนจะหัวเราะ “ดีเลย เอาไว้อิ่มมังกรขาวของข้าได้พอดี”

“อย่าเพิ่งคุยโวเลย ศึกนี้ใครจะตายมือใครยังบอกไม่ได้หรอก” เย่ชิวพูดจบ ก็ก้าวเดียวเหยียบขึ้นไปบนหลังของกิเลนเทพ มือกำดาบเซวียนหยวนไว้แน่น เสื้อคลุมขาวปลิวสะบัดราวเซียนเหินฟ้า

“ฆ่า!”

พร้อมกับเสียงคำสั่งของเย่ชิว กิเลนเทพก็เหยียบอากาศทะยานขึ้น ทันใดนั้นคนหนึ่งสัตว์หนึ่งก็กลายเป็นสายรุ้งแพรวพราว พุ่งตรงเข้าหาท่านโหวชุดม่วงอย่างจงใจรนหาที่

“กร๊าด——” มังกรขาวคำรามลั่น ท่านโหวชุดม่วงสะบัดง้าวสงครามเข้าปะทะ

ในชั่วขณะที่ทั้งสองปะทะกัน—

“ตูมมม!”

คลื่นยักษ์สูงตระหง่านเสียดฟ้าพุ่งขึ้นมา เวทย์ป้องกันขนาดใหญ่ของเจ็ดสิบสองเกาะโพ้นทะเลส่องสว่างขึ้นพร้อมกัน บริเวณจุดปะทะห้วงอากาศแตกกระจายราวแก้วแกะสลัก เผยให้เห็นกระแสมิติอลหม่านสีดำมืดสนิท

ถัดมา มังกรขาวกับกิเลนเทพต่างก็พุ่งขึ้นสู่ขอบฟ้า กลิ้งพันเป็นก้อนเดียว ต่อสู้ฟาดฟันกันอย่างดุเดือด

“บึ้ม!”