บทที่ 3224: โอกาสชนะยังอยู่ฝ่ายข้า

เหตุการณ์นี้ พวกที่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ก็สังเกตเห็นเหมือนกัน

“แปลกจริง ๆ พลังของไอ้กระต่ายน้อยนั่นเพิ่มขึ้นมาได้ยังไงกัน?” จางเหมยเจินเหรินขมวดคิ้ว อดสงสัยไม่ได้

“อาจารย์คงไม่ได้ใช้วิชาอาคมลับอะไรช่วยเพิ่มพลังให้เขาหรอกนะ?” หนิงฟานเอ่ยถาม

ชู่ชู่พูดด้วยน้ำเสียงกังวลว่า “ถ้าพี่ใหญ่เย่ชิวใช้เป็นวิชาอาคมลับขึ้นมาจริง ๆ เขาจะโดนพลังย้อนกัดเอาหรือเปล่านะ?”

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

“หืม?”

ภายในโลงศพสีแดงโลหิต เหล่าเจิ่วก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเย่ชิวเหมือนกัน เอ่ยว่า “เจ้าเด็กนี่ กลับกล้าดูดซับครึ่งลูกที่เหลือของลูกแก้วเทพสุริยันเข้าไปทั้งดุ้น ช่างสิ้นเปลืองสมบัติสวรรค์เสียจริง ๆ”

“รู้อย่างนี้ ปล่อยให้เจ้าเล่นงานหมอนั่นให้สิ้นซากไปตั้งแต่แรกยังจะดีกว่า”

จากในโลงศพทองคำ มีเสียงเกียจคร้านของหญิงสาวลึกลับดังออกมา “ก็แค่ลูกแก้วห่วย ๆ ลูกเดียวเอง ถึงจะไม่ได้ทำให้ระดับพลังของเขาทะลุขอบเขต แต่ก็อย่างน้อยทำให้พลังของเขาเพิ่มขึ้นมาไม่น้อย”

“ตอนนี้ ถึงเขาจะยังไม่อยู่ในขอบเขต quasi-จักรพรรดิ แต่ก็มีพลังระดับกึ่งจักรพรรดิ มีเรือนกายระดับกึ่งจักรพรรดิ มีความเร็วระดับกึ่งจักรพรรดิแล้ว”

“ไม่แน่ พอเขาทะลวงสู่ขอบเขต quasi-จักรพรรดิเมื่อไหร่ อาจจะมีอะไรน่าประหลาดใจมอบให้พวกเราก็ได้”

กลางสุญญากาศ

เย่ชิวไม่ตอบคำของท่านโหวชุดม่วง สวนกลับด้วยการโจมตีอีกระลอกแทน

ร่างของเขาแลบวาบ เสมือนสายฟ้าพุ่งเข้าหาท่านโหวชุดม่วง ดาบเซวียนหยวนในมือฟาดฟันไม่หยุด พลังกระบี่เป็นสาย ๆ ราวดาวตกพุ่งเข้าใส่ท่านโหวชุดม่วง

ท่านโหวชุดม่วงรีบสะบัดง้าวสงครามขึ้นมาป้องกัน ทว่าโจมตีของเย่ชิวรุนแรงเกินไป เขาเริ่มต้านไม่ไหวทีละน้อย

ไม่นาน บนร่างเขาก็ถูกพลังกระบี่เชือดจนเกิดแผลหลายแห่ง เลือดสดย้อมชุดยาวสีม่วงทองของเขาเป็นสีแดงฉาน

“เป็นไปได้ยังไง?”

ท่านโหวชุดม่วงรู้สึกเหลือเชื่ออย่างยิ่ง

เขานึกยังไงก็นึกไม่ออก ระดับพลังของเย่ชิวกับเขาต่างกันลิบลับ เหตุใดจู่ ๆ ราวกับมีเทพช่วยบันดาล พลังถึงได้พุ่งพรวดขึ้นมาขนาดนี้?

ขณะที่ท่านโหวชุดม่วงกำลังคิดฟุ้ง เย่ชิวก็ก้าวหนึ่งออกไป ร่างพุ่งวูบดุจสายฟ้า ดาบเซวียนหยวนแบกพลังผ่าฟ้าแยกดินฟาดลงมาใส่เขาอีกครั้ง

“ฮึ!” ท่านโหวชุดม่วงไม่แสดงแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ฮึดเย็นหนึ่งที พลังม่วงพวยพุ่งรอบกาย ราวกับเทพอสูรยุคบรรพกาลลงมาจุติ

เขากำง้าวสงครามแน่นทั้งสองมือ แสงม่วงบนง้าวสงครามวาบวูบ ราวกับมีวิญญาณพยาบาทนับไม่ถ้วนกำลังคำรามก้อง

เผชิญหน้ากับการฟาดฟันอันดุจพายุของเย่ชิว เขาก็สะบัดง้าวสงครามฟาดออกไปอย่างแรง ปะทะกับดาบเซวียนหยวนเข้าอย่างจัง

เคร้ง!

สะเก็ดไฟกระจายพร่าง แสงเจิดจ้าจนแสบตาส่องสว่างไปทั่วฟ้าดิน เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก ทำให้สุญญากาศโดยรอบสั่นสะเทือน

หนิงฟานกับชู่ชู่ที่ยืนดูอยู่ไกล ๆ รู้สึกได้ถึงวิญญาณแท้เจ็บแปลบขึ้นมารอบหนึ่ง ราวกับจะถูกคลื่นเสียงอันน่าสะพรึงกลัวนี่ฉีกให้ขาด

พวกเขารีบถอยร่นออกไปทันที

ทว่าเย่ชิวกลางสนามรบกลับไม่คิดถอยเลยสักก้าว ฝ่ากระแสตีกลับพุ่งเข้าหาอีกฝ่าย ดาบเซวียนหยวนในมือวาดเส้นทางลี้ลับถึงขีดสุด แสงกระบี่ดุจมังกรแบกท่าทีบุกไม่รู้ถอย ปะทะกับง้าวสงครามของท่านโหวชุดม่วงอีกครั้ง

ทุกครั้งที่ปะทะกัน จะเกิดเสียงระเบิดสะท้านฟ้าดิน เสียงโลหะเสียดสีกังวานไม่ขาดหู

เคร้ง ๆ ๆ…

เงาร่างทั้งสองต่อสู้อย่างดุเดือดกลางสุญญากาศ ดาบเซวียนหยวนกับง้าวสงครามปะทะกันไม่หยุด เสียงโลหะกระทบกันดังเคร้งคราง ทุกครั้งที่ฟาดฟันก็จะพุ่งประกายไฟสว่างจ้าเกินจะพรรณนา

ความเร็วของทั้งคู่เร็วปานสายฟ้า ทิ้งเงาเลือนเป็นทางยาวไว้ในสุญญากาศ จนยากจะมองตามทัน

ทั้งสองคนสู้จากบนฟ้าลงสู่ทะเลใหญ่ แล้วก็พุ่งจากทะเลขึ้นสู่ฟ้าอีกหน จากที่หนึ่งทะลุไปอีกที่หนึ่ง ราวกับกำลังฉีกทะลุห้วงเวลาและอวกาศ

ทั่วทั้งร่างของพวกเขาปล่อยแสงศักดิ์สิทธิ์เจิดจ้า กลิ่นอายพลังอันรุนแรงดั่งคลื่นไทดัลถาโถมกระจายออกไปรอบด้าน ทำให้ผู้คนหนาวสะท้านไปถึงกระดูก

เวลานี้ เย่ชิวต่อสู้กับท่านโหวชุดม่วงอย่างดุเดือด กลับไม่เสียเปรียบเลยแม้แต่น้อย

เขาเร็วจัด ลงมือเด็ดขาด เปิดฉากการประมือครั้งยิ่งใหญ่สะท้านฟ้าดินกับท่านโหวชุดม่วง

ทุกการโจมตีมาพร้อมเสียงสายฟ้าคำรามรัว ๆ ราวกับจะบดขยี้ฟ้าดินผืนนี้ให้แหลกเป็นผุยผง

บนร่างทั้งคู่มีแสงสว่างร้อนแรงพวยพุ่ง แสงนั้นรุนแรงถึงขนาดทำให้ดวงอาทิตย์ยังหม่นหมองไปถนัดตา

คลื่นพลังงานอันมหาศาลซัดสาดดุจทะเลใหญ่ไร้ขอบเขต ปั่นป่วนไม่หยุด ราวกับจะท่วมมิดทั้งโลก

วูม!

จู่ ๆ ลำแสงพลังเจิดจ้าสายหนึ่งก็พุ่งออกมา เย่ชิวกำดาบเซวียนหยวนกวาดฟันออกไปในแนวนอน

ดาบเซวียนหยวนฟาดกวาดปลดปล่อยแสงทองคำพร่างพราวออกมาฉาบเป็นผืนกว้าง แสงนั้นสว่างแรงจนฉาบท้องฟ้าทั้งผืนให้กลายเป็นสีทอง