บทที่ 3234: ใครกันแน่ที่กำลังรับมหันตภัยสวรรค์

“ไปกันเถอะ!”

เย่ชิวเรียกดาบขี่สายลมออกมาอีกครั้ง พาทุกคนพุ่งทะลุท้องนภา มุ่งตรงสู่ทิศตะวันออกด้วยความเร็วสูง

“ไอ้เจ้าเด็กกระล่อน ถามอะไรหน่อย”

ฉางเหม่ยจินเหรินเอ่ยว่า “ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรของเจ้าตอนนี้ เคลื่อนย้ายฉับพลันได้ไหม?”

“แล้วท่านว่าไงล่ะ?” เย่ชิวย้อนถาม

ฉางเหม่ยจินเหรินว่า “ยังไงเจ้าก็ต้องทำได้แน่”

เย่ชิวกล่าว “ข้ายังไม่ทะลวงถึงขอบเขต quasi-จักรพรรดิ ถ้าฝืนใช้เคลื่อนย้ายฉับพลัน ต้องจ่ายราคาไม่น้อยแน่”

“งั้นก็ข้ามผ่านสุญญากาศสิ!” ฉางเหม่ยจินเหรินว่า “ความเร็วของการข้ามผ่านสุญญากาศเร็วกว่าดาบขี่สายลมอีกนะ”

เย่ชิวกล่าว “ข้ามผ่านสุญญากาศมันเปลืองแรงมาก โดยเฉพาะที่ทะเลตะวันออกแบบนี้ กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ถ้าต้องข้ามผ่านสุญญากาศไม่หยุด พอแรงหมดแล้วดันเจอศัตรูแข็งแกร่งเข้ามาจะทำยังไง”

“เข้าใจละ ขี่ดาบเหินลมกินพลังน้อย เก็บแรงเอาไว้ได้” ฉางเหม่ยจินเหรินพูดพลางเปลี่ยนเรื่อง ยิ้มแป้นถามว่า “กินเนื้อไหม?”

เย่ชิวเอ่ยอย่างหงุดหงิด “พูดมากจริง”

ฉางเหม่ยจินเหรินหัวเราะหึ ๆ จากนั้นก็เอาแท่นเล็ก ๆ มาตั้งบนกระบี่เฉิงเฟิง เริ่มพลิกย่างเนื้อจินอูอย่างคล่องแคล่ว

เขาย่างเนื้อไปพลาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดาย “เสียดายมังกรขาวตัวนั้นของท่านโหวชุดม่วงจริง ๆ”

“ถ้าได้เนื้อมังกรมาย่างกินสักหน่อย คงอร่อยสุด ๆ เลย”

หนิงฟานหัวเราะ “ท่านเต๋าจาง ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าท่านจะเป็นสายกินเหมือนกันนะ”

เย่ชิวว่า “คนหน้าตาดีถึงจะเรียกว่าสายกิน หน้าตาไม่ดีก็เรียกว่าถังข้าวต่างหาก”

หนิงฟานกับชู่ชู่ได้ยินก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่

“ไอ้เด็กไม่มีมโนธรรม เอาแต่แกล้งข้าอยู่ได้” ฉางเหม่ยจินเหรินถลึงตาใส่เย่ชิวหนึ่งแวบ ก่อนจะก้มหน้าย่างเนื้อต่อ

ไม่นาน น้ำมันก็หยดลงกองไฟ ส่งเสียงฉ่า ๆ กลิ่นหอมลอยฟุ้งไปทั่ว

“มา ชิมฝีมือหลวงเต้าหน่อย!” ฉางเหม่ยจินเหรินฉีกเนื้อสีทองชิ้นหนึ่งส่งให้ชู่ชู่ เอ่ยว่า “นี่คือเนื้อจินอูระดับราชานักบุญไร้เทียมทาน กินแล้วบำรุงสุด ๆ”

“ขอบคุณค่ะท่านเต๋าจาง” ชู่ชู่รีบรับมาอย่างดีใจ

ทันใดนั้น ทุกคนก็ลงมือกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

กินอิ่มดื่มอุ่นแล้ว ฉางเหม่ยจินเหรินกับหนิงฟานก็นั่งขัดสมาธินั่งสมาธิ เริ่มเข้าสู่การฝึกฝนพลัง

ส่วนชู่ชู่เอนตัวพิงปลายดาบ กอดเข่าเคลิ้มหลับ

เย่ชิวยืนต้านลมอยู่ที่ปลายดาบด้านหัว เสื้อขาวพลิ้วไสว มองผิวน้ำทะเลอันไร้ขอบเขต ความคิดเผลอลอยไปไกล

“ปู่กับตา ยังสบายดีกันไหมนะ?”

“แม่ยังลำบากเหมือนเมื่อก่อนอยู่หรือเปล่า?”

“ตอนนี้หลินเจี๋ยกำลังพักอยู่ หรือว่ายังต้องอยู่โอทีกันแน่? ปิงเจี๋ยกำลังอยู่ในห้องผ่าตัด หรือกำลังเลี้ยงลูกกันนะ?”

“เจ้าเชียนโตโตนั่น ไม่รู้ว่าสึกกลับมาใช้ชีวิตคนธรรมดาหรือยัง?”

“เสี่ยวหรูอี้คงตัวสูงขึ้นแล้วสินะ… ยังมีเสี่ยวเสวี่ย หนานเกอ หว่านเจี๋ย ลั่วอิง เสี่ยวเสี่ยว…”

สายลมทะเลพัดต้องใบหน้า พาเอากลิ่นเค็มอ่อน ๆ มาด้วย ไม่ทันรู้ตัว เขาก็จากโลกมนุษย์มาเนิ่นนานแล้ว

จู่ ๆ เย่ชิวก็นึกถึงคนอีกสองคน

“ท่านตู้กูตอนนี้ไม่รู้หายไปไหน ตั้งแต่คราวที่แยกจากกัน ก็เหมือนหายสาบสูญไปเลย นานขนาดนี้แล้วยังไม่มีข่าวคราวสักนิด”

“แล้วยังจิ้นปิงหยุน ผู้หญิงแสบคนนั้นอีก พอเก็บกางเกงก็ทำเป็นไม่รู้จักกัน เดี๋ยวได้เจอกันรอบหน้า ข้าจะต้องหวดนังนั่นให้เข็ด…”

“พี่ชายเย่ กำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?” ขณะนั้นเอง ชู่ชู่เดินมาข้างกายเย่ชิว ตัดสายความคิดของเขา

“ไม่มีอะไรหรอก” เย่ชิวดึงสติกลับมา สายตาเหม่อมองไปยังที่ห่างไกล

ยามนี้รัตติกาลมืดราวหมึก ดวงดาวพร่างเต็มฟ้า

แสงจันทร์โปรยลงบนผิวน้ำทะเล เป็นระลอกระยิบระยับสีเงิน ตรงขอบฟ้าบรรจบทะเลดูราวกับหมู่ดาวร่วงตกลงสู่ทะเล แทบแยกไม่ออกว่าไหนคือฟ้า ไหนคือทะเล

“สวยจังเลย!” ชู่ชู่อุทานด้วยความทึ่ง แววตาสะท้อนประกายดวงดาวระยิบระยับ

เย่ชิวมองภาพตรงหน้า แล้วนึกถึงบทกวีสองประโยคโดยไม่รู้ตัว เอื้อนเอ่ยออกมาว่า “เมามายจนไม่รู้ว่าฟ้าลอยอยู่ในสายน้ำ ความฝันใสทั้งลำเรือทาบทับลงบนสายดาว”

“พี่ชายเย่ บทกวีนั่นพี่เขียนเองเหรอ?” ชู่ชู่หันมามอง ดวงตาเต็มไปด้วยแววเลื่อมใส

“ไม่ใช่หรอก…”