บทที่ 3236: สิ่งศักดิ์สิทธิ์ข้ามด่านสวรรค์ (ตอนจบ)

เย่ชิวกับพวกจ้องไปยังทะเลเบื้องหน้า

เพียงเห็นว่าคลื่นกระแทกอันรุนแรงแผ่กระจายออกไปจากหลงหมาเป็นศูนย์กลางอย่างบ้าคลั่ง ผ่านไปที่ใด น้ำทะเลก็ถูกยกตัวสูงขึ้นนับหมื่นจั้ง กลายเป็นคลื่นยักษ์ถาโถมเป็นระลอก ๆ

“ฮึ๊งง—!”

หลงหมาคำรามลั่นสะท้านฟ้า เสียงนั้นเต็มไปด้วยความไม่ยอมจำนนและความแข็งแกร่งไม่รู้สิ้น

ท่ามกลางเสียงคำรามนั้น ร่างกายของหลงหมาก็เริ่มแปรเปลี่ยนอย่างน่าอัศจรรย์

เกล็ดทั่วร่างมันยิ่งเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม ราวกับได้รับชีวิตใหม่ หน้าตามังกรก็ชัดเจนขึ้น เขามังกรหนาขึ้นใหญ่ขึ้น หนวดมังกรพลิ้วไหวสง่างาม

ยังไม่หมดเท่านั้น รอบกายมันถูกห่อหุ้มด้วยหมอกวิญญาณบางเบาชั้นหนึ่ง ภายในหมอกวิญญาณส่องประกายห้าสีระยิบระยับ ราวเป็นลางบอกว่ามันใกล้จะข้ามด่านสวรรค์สำเร็จแล้ว

“จะสำเร็จแล้ว!” หนิงฟานเอ่ยขึ้น

“ผมว่าไม่แน่หรอก” เย่ชิวพูดยังไม่ทันขาดคำ ทุกคนก็เห็นว่าเหนือเก้าสวรรค์ขึ้นไป เมฆสายฟ้าเริ่มรวมตัวกันอีกครั้ง ก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนขนาดมหึมา

เห็นได้ชัดว่า ยังมีมหันตภัยสวรรค์ที่น่ากลัวยิ่งกว่ากำลังถูกบ่มเพาะอยู่

เหนือเก้าสวรรค์ วังวนเมฆสายฟ้าดั่งอสูรยักษ์คลุ้มคลั่งคำรามก้อง หมุนวนอย่างบ้าคลั่งด้วยท่วงท่าราวจะทำลายล้างทุกสิ่ง

สักพักหนึ่ง

“ครืน!”

มหันตภัยสวรรค์กระหน่ำลงมา ท่วมท้นไปทั้งฟ้า

หลงหมาข่มขืนต้านสุดแรง ผ่านมหันตภัยสวรรค์มาได้เจ็ดชั้นติดกัน ทว่าในตอนนี้ ร่างทั้งร่างของมันถูกฟาดจนพรุนยับ เลือดท่วมทั่วตัว

หลังผ่านเจ็ดชั้นมหันตภัยสวรรค์ วังวนสายฟ้าฟาดเหนือเก้าสวรรค์ก็ยังไม่สลายไป ยังคงบ่มเพาะมหันตภัยสวรรค์ที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าเดิม

ในบัดดล แรงกดดันแห่งเซียนอันยากจะพรรณนาก็แผ่ซ่านออกไปโดยรอบราวกับคลื่นน้ำเชี่ยวกราก ผ่านไปที่ใด น้ำทะเลเป็นวงกว้างนับหมื่นลี้ราวกับถูกมือขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็นกดทับเอาไว้แน่นหนา หยุดนิ่งไม่ไหลเวียนในพริบตา

แม้แต่ผิวน้ำทะเลที่เดิมทีปั่นป่วนคลั่งก็พลันราบเรียบประหนึ่งกระจกบานยักษ์เย็นเยียบ ทว่าใต้ความสงบนั้นกลับซ่อนคลื่นบ้าคลั่งที่พร้อมจะทำลายทุกสิ่ง

หลงหมาลอยอยู่บนผิวน้ำทะเลอย่างร่อแร่ ร่างที่เคยแข็งแรงปราดเปรียวบัดนี้เต็มไปด้วยบาดแผล

แต่ละแผลลึกจนเห็นกระดูก เลือดสดไหลทะลักออกมาจากบาดแผลไม่หยุด ย้อมน้ำทะเลรอบตัวให้กลายเป็นสีแดงจัดน่าหวาดตา

เกล็ดที่เคยแข็งดั่งเหล็กและเปล่งประกายลึกลับทั่วร่าง บัดนี้แทบจะแตกละเอียดหมดสิ้น ร่วงหล่นกระจัดกระจายรอบตัวราวเศษแก้วผลึกแตกหัก เผยให้เห็นเรือนร่างที่เต็มไปด้วยเลือดเนื้อฉีกขาดภายใน

น่าสยดสยองจนแทบมองไม่ลง!

แก่นพลังภายในที่ใสกระจ่างและอัดแน่นด้วยพลังไร้ขอบเขตก้อนนั้น ก็ปรากฏรอยร้าวเล็กละเอียดเต็มไปหมด แสงสว่างหม่นลงราวกับเปลวเทียนใกล้ดับ พร้อมจะแตกสลายไปจากฟ้าดินนี้ได้ทุกเมื่อ

“มันคงทนไม่ไหวแล้ว” จางเหมยเจินเหรินมองหลงหมาที่ร่อแร่ลอยอยู่บนผิวน้ำทะเล สายตาเต็มไปด้วยความเสียดายและจำยอม ก่อนถอนหายใจแผ่วเบา

ชู่ชู่มองภาพอันน่าสังเวชตรงหน้า น้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมาทันที นางกำชายเสื้อเย่ชิวแน่น เสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ “พี่ชายเย่ เราช่วยมันเถอะนะ ได้ไหม มันน่าสงสารขนาดนี้ เราจะปล่อยให้มันตายต่อหน้าต่อตาเฉย ๆ ไม่ได้หรอก!”

หนิงฟานรีบห้าม “ไม่ได้!”

“หลงหมาเป็นเผ่าพันธุ์พิเศษแห่งฟ้าดิน มิอาจอยู่ภายใต้การยอมรับของกฎสวรรค์ได้”

“ถ้าพวกเราเข้าไปยุ่งโดยไม่คิดให้รอบคอบ เกรงว่าจะไปเปื้อนกฎแห่งกรรม ดึงดูดเคราะห์ภัยที่ไม่จำเป็นเข้ามา…”

เย่ชิวแย้มยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า “กฎแห่งกรรมบนตัวผมยังน้อยอยู่งั้นเหรอ จะเพิ่มอีกสักเรื่องจะเป็นอะไรไป”

“ครืน!”

ทันใดนั้นเอง มหันตภัยสวรรค์ชั้นที่แปดก็ฟาดลงมาอย่างกึกก้อง!

สายฟ้าฟาดสีม่วงทองเก้าสายดั่งมังกรยักษ์เก้าตัวคำรามออกมาจากวังวนเมฆสายฟ้า พวกมันไขว้สานกันไปมา กลายเป็นตาข่ายทำลายล้างขนาดยักษ์น่าสะพรึงกลัว

แต่ละสายฟ้าฟาดหนาเท่าภูผา แผ่อำนาจทำลายล้างโลก ราวกับจะกวาดล้างทุกสิ่งบนโลกนี้ให้สูญสิ้น

ยังไม่ทันที่สายฟ้าฟาดจะตกลงมา แรงกดดันแห่งเซียนอันน่าสะพรึงกลัวนั้นก็ทำให้น้ำทะเลใต้ร่างหลงหมายุบตัวเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ ผิวน้ำทะเลรอบขอบหลุมลึกพลุ่งพล่านปั่นป่วนไม่หยุด กลับไม่อาจไหลมาถมช่องว่างขนาดมหึมานั้นได้เลย

“ฮึ๊งง—!”