บทที่ 3239: เจ็ดมังกรขดกาย กักน้ำเป็นเหวลึก

หลงหมากางปีกบินทะยานสูง เย่ชิวยืนอยู่บนหลัง มองลงไปยังน่านน้ำหมื่นลี้เบื้องล่าง

“นายท่าน ตอนนี้เราจะไปไหนกันครับ?”

เสียงของหลงหมากังวานแข็งกร้าวราวโลหะกระทบกัน ก้องสะท้อนท่ามกลางสายลม

เย่ชิวทอดสายตามองไปทางทิศตะวันออก เอ่ยว่า “ผมมาทะเลตะวันออกคราวนี้ ก็เพื่อมาตามหาเผ่ามังกรแห่งทะเลตะวันออก”

“เผ่ามังกรแห่งทะเลตะวันออก?” หลงหมาสะดุ้ง ถามว่า “หรือว่านายท่านมีเรื่องแค้นกับเผ่ามังกร?”

ตอนเอ่ยถาม มันแอบรู้สึกตึงเครียดอยู่ในใจ ท้ายที่สุดแล้ว บนร่างของมันก็มีสายเลือดเผ่ามังกรอยู่ครึ่งหนึ่ง

“ตรงกันข้ามเลย เผ่ามังกรมีบุญคุณกับผม” เย่ชิวว่า “ผมเคยให้สัญญากับผู้อาวุโสเผ่ามังกรท่านหนึ่ง ว่าจะหาถิ่นอาศัยของเผ่ามังกรให้พบ แล้วช่วยลูกสาวของเขาออกมา”

หลงหมาได้ยินก็แอบถอนหายใจโล่งอกไปหนึ่งเฮือก เอ่ยว่า “นายท่าน ผมรู้ตำแหน่งของวังมังกรทะเลตะวันออกครับ”

“หือ?” เย่ชิวแปลกใจไปเล็กน้อย

หลงหมาอธิบายว่า “ผมอาศัยอยู่ในน่านน้ำแห่งนี้มาหลายปี ฟังเรื่องเล่าจากสรรพชีวิตทั้งหลาย เลยพอรู้อะไรเกี่ยวกับเผ่ามังกรอยู่บ้าง เผ่ามังกรเคยสร้างวังมังกรขนาดมหึมาขึ้นที่ก้นทะเล ว่ากันว่าโอ่อ่าล้นพรรณนา อยู่ตรงน่านน้ำด้านหน้าข้างหน้านี่เอง”

“จากที่นี่ไกลแค่ไหน?” เย่ชิวถาม

“ราวๆ ครึ่งวันทาง” หลงหมาสะบัดปีกแรงขึ้น เร่งความเร็วอีกหลายส่วน แล้วว่า “นายท่าน ผมจะพานายท่านไปเอง”

“ลำบากหน่อยนะ” เย่ชิวเอ่ยจบ ก็ส่งเสียงลับไปหาาจางเหมยเจินเหรินว่า “เหล่าโต้วซี หลงหมารู้ตำแหน่งวังมังกรทะเลตะวันออกแล้ว พวกท่านตามผมมาให้ดี”

“รู้แล้ว!” จางเหมยเจินเหรินควบดาบขี่สายลม พาหนิงฟานกับชู่ชู่ติดตามมาด้านหลังไม่ห่าง

คณะทั้งหมดมุ่งหน้าด่วนไปทางทิศตะวันออก

จนถึงยามเที่ยงวัน หลงหมาก็ลดความเร็วลงกะทันหัน ลอยนิ่งอยู่กลางหาว เอ่ยว่า “นายท่าน ข้างหน้าคือถิ่นอาศัยเดิมของเผ่ามังกรครับ”

เย่ชิวเงยหน้ามองไป เห็นเพียงบนผิวน้ำทะเลที่ห่างไกล มีเจ็ดยอดเขาสีดำมะเมื่อมตั้งตระหง่านอยู่

แต่ละยอดมีรูปร่างเหมือนมังกรยักษ์ บ้างแหงนหัวจ้องฟ้า บ้างก้มตัวโถมสู่ทะเล ลวดลายหินบนผิวภูเขาคล้ายเกล็ดมังกรให้เห็นอย่างเด่นชัด

ยอดเขาดำมืดทั่วทั้งลูก ไม่มีกระทั่งหญ้าสักเส้น ทว่ากลับแผ่แรงกดดันแห่งเซียนที่สะท้านจับใจออกมา

ทั้งเจ็ดเชื่อมต่อหัวท้ายกัน กลายเป็นวงแหวนขนาดมหึมา

ตรงกลางวงแหวนนั้น คือหลุมฟ้าทรงกลม เส้นผ่านศูนย์กลางกว้างราวพันจั้ง น้ำทะเลโหมซัดวนเวียนอยู่ภายในไม่เคยหยุด มองไม่เห็นก้นหลุมเลย

“หลุมฟ้านั่นแหละคือทางเข้าวังมังกรทะเลตะวันออกครับ” หลงหมาเอ่ย

แสงทองคำวาบขึ้นในดวงตาของเย่ชิว เขาเปิดดวงตาสวรรค์ สายตาทะลุผ่านผืนน้ำมองลงไปเบื้องล่าง

ทว่าต่อให้สายตาเขาแหลมคมเพียงใด ก็ยังมองไม่เห็นปลายสุดของก้นทะเล ราวกับว่าด้านล่างนั้นเชื่อมต่อกับอีกโลกหนึ่ง

“ลึกจริงๆ…” คิ้วของเย่ชิวขมวดมุ่น

ในตอนนั้นเอง จางเหมยเจินเหรินก็ขี่ดาบขี่สายลมบินมาถึง

“เหล่าโต้วซี หลงหมาบอกว่าหลุมฟ้านั่นคือทางเข้าวังมังกรทะเลตะวันออก” เย่ชิวกล่าว

จางเหมยเจินเหรินมองไปยังภูเขารูปมังกรทั้งเจ็ด แสงศักดิ์สิทธิ์ในดวงตาพุ่งวาบออกมา อดอุทานไม่ได้ว่า “เจ็ดมังกรขดกาย กักน้ำเป็นบ่อเหวลึก! เป็นสถานที่ฮวงจุ้ยศักดิ์สิทธิ์ชั้นยอดจริงๆ!”

หนิงฟานถามด้วยความสงสัยว่า “ท่านเต๋าจาง ที่นี่มีอะไรพิเศษเหรอครับ?”

จางเหมยเจินเหรินลูบคิ้วยาวของตนเองเล็กน้อย แล้วว่า “เจ็ดมังกรโอบล้อม กลายเป็นเวทย์รวมพลังวิญญาณขนาดใหญ่โดยธรรมชาติ”

“ดูทิศทางของเจ็ดยอดเขานั่นสิ แอบสอดคล้องกับกลุ่มดาวตะขาบใหญ่บนท้องฟ้า ดูดเอาพลังวิญญาณในน่านน้ำหมื่นลี้มารวมกันไว้ที่นี่”

“เผ่ามังกรนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ ถึงหาแหล่งดินดีฟ้าดีอย่างนี้เจอ”

ชู่ชู่มองน้ำทะเลที่โหมซัดพลุ่งพล่านในหลุมฟ้า แล้วเอ่ยอย่างกังวลเล็กน้อยว่า “พวกเราต้องลงไปจริงๆ เหรอคะ? น้ำทะเลนี่ดูแล้วลึกจัง…”