บทที่ 3256: ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่ามังกร

อ้าวอวี่เวยไม่ตอบคำถามของเย่ชิวทันที หากแต่หันไปมองจางเหมยเจินเหรินกับพวกด้วยแววตาแฝงนัย

เย่ชิวก็เข้าใจในทันที เอ่ยว่า “พวกเราคนกันเองทั้งนั้น”

อ้าวอวี่เวยยิ้มบาง ๆ “เชิญตามข้ามา”

นางหันตัวเดินไปยังโลงศพหยกขาว นิ้วเรียวงามแตะเบา ๆ บนผนังโลง ด้านล่างของโลงหยกก็แยกออกจากกันไปสองข้าง เผยให้อุโมงค์ใต้ดินมืดลึกสายหนึ่งโผล่ให้เห็น

“นี่มัน…” จางเหมยเจินเหรินเบิกตากว้าง อุทาน “ใต้โลงยังมีกลไกซ่อนอยู่ด้วยรึ?”

“ทุกคนตามข้ามา” อ้าวอวี่เวยไม่อธิบายอะไร กระโจนร่างหายลงไปในอุโมงค์ใต้ดิน

เย่ชิวก็ตามลงไปทันทีโดยไม่ลังเล จางเหมยเจินเหริน หนิงฟานกับชู่ชู่ก็รีบตามติดกันไป

“เฮ้ มังกรแก่!” จางเหมยเจินเหรินหันไปบอกหลงหมา “ถ้ำใต้ดินนี่มันแคบเกิน ตัวเจ้าใหญ่ขนาดนั้นมุดไม่เข้าแน่ อยู่ข้างบนเถอะ!”

“หมายความว่ายังไง ล้อข้าเล่นรึไง?” หลงหมาฮึดฮัดไม่พอใจ

พูดยังไม่ทันขาดคำ ก็เห็นมันบิดตัวทีหนึ่ง กระดูกทั้งร่างดังเปรี๊ยะ ๆ ไม่กี่อึดใจก็หดเล็กลงหลายเท่า กลายเป็นม้าตัวเตี้ยตัวจ้อยตัวหนึ่ง มุดเข้าอุโมงค์ใต้ดินไปอย่างสบาย ๆ

“ยังงี้ก็ได้?” จางเหมยเจินเหรินถึงกับอ้าปากค้าง

หลงหมาสะบัดหางด้วยท่าทางได้ใจ “ความเก่งกาจของข้า มีหรือเจ้าพระคนอย่างเจ้าจะเข้าใจ”

ด้านในอุโมงค์ใต้ดิน ผนังสองข้างฝังอัญมณีหลากสี เปล่งแสงนวลใสส่องสว่างไปตลอดทาง

บนพื้นปูด้วยแผ่นหยกวิญญาณหลายแผ่น เหยียบลงไปแล้วรู้สึกอุ่นนุ่มสบายเท้า

เย่ชิวเดินไปพลางถามไปพลาง “คุณหนูอวี่เวย จะพาพวกเราไปที่ไหนกันแน่?”

“ถึงแล้วเจ้าก็จะรู้เอง” อ้าวอวี่เวยตอบทั้งที่ไม่หันกลับ แถมยังเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกเล็กน้อย

จางเหมยเจินเหรินเดินไปก็มองตะครุบอยู่อัญมณีบนผนังไป ดวงตาเต็มไปด้วยความโลภ ใจคิดว่า “นี่มันอัญมณีชั้นเลิศทั้งนั้น แค่แงะออกไปสักก้อน เอาไปขายก็คงได้ราคาดีสุด ๆ”

“ท่านเต๋าจางคะ” ชู่ชู่เตือนเสียงเบา “จ้องมองแบบนั้นไม่ค่อยสุภาพนะคะ”

“แค่ก ๆ จนข้าแค่มองชมเฉย ๆ” จางเหมยเจินเหรินไอแห้ง ๆ แล้วฝืนละสายตากลับมา แต่หางตาก็ยังแอบชำเลืองไปที่ผนังอยู่ดี

อุโมงค์ใต้ดินคดเคี้ยวไปมา

ทุกคนเดินอยู่นานถึงครึ่งชั่วยาม ในที่สุดด้านหน้าก็ปรากฏประตูหินบานหนึ่งสูงตระหง่าน

ประตูหินทั้งบานดำสนิท แกะสลักเป็นรูปเศียรมังกรสมจริงหนึ่งหัว แผ่แสงทองคำจาง ๆ ออกมาให้ความรู้สึกกดดันมหาศาล

เย่ชิวสังเกตเห็นว่าตามังกรในลวดลายยังปิดสนิทอยู่ ราวกับกำลังหลับใหล

“ที่นี่คือที่ไหนกันรึ?” หนิงฟานเอ่ยถาม

อ้าวอวี่เวยไม่ตอบ นางยื่นฝ่ามือขาวเนียนออกไป วางเบา ๆ ตรงหน้าผากของเศียรมังกรนั้น

ชั่วพริบตาเดียว ดวงตาของมังกรก็ลืมโพลง แสงสีทองสองสายพุ่งออกมาจากดวงตามังกร สั่นสะเทือนไปทั้งอุโมงค์ใต้ดิน

“โครม!”

เสียงดังสนั่นครั้งหนึ่ง ประตูหินสีดำค่อย ๆ แยกออกจากกัน

พร้อมกับการขยับของประตูหิน กลิ่นอายโบราณลี้ลับสายหนึ่งก็พัดโถมออกมา

เพียงพริบตา พระราชวังหลังมหึมาก็ปรากฏในสายตาของทุกคน

พระราชวังทั้งหลังสร้างจากหยกขาวล้วน ๆ โดมด้านบนฝังมุกเรืองแสงนับไม่ถ้วน ทอแสงสว่างจนรอบท้องพระโรงสว่างราวกลางวัน

ภายในท้องพระโรงเรียงรายด้วยเสาทองรูปมังกรพันนับสิบต้น แต่ละต้นต่างถูกมังกรทองแกะสลักเกาะเกี่ยวเลื้อยพันอย่างมีชีวิตชีวา

สิ่งที่สะดุดตาที่สุด คือกลางพระราชวังมีแท่นบูชาโบราณสีทองตั้งอยู่หนึ่งแท่น

บนแท่นบูชาโบราณนั้น ตั้งเสาศิลาสีดำสนิทต้นหนึ่ง สูงเกือบเก้าจั้ง หนาเกือบหนึ่งเมตร

อ้าวอวี่เวยชี้ไปที่เสาศิลาสีดำบนแท่นบูชาโบราณ เอ่ยว่า “เรื่องแรกที่ข้าสัญญากับท่านเย่ก็คือ จะยกสิ่งนี้ให้เขา”

เย่ชิวเหลือบมองเสาศิลาต้นนั้น รู้สึกงุนงงอยู่บ้าง เขายังไม่ทันถาม จางเหมยเจินเหรินก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

“เจ้าหญิง เสาศิลานั่นคืออะไรกันแน่รึ?”

อ้าวอวี่เวยตอบเพียงสั้น ๆ ว่า “ของดี”

ของดี?

เสาศิลาต้นหนึ่งก็เรียกว่าของดีได้ด้วย?

จางเหมยเจินเหรินเม้มปากดูแคลนอยู่ในใจ ใครจะรู้ว่าอ้าวอวี่เวยพูดต่อว่า “นั่นคือสมบัติวิเศษประจำตระกูลของเผ่ามังกรเรา”

คำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนต่างตะลึงงัน