บทที่ 3258: สมบัติวิเศษสำนักเต๋า

“คุณหนูอวี่เวย เงื่อนไขอีกสองข้อที่เจ้าตกลงไว้กับท่านปู่ใหญ่หวงจินคืออะไร?” เย่ชิวเอ่ยถาม

“อย่าใจร้อน ตามข้ามาเถอะ” อ้าวอวี่เวยยิ้มบาง ๆ นำทุกคนเดินผ่านโถงใหญ่ มาจนถึงพระราชวังอีกแห่งที่โอ่อ่าตระการตายิ่งกว่าเดิม

พระราชวังแห่งนี้ประตูใหญ่ปิดสนิท บนบานประตูเต็มไปด้วยอักขระเวทย์คุ้มกันลายสลับซับซ้อน แผ่แรงกดดันแห่งเซียนที่ทรงพลังออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า

จางเหมยเจินเหรินกลั้นไม่อยู่จึงถามว่า “เจ้าหญิง ที่นี่คือที่ใดหรือ?”

อ้าวอวี่เวยเม้มริมฝีปากแดงเบา ๆ เอ่ยเพียงสองคำ “คลังสมบัติ!”

ดวงตาจางเหมยเจินเหรินพลันสว่างวาบ “คลังสมบัติตระกูลมังกร?”

อ้าวอวี่เวยพยักหน้าเล็กน้อย ก้าวไปข้างหน้าแล้ววางฝ่ามือลงบนบานประตู ทันใดนั้นเอง ประตูก็ส่งเสียงครืน ๆ แล้วค่อย ๆ แยกออกจากกันอย่างเชื่องช้า

ชั่วพริบตา แสงศักดิ์สิทธิ์หลากสีสันก็หลั่งไหลพรั่งพรูออกมาจากด้านใน จนทุกคนแทบลืมตาไม่ขึ้น

จางเหมยเจินเหรินกลืนน้ำลายเอื๊อกหนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “เจ้าหญิง จนเต๋าผู้นี้ขอเข้าไปดูสักหน่อยได้ไหม?”

“แน่นอนอยู่แล้ว” อ้าวอวี่เวยหันไปบอกหนิงฟาน ชู่ชู่ และหลงหมา “พวกเจ้าก็เข้าไปดูด้วยกันเถอะ!”

เย่ชิวเตือนขึ้นว่า “ดูก็ได้ แต่อย่าเอื้อมมือไปคว้ามั่ว ๆ ล่ะ”

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการเตือนจางเหมยเจินเหรินโดยเฉพาะ

“วางใจเถอะ เราแค่เข้าไปดู จะไม่มีความคิดโลภมากแม้แต่นิดเดียว” จางเหมยเจินเหรินพูดจบก็เป็นคนแรกที่พุ่งทะยานเข้าไป

หนิงฟานกับคนอื่น ๆ ตามเข้าไปติด ๆ พอเหยียบย่างเข้าสู่คลังสมบัติ ก็ถูกภาพตรงหน้าช็อกจนพูดไม่ออก

ภายในคลังสมบัติกว้างขวางสุดลูกหูลูกตา ของวิเศษสารพัดชนิดกองพะเนินเป็นภูเขา

ศิลาวิญญาณชั้นเลิศ ศาสตราเทพไร้เทียมทาน โอสถวิญญาณหมื่นปี คัมภีร์วิชา…

นับไม่ถ้วนจริง ๆ

“โอย…” หนิงฟานหยิบคัมภีร์หนึ่งที่เขียนชื่อว่า 《วิชาโพธิมังกรช้าง》 ขึ้นมา มือของเขาสั่นระริก “นี่น่ะหรือวิชาไร้เทียมทานแห่งเผ่ามังกรในตำนาน!”

ด้านชู่ชู่กลับถูกกระโปรงแก้วเจ็ดสีตัวหนึ่งดึงดูดสายตา นางอุทานว่า “กระโปรงนี่สวยเหลือเกิน ใช้ไหมเทพไหมกับเกล็ดมังกรทอขึ้น น้ำไฟทำอะไรไม่ได้ด้วย”

จางเหมยเจินเหรินยิ่งโอเวอร์กว่าใคร ผวาเข้าหากองของวิเศษทางเวทมนตร์กองหนึ่งแล้วกลิ้งไปกลิ้งมา “รวยแล้ว รวยแล้ว!”

หลงมาจ้องเขม็งไปยังกองผลึกมังกรตรงมุมหนึ่ง ดวงตาแทบกลมค้าง “นี่คือแก่นสารที่เฉพาะเผ่ามังกรสายเลือดบริสุทธิ์เท่านั้นถึงจะกลั่นออกมาได้!”

เย่ชิวกับอ้าวอวี่เวยจึงเป็นคนสุดท้ายที่เดินเข้าสู่คลังสมบัติ

ต่อให้เย่ชิวผ่านโลกมามากเพียงใด ก็ยังอดตะลึงกับภาพตรงหน้าไม่ได้

“สมกับเป็นคลังสมบัติตระกูลมังกรจริง ๆ” เย่ชิวถอนใจเบา ๆ “ของวิเศษทุกชิ้นที่นี่ ถ้าเอาออกไปสู่โลกภายนอกล่ะก็ ต้องก่อให้เกิดการนองเลือดโหดร้ายแน่นอน”

ครึ่งชั่วยามให้หลัง

จางเหมยเจินเหรินทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ เข้ามาใกล้หูเย่ชิว แล้วส่งเสียงลับว่า “ไอ้เด็กกระต่าย เผ่ามังกรนี่มันรวยเกินมนุษย์จริง ๆ ทำไมเจ้าไม่ลองหาวิธีคว้าอ้าวอวี่เวยมาเป็นของตัวเองล่ะ อย่างน้อยก็จะได้ประหยัดแรงดิ้นรนไปอีกตั้งหลายพันปี”

“ไสหัวไป!” เย่ชิวด่ากลับโดยไม่ไว้หน้า

อ้าวอวี่เวยปรบมือเบา ๆ เรียกทุกคนมารวมกัน ก่อนเอ่ยว่า “ทุกท่าน หากไม่ใช่เพราะเย่ฉางเซิงมาถึงที่นี่ ข้าคงยังไม่ฟื้นขึ้นมา”

“หากจะว่า เย่ฉางเซิงคือขุนนางผู้มีคุณูปการคนแรกที่ทำให้ข้าฟื้นคืน ส่วนพวกเจ้า ที่ติดตามเขาฝ่าฟันระยะทางไม่รู้กี่หมื่นลี้ ผ่านความลำบากนานัปการมาจนถึงที่นี่ ก็ถือเป็นขุนนางผู้มีคุณูปการลำดับที่สองของข้า”

“บุญคุณครั้งนี้ อวี่เวยตอบแทนมิได้ มีได้เพียงมอบของกำนัลเล็กน้อยให้ทุกท่าน หวังว่าคงไม่รังเกียจ”

“ไอ้เด็กกระต่าย ดูสิ เจ้าหญิงนี่ช่างเข้าอกเข้าใจคนเสียจริง” จางเหมยเจินเหรินหันไปกระซิบกับเย่ชิว จากนั้นก็เอ่ยกับอ้าวอวี่เวยว่า “ตราบใดเป็นของที่เจ้าหญิงประทานให้ พวกเราไม่มีวันรังเกียจแน่นอน”

เขารู้ดีว่า ด้วยฐานะของอ้าวอวี่เวยแล้ว ของขวัญที่นางมอบให้ไม่มีทางธรรมดาแน่

อ้าวอวี่เวยยิ้มที่มุมปาก แววตาอ่อนละมุนดุจสายน้ำ ก่อนจะก้าวเดินอย่างสง่างามไปหยุดตรงหน้าชู่ชู่

นางยกมือขาวเนียนขึ้นเบา ๆ ทันใดนั้น สร้อยคอเส้นหนึ่งที่ส่องแสงระยับไหลพร่างก็ปรากฏบนฝ่ามือ

ตัวสายสร้อยเจิดจ้าราวทางช้างเผือก แต่ละข้อเหมือนหลอมจากแก้วเจ็ดสี ส่วนจี้เป็นเกล็ดมังกรใสแจ๋ว เมื่อต้องแสงก็หักเหเป็นสีสันราวความฝัน

อ้าวอวี่เวยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แฝงความสนิทสนม “ชู่ชู่น้องสาว สร้อยปกป้องหัวใจแก้วเจ็ดสีเส้นนี้ ข้ามอบให้เจ้า”