บทที่ 3262: หนีจากเผ่ามังกร (ตอนต้น)

เย่ชิวมายืนอยู่หน้าประตูพระราชวัง มองบานประตูใหญ่หนาทึบที่สลักลายมังกร ใจเต้นระส่ำไม่หยุด

จนถึงตอนนี้ขายังอ่อนปวกเปียก เอวที่ปวดเมื่อยระบมก็เหมือนคอยเตือนให้เขานึกถึงศึกเมื่อคืนว่าดุเดือดแค่ไหน

“ไอ้ลูกกระต่ายเอ๊ย รีบเข้าไปได้แล้ว!”

จางเหมยเจินเหรินเร่งอยู่ข้าง ๆ “ยังไงเขาก็เป็นคู่หมั้นของเจ้านะ”

“ผัวเมียกันมีอะไรก็พูดกันดี ๆ ข้าดูแล้วเจ้าหญิงก็เป็นคนรู้เหตุรู้ผล ไม่น่าจะหาเรื่องเจ้านี่”

“รู้บ้าอะไรล่ะ” เย่ชิวเถียงกลับอย่างหงุดหงิด แต่ก็ยังสูดหายใจลึกหนึ่งเฮือก ใช้มือพยุงผนังแล้วค่อย ๆ ผลักประตูพระราชวังออก

พอเย่ชิวก้าวเข้าไปด้านใน ยังไม่ทันยืนมั่น เสียง “โครม!” ก็ดังสนั่นจากด้านหลัง บานประตูถูกพลังบางอย่างที่มองไม่เห็นกระชากปิดดังปัง

เสียงที่จู่ ๆ ดังขึ้นมานั้นทำเอาใจเย่ชิวสะดุ้งวาบ ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นมาในอกทันที

เขาเงยหน้ามองไป เห็นแค่อ้าวอวี่เวยกำลังยืนอยู่ข้างบ่อน้ำพุร้อน ส่งยิ้มหวานมาให้เขา

“ดูเหมือนเจ้าจะกลัวข้ามากเลยนะ?” มุมปากอ้าวอวี่เวยยกขึ้นเล็กน้อย แววตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์

เย่ชิวบ่นในใจเงียบ ๆ ว่า “จะไม่กลัวได้ไงล่ะ เล่นซะข้าแทบแหลกทั้งตัวแบบนี้”

แต่ภายนอกยังฝืนทำเป็นใจเย็น “กลัวอะไรล่ะ แค่ขาชามานิดหน่อย”

“เหรอ?” อ้าวอวี่เวยหัวเราะเบา ๆ ยื่นนิ้วเรียวโบกเรียกเขา “มานี่สิ”

เย่ชิวยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาไม่วางจากบ่อน้ำพุร้อนด้านหลังนางแม้แต่น้อย

เขากลัวว่าพอตัวเองเดินเข้าไปใกล้ อีกฝ่ายจะจับเขาโยนลงบ่ออีกรอบ แล้วก็ให้ไป “ฝึกฝนพลัง” กันอีกรอบ

“ไม่ต้องกลัว ข้าไม่จับไม่ต้องเจ้าหรอก” อ้าวอวี่เวยเหมือนอ่านใจเขาออก น้ำเสียงยังปนแววน้อยใจ “ในสายตาเจ้า ข้าเป็นผู้หญิงประเภทไม่รู้จักพอขนาดนั้นเลยหรือไง?”

มุมปากเย่ชิวกระตุก เขาคิดในใจว่า ก็ใช่น่ะสิ

แต่ประโยคนี้เขาไม่กล้าเอ่ยออกมาจริง ๆ

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยังค่อย ๆ เดินเข้าไป พอถึงระยะห่างจากบ่อน้ำพุร้อนราวสามก้าวก็หยุดลง

เห็นดังนั้น อ้าวอวี่เวยก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ นางนั่งลงที่ขอบบ่อก่อน แล้วตบลงที่ข้างตัว “มานั่งสิ เราคุยกันดี ๆ หน่อย”

เย่ชิวจึงค่อย ๆ นั่งลงข้าง ๆ นางอย่างระมัดระวัง แต่ก็ยังเว้นระยะห่างเอาไว้ เผื่อจะต้องหนีขึ้นมาเมื่อไรก็พร้อมลุกได้ทันที

“อีกเดี๋ยวเจ้าก็ต้องไปแล้ว ไม่มีอะไรอยากพูดกับข้าหน่อยเหรอ?” อ้าวอวี่เวยเอียงหน้าเล็กน้อย ดวงตาสีทองมองสบเย่ชิวตรง ๆ

เย่ชิวกระแอมเบา ๆ แล้วถามว่า “แล้วจากนี้ไป เจ้าคิดจะทำยังไงต่อ?”

แววตาอ้าวอวี่เวยวูบไหวอย่างเจ้าเล่ห์ “ชางเซิง เจ้าพาข้าไปด้วยดีไหม?”

ครู่หนึ่ง เย่ชิวถึงกับไม่รู้จะตอบยังไงดี

ผู้หญิงคนนี้พลังบำเพ็ญเพียรสูงส่ง แถมยังนิสัยดุเดือดขนาดนี้ ถ้าพาออกไปจริง ๆ เกรงว่าทั่วหล้าคงปั่นป่วนแน่

แค่คิดภาพตอนนางต้องไปเจอกับสหายหญิงคนสนิทคนอื่น ๆ ของเขา เย่ชิวก็รู้สึกขนหัวลุกแล้ว

เห็นเย่ชิวเงียบไป อ้าวอวี่เวยก็หลุดหัวเราะคิก “ล้อเล่นน่า ตอนนี้เผ่ามังกรเหลือข้าแค่คนเดียว ข้าย่อมต้องอยู่เฝ้าวังมังกรทะเลตะวันออก”

เย่ชิวโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง เสนอขึ้นว่า “งั้นให้หลงหมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าไหม อย่างน้อยมันก็มีสายเลือดเผ่ามังกร…”

“ไม่ต้องหรอก ข้าชินกับการอยู่คนเดียวแล้ว” อ้าวอวี่เวยส่ายหัว พลันเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “ชางเซิง ระหว่างเราไม่ได้มีแค่สัญญาหมั้นหมาย แต่ยังเป็นผัวเมียกันจริง ๆ แล้ว เจ้าคิดจะแต่งข้าตอนไหน?”

คำถามนี้พุ่งมาแบบไม่ทันให้ตั้งตัว เย่ชิวถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ หลังจากนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจจะพูดอย่างตรงไปตรงมา

“อวี่เวย ก่อนเจอเจ้า ผมไม่รู้เลยว่าท่านปู่ใหญ่หวงจินไปตัดสินใจทำสัญญาหมั้นหมายนี้แทนผม”

“เพราะงั้น ก่อนเจอเจ้า รอบตัวผมก็มีสหายหญิงคนสนิทอยู่หลายคนแล้ว”