บทที่ 3263: หลบหนีเผ่ามังกร (ตอนล่าง)

เย่ชิวอยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออก

เขาทั้งเป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับจอมราชานักบุญไร้เทียมทานขั้นสูงสุด ดันถูกมังกรตัวเมียบังคับปล้ำเข้าให้ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป เขาจะเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหนกัน!

“อวี่เวย อย่าทำแบบนี้เลย…เหล่าโต้วซีพวกนั้นยังรออยู่ข้างนอกนะ” เย่ชิวพยายามดิ้นรนครั้งสุดท้าย

“ให้พวกเขารอไปเถอะ” อ้าวอวี่เวยไม่ใส่ใจแม้แต่นิด ปลายนิ้วลากเป็นวงบนกระดูกไหปลาร้าของเย่ชิว พลางเอ่ยเสียงแผ่ว “เมื่อกี้นายไม่ได้กินใบไม้แห่งต้นไม้ชีวิตไปเหรอ พอดีเลย ฉันจะได้ช่วยนายย่อยซะหน่อย”

ตามจังหวะมือของนาง น้ำในบ่อน้ำพุร้อนก็เริ่มเดือดปุด ๆ ไอร้อนลอยคลุ้ง สองเงาร่างค่อย ๆ ทับซ้อนเป็นหนึ่งเดียว…

(ตรงนี้เป็นรายละเอียดที่บรรยายไว้สดเกินไป เลยถูกตัดออกไปราวห้าพันคำ)

ตอนที่เย่ชิวประคองตัวพิงกำแพงเดินออกจากพระราชวังอีกครั้ง สีหน้าซีดกว่าตอนเข้าไปเสียอีก ขาทั้งสองสั่นระริกแทบยืนไม่อยู่

จางเหมยเจินเหรินกับพวกคนอื่นรอจนหงุดหงิดแทบขาดใจ พอเห็นเขาออกมาก็รีบกรูกันเข้ามาล้อม

“อาจารย์ ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ” หนิงฟานถามด้วยความเป็นห่วง “ทำไมหน้าท่านถึงได้ซีดขนาดนี้ล่ะครับ”

เย่ชิวโบกมืออย่างหมดเรี่ยวแรง “ไ…ไม่เป็นไร…”

จางเหมยเจินเหรินยื่นหน้าเข้ามา กดเสียงถามเบา ๆ ว่า “ไอ้ลูกกระต่าย พวกเจ้าอย่าบอกนะว่า…เล่นกันอีกรอบแล้ว?”

เย่ชิวถลึงตาใส่เขาแรง ๆ แต่แม้แต่แรงจะด่าก็ไม่มีเหลือแล้ว

ตอนนั้นเอง อ้าวอวี่เวยก็เดินออกมาจากในพระราชวังอย่างอารมณ์ดี เอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ชางเซิง อยู่ต่ออีกสักสองสามวันดีไหม เราจะได้คุยกันให้จุใจหน่อย”

เย่ชิวได้ยินแล้วหัวเข่าพับ แทบทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น

“ไ…ไม่ต้องแล้ว!” เย่ชิวฝืนยืดตัวให้ตรง พูดกลบเกลื่อน “พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้! ทันที! ตอนนี้เลย!”

พูดจบเขาก็รีบปีนขึ้นหลังหลงหมาอย่างลนลาน

อ้าวอวี่เวยเห็นดังนั้นก็ยกมือปิดปากหัวเราะคิก “งั้นก็ได้ ขอให้เดินทางราบรื่นนะ อย่าลืมกลับมาเยี่ยมกันบ้างล่ะ ฉันยังอยากฝึกฝนพลังกับนายอยู่เลยนะ”

โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายนั้น น้ำเสียงชวนให้คิดไปไกลจนเย่ชิวตัวสั่นวาบทั้งร่าง

“ไป! รีบไป!” เย่ชิวเร่งหลงหมาโดยไม่หันกลับไปมอง หนีวังมังกรหัวซุกหัวซุนราวกับมีมหันตภัยตามล่าอยู่ด้านหลัง

จางเหมยเจินเหรินกับคนอื่น ๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนรีบตามไปติด ๆ

มีเพียงชู่ชู่เท่านั้นที่หันกลับไปมองอ้าวอวี่เวยซึ่งยืนอยู่หน้าพระราชวัง สายตาของผู้หญิงสองคนสบกันกลางอากาศชั่วครู่ ก่อนจะแยกจากกันไปคนละทาง

สายลมทะเลพัดโชยต้องใบหน้า ผืนน้ำสีฟ้าครามทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

ในที่สุดคณะของเย่ชิวก็ทะยานพ้นผิวน้ำทะเลตะวันออก ขึ้นมาควบคุมดาบเหินฟ้าลอยอยู่กลางอากาศ

ดาบขี่สายลมใต้ฝ่าเท้าแปรเป็นแถบแสงพุ่งทะยาน แบกพาทุกคนมุ่งสู่ที่ห่างไกลด้วยความเร็วสุดกำลัง

กว่าจะหนีออกมาได้ไกลนับหมื่นลี้ เย่ชิวก็เพิ่งจะถอนหายใจยาวเฮือก จากนั้นรีบควักใบไม้แห่งต้นไม้ชีวิตสองใบกับใบของต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำอีกสองใบออกมาจากถุงกิ่นคุน แล้วยัดเข้าปากไปทีเดียวหมด

ทันใดนั้นพลังชีวิตอันเอ่อท้นก็ไหลเวียนไปทั่วร่าง เอวที่เมื่อครู่ยังปวดล้าและขาที่สั่นระริกค่อย ๆ กลับมามีแรง

“ฟู่ว—” เย่ชิวผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา ในที่สุดก็รู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

จางเหมยเจินเหรินนั่งไขว่ห้างบนตัวดาบ ยิ้มตาหยีพูดว่า “ทริปทะเลตะวันออกคราวนี้ ถึงจะเจอศัตรูโหด ๆ เยอะ แต่เก็บเกี่ยวมาก็ไม่น้อยเลยนะ โดยเฉพาะองค์หญิงแห่งเผ่ามังกรนั่น แหม ช่างใจกว้างเสียจริง!”

หลงหมารีบเสริมทันที “ใช่เลย ท่านหญิงองค์หญิงไม่เพียงแต่ยอมรับตัวตนเผ่ามังกรของผม ยังประทานโอสถแปรสภาพมังกรให้ผมอีก นั่นช่างเป็นพระคุณล้นฟ้าจริง ๆ!”

หนิงฟานก็พยักหน้าพูดว่า “วิชาหมัดราชามังกรปกครองสวรรค์ที่องค์หญิงประทานให้ผมนั้นลึกล้ำเหลือเกิน รอให้ผมฝึกสำเร็จเมื่อไร พลังต้องเพิ่มขึ้นอีกมากแน่ ๆ”

จางเหมยเจินเหรินเห็นเย่ชิวไม่เอ่ยอะไร ก็กลอกตานิดหนึ่งแล้วจงใจยื่นหน้าเข้าไปถาม “ไอ้ลูกกระต่าย แล้วองค์หญิงแห่งเผ่ามังกรคนนั้น เจ้าคิดจะเอายังไงดีล่ะ?”