บทที่ 3264: จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่สิ้นชีพ (ตอนต้น)

ตลอดทางชู่ชู่เอาแต่เงียบไม่พูดจา มีเพียงเป็นครั้งคราวเท่านั้นที่แอบชำเลืองมองเย่ชิว แววตาเต็มไปด้วยความอาวรณ์ไม่อยากจาก

เย่ชิวรู้ดีว่าในใจนางคิดอะไรอยู่ ทว่าทำได้เพียงแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น ทุกวันนี้หนี้บุญคุณเรื่องรักใคร่ในตัวเขามากเกินพออยู่แล้ว ไม่กล้ามีเพิ่มอีกจริง ๆ

สองวันถัดมา

เวลาต้องแยกจากกันก็มาถึง

หนิงฟานคุกเข่าก้มกราบ “อาจารย์โปรดดูแลตัวเองด้วย ศิษย์จะขยันฝึกฝนพลังให้ถึงที่สุด จะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง!”

เย่ชิวประคองเขาลุกขึ้น พลางกำชับว่า “จำไว้ เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรยาวไกลนัก ห้ามมุ่งแต่ผลเร็วเกินไป ถ้ามีปัญหาเมื่อไหร่ ก็ติดต่อฉันกับเหล่าโต้วซีได้ทุกเมื่อ”

“อืม” หนิงฟานพยักหน้ารับแรง ๆ

เย่ชิวหันไปบอกชู่ชู่ว่า “เราคงต้องแยกกันตรงนี้แหละ ฉันให้หลงหมาพาเธอกลับไป”

ชู่ชู่เม้มริมฝีปากแน่น อยู่ ๆ ก็พุ่งเข้าซบอกเย่ชิว กอดเขาไว้แน่น น้ำตาคลอเอ่ยว่า “พี่เย่ ทีหลังถ้ามีเวลาต้องมาทะเลใต้หาเขานะ”

เย่ชิวชะงักไปชั่วขณะ ก่อนยกมือขึ้นตบหลังนางอย่างแผ่วเบา “ได้ ถ้ามีโอกาส ฉันจะไปหาเธอ”

ชู่ชู่ถึงได้ยอมปล่อยมือ แก้มแดงระเรื่อ กระโดดขึ้นขี่หลังหลงหมา

“นายท่าน พวกเราขอลาไปก่อน” หลงหมาส่งเสียงแผดร้องยาว กางปีกออก แล้วบินพาชู่ชู่มุ่งหน้าไปทางทิศใต้

เย่ชิวมองตามคนหนึ่งม้าหนึ่งจนลับหายไปจากสายตา ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวอย่างโล่งอก

“เฮอะ ๆ บุญคุณจากสตรีนี่แหละ ชดใช้ยากที่สุด!” จางเหมยเจินเหรินถอนหายใจว่า

เย่ชิวค้อนให้เขาหนึ่งที “ไปเถอะ กลับดินแดนตะวันออกกัน”

ขณะที่พวกเขากำลังเดินทางกลับดินแดนตะวันออก ที่สำนักกระบี่ชิงหยุน

วันฟ้าใส แดดอ่อน ลมพัดเย็นสบาย

จื่อหยางเทียนจุนยืนไพล่หลังอยู่กลางลานฝึกยุทธ์ กำลังสอนศิษย์ระดับพลังตํ่าหลายคนฝึกกระบี่วิชาอย่างอดทน

สีหน้าของเขาอ่อนโยน คำพูดก็เรียบง่าย ไม่มีเค้าความน่าเกรงขามของผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิให้เห็นแม้แต่น้อย กลับดูเหมือนคุณตาข้างบ้านเสียมากกว่า

“ท่วงท่าดาบต้องมั่นคง ใจต้องสงบ”

จื่อหยางเทียนจุนกล่าวเสียงนุ่ม “วิถีแห่งดาบเน้นที่คนกับดาบเป็นหนึ่งเดียว ไม่ใช่เอาแต่ไล่ความเร็วอย่างเดียว”

เหล่าศิษย์ตั้งใจฟังอย่างเคารพ ดวงตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

ในตอนนั้นเอง หยุนซีและเซียนไป๋ฮวาก็เดินเคียงกันเข้ามา

สตรีทั้งสองล้วนสวมอาภรณ์ขาว คนหนึ่งเย็นเยียบดุจจันทร์ อีกคนงามสะพรั่งดุจบุปผา ยืนเคียงกันราวกับเซียนสวรรค์ลงมาเกิด

เห็นจื่อหยางเทียนจุน ทั้งสองรีบค้อมกายทำความเคารพ

จื่อหยางเทียนจุนเหลือบตามองทั้งคู่ทีหนึ่ง ก่อนถามว่า “หนูสองคนมาหาข้ามีเรื่องอะไรหรือ”

เซียนไป๋ฮวาเอ่ยว่า “ซือจู่ ท่านมีข่าวของชางเซิงบ้างไหมเจ้าคะ”

จื่อหยางเทียนจุนลูบเครา ยิ้มพลางตอบ “ทำไมล่ะ คิดถึงเจ้าหนูนั่นแล้วหรือ”

ใบหน้างามของเซียนไป๋ฮวาแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

หยุนซีกลับเอ่ยว่า “ชางเซิงกับฉางเหม่ยไปทะเลตะวันออกนานแล้ว พวกเราก็เลยอดเป็นห่วงไม่ได้”

“ไม่ต้องกังวล” จื่อหยางเทียนจุนปลอบ “ชางเซิงเด็กคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดา ต่อให้เจออันตราย ก็ยังรับมือได้อย่างใจเย็น ไหนจะมีฉางเหม่ยคอยติดตามอยู่ จะเกิดเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้นได้กัน”

พูดมาถึงตรงนี้ จื่อหยางเทียนจุนเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ คิ้วขมวดแน่นเล็กน้อย “ถ้านับตามวัน พวกเขาก็น่าจะใกล้กลับถึงแล้ว เพียงแต่ว่า…”

เขานึกถึงเรื่องที่เย่ชิวเอ่ยถึงหลวงโป๋ซากับจักรพรรดิหยินหยางก่อนจากไป ความกังวลเล็ก ๆ ก็ผุดขึ้นมาในใจ

“ข้าออกไปเดินดูหน่อยดีกว่า”

จื่อหยางเทียนจุนพูดจบ ร่างก็หายวับจากที่เดิมทันที

หยุนซีกับเซียนไป๋ฮวามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่เข้าใจว่าจื่อหยางเทียนจุนรีบจากไปทำไม สีหน้าพากันมึนงง

ชั่วพริบตาต่อมา

ร่างของจื่อหยางเทียนจุนก็ปรากฏขึ้นเหนือท้องฟ้าเหนือที่ตั้งเดิมของอินหยางเจี้ยว

เมื่อก้มมองลงไป อินหยางเจี้ยวที่เคยรุ่งเรืองยิ่งใหญ่ บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพัง กำแพงพังทลายปะปนกับวัชพืชที่ขึ้นรกครึ้ม ดูอ้างว้างหดหู่เป็นพิเศษ

“ทั้งนิกายยังถูกกวาดล้างไปแล้ว ยังอาฆาตไม่เลิกราอีก น่าชังจริง ๆ” แววตาจื่อหยางเทียนจุนฉายแสงดุดันขึ้นชั่วขณะ