บทที่ 3267: เหล่ายอดอัจฉริยะผงาด ยุคทองอุบัติ

ในขณะที่หลวงโป๋ซาเดินออกมาจากถ้ำภูเขา บนที่ราบน้ำแข็งหิมะโปรยปรายคลุมไปสุดสายตา

“ครืน!”

ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังสนั่นสะเทือนฟ้าดิน ราวกับท้องฟ้าถูกฉีกออกเป็นสองส่วน

พื้นดินสั่นไหวอย่างรุนแรง ชั้นน้ำแข็งแตกร้าว เส้นรอยแตกนับไม่ถ้วนแผ่ขยายออกไปดุจใยแมงมุม

ถัดมา พื้นดินทรุดตัวลง หลุมฟ้าขนาดมหึมาปรากฏขึ้นอย่างไร้ที่มา

ลึกมองไม่เห็นก้น หลั่งไหลด้วยไอเย็นยะเยือกจนขนลุก

“กร๊อบ!”

จากก้นหลุมฟ้า ดังเสียงน้ำแข็งแตกกระจาย ตามติดด้วยเงาร่างสามสายที่ค่อย ๆ ลอยตัวขึ้นมา

ผู้นำอยู่ด้านหน้า เป็นสตรีนางหนึ่ง

ดูจากอายุแล้ว น่าจะเพียงราวยี่สิบต้น ๆ นางสวมกระโปรงขาวสะอาดปราศจากฝุ่น ผิวขาวดุจหิมะ ใสกระจ่าง ราวกับถูกแกะสลักขึ้นมาจากน้ำแข็งหมื่นปี

ใบหน้างามล่มเมือง หากแต่เย็นชาเหมือนน้ำแข็งในหุบเหว ดวงตาคู่นั้นลึกเย็นคล้ายสระบ่อที่กลายเป็นน้ำแข็ง ไม่มีริ้วรอยอารมณ์สักนิด จนไม่มีใครกล้าสบตานางตรง ๆ

ปลายเท้าอันอ่อนช้อยก้าวอย่างแผ่วเบา ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไป ใต้ฝ่าเท้าจะผลิบานเป็นดอกบัวน้ำแข็งหนึ่งดอก ขับให้นางดูราวเทพธิดาที่เหยียบยืนอยู่บนดอกบัว

ด้านหลังนาง มีหญิงชราหลังค่อมสองคนตามติด เสื้อคลุมสีเทาทั้งตัว ใบหน้าเหี่ยวย่น แววตาคมกริบดั่งคมมีด

เห็นได้ชัดว่าหญิงชราสองนางนี้ พลังบำเพ็ญเพียรไม่ธรรมดาเลย

“คุณหนู พวกเราออกมาแล้วเจ้าค่ะ” หญิงชรานางหนึ่งเอ่ยเสียงแหบพร่า

หญิงสาวเพียงพยักหน้าบาง ๆ สายตากวาดมองไปรอบด้าน เอ่ยอย่างเฉยชา “โลกแห่งการบำเพ็ญเพียร…ดูท่าคงน่าเบื่อไม่น้อย”

น้ำเสียงของนางใสเย็น ราวน้ำพุเย็นจัดไหลริน ปราศจากความอบอุ่นแม้แต่น้อย

“คุณหนู ครานี้ออกจากการปิดด่าน ท่านต้องกวาดล้างบรรดายอดอัจฉริยะในยุคนี้ได้อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ!” หญิงชราอีกนางเอ่ยอย่างนอบน้อม

สตรีนางนี้มีนามว่าหวังมี่ เป็นบุตรสาวสายตรงแห่งตระกูลหวังที่เร้นกายในเงามืด!

หวังเจีย เป็นตระกูลโบราณลึกลับ เคยให้กำเนิดผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานที่แข็งแกร่งเทียบจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ได้ นับตั้งแต่เผ่าเทพก่อเภทภัยปั่นป่วนโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ตระกูลหวังก็เร้นกายไม่ออกสู่โลก ภาวนาหลบซ่อนอยู่ใต้ที่ราบน้ำแข็งเรื่อยมา จนถึงวันนี้จึงกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง

หวังมี่เงยตามองไปยังที่ห่างไกล เอ่ยอย่างราบเรียบ “ในบรรดาคนรุ่นเยาว์ยุคนี้ พวกเจ้าเห็นว่าใครมีโอกาสพิสูจน์มหาธรรมขึ้นเป็นจักรพรรดิได้มากที่สุด”

หญิงชรานางหนึ่งตอบทันที “เย่ฉางเซิงเจ้าค่ะ! ผู้นี้คือร่างอมตะนิรันดร์กาล ได้รับทั้งโชคชะตาแห่งเผ่าอสูรและโชควาสนาเผ่ามนุษย์ครึ่งหนึ่งหนุนหลัง มีพรสวรรค์จักรพรรดิอย่างไม่ต้องสงสัย!”

“เย่ฉางเซิง…” หวังมี่พึมพำชื่อนี้แผ่วเบา แววตาวูบไหวด้วยความเย็นเยียบสายหนึ่ง ถามต่อ “เขาอยู่ที่ไหน”

หญิงชราตอบว่า “ตามข่าวที่เชื่อถือได้ เขาอยู่ที่สำนักกระบี่ชิงหยุนในดินแดนตะวันออกเจ้าค่ะ”

“สำนักกระบี่ชิงหยุนงั้นหรือ” มุมปากหวังมี่ผุดรอยยิ้มเย็น “ดี…เช่นนั้นก็ไปพบเขาสักหน่อย”

สิ้นเสียง นางสะบัดแขนเสื้อเบา ๆ ดอกบัวน้ำแข็งใต้ฝ่าเท้าบานสะพรั่ง แล้วพลันแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงพุ่งทะยาน หอบพาหญิงชราทั้งสองหายลับไปยังขอบฟ้า

……

ในเวลาเดียวกัน

ชายแดนจงโจว

บนยอดเขาธรรมดาลูกหนึ่ง จู่ ๆ ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก้อนหินกลิ้งหล่น ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย

“ตูม!”

ตัวภูเขาแตกแยกออก ถ้ำภูเขาสีดำสนิทแห่งหนึ่งเผยโฉมออกมา ก่อนที่ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งจะก้าวออกมาทีละก้าว

รูปร่างเขาสูงตระหง่าน กล้ามเนื้อเป็นมัดแน่นทิ่มตา ใบหน้าคมสันดุดัน แค่ระหว่างคิ้วก็เปี่ยมไปด้วยประกายคมอันดุดัน

สิ่งที่สะดุดตาที่สุด คือดาบใหญ่หนักอึ้งเล่มหนึ่งที่สะพายอยู่ด้านหลัง ตัวดาบดำสนิทดั่งหมึก แม้ยังไม่ชักคมดาบออกมา ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงแรงกดดันหนักหน่วงได้แล้ว

“ฮู่—”

ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก แสงคมในดวงตาพุ่งวาบ

“สำนักกระบี่ชิงหยุน ผมหลิงหูเหย่มาแล้ว!”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาราวสายฟ้าคำรามสะท้อน ทำเอาหินผารอบด้านสั่นไหวร่วงหล่นกราว

“พวกเจ้า…เตรียมตัวตัวสั่นกันได้เลย!”

เอ่ยจบ หลิงหูเหย่าก้าวออกหนึ่งก้าว ร่างพลันหายวับ ใช้ออกซึ่งวิชาวาร์ปอย่างชัดเจน

ไม่มีข้อสงสัย เขาคือผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ!

……

ดินแดนตะวันออก บนทุ่งราบกว้างใหญ่ไพศาลแห่งหนึ่ง

“ตูม!”

พื้นดินแตกออกอย่างกะทันหัน รอยแยกลึกมองไม่เห็นก้นแผ่ยาวออกไปหลายร้อยจั้ง

จากนั้น ไม่นานก็มีสาวงามวัยเยาว์สิบสองนาง แบกเกี้ยวสุดหรูหราหนึ่งหลัง ค่อย ๆ ลอยตัวขึ้นจากรอยแยก

สาวน้อยเหล่านี้ต่างสวมอาภรณ์บางเบา ก้าวเดินอ่อนช้อย ราวกับไม่ติดกลิ่นควันไฟโลกมนุษย์

แต่ละนางล้วนงามสะคราญดุจสตรีสาบสูญปลาและนกหลงฝูง งามจนหาใครเทียบยากบนโลกมนุษย์