บทที่ 3270: ในเมื่อทุกท่านดึงดันจะสู้ ข้าก็จะสู้ให้สุดทาง

“ตูม!”

ทันทีที่เสียงของจื่อหยางเทียนจุนเงียบลง ยอดเขาหลักทั้งเจ็ดสิบสองแห่งของสำนักกระบี่ชิงหยุนก็ส่องแสงกระบี่พุ่งฉายขึ้นฟ้าพร้อมกัน นับไม่ถ้วนพลังกระบี่ถักทอไขว้กันในสุญญากาศ กลายเป็นตาข่ายกระบี่ที่บังฟ้าปิดวัน

ใบหน้าของหวังมี่แปรเปลี่ยนเล็กน้อย นางแม้เป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ ก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันแห่งเซียนอันน่าสะพรึงของเวทย์ป้องกันสำนักนี้

กู้ฉางเซิงสีหน้าก็เคร่งเครียบไม่แพ้กัน อักขระเวทมนตร์บนพัดพับค่อย ๆ ส่องแสงขึ้นทีละดวง เห็นได้ชัดว่ากำลังเตรียมรับมือเต็มที่

มีเพียงหยินจิ่วโยวที่ยังหัวเราะไม่หยุด “ค่ายกระบี่เมฆเขียวของสำนักกระบี่ชิงหยุน สมชื่อเสียงจริง ๆ ...เพียงแต่ว่า...”

เขายกมือขึ้นกะทันหัน แสงดำสายหนึ่งพุ่งทะยานสู่ขอบฟ้า

“ตูม!”

แสงดำนั้นระเบิดแตกนอกตาข่ายกระบี่ กลายเป็นอักขระเวทมนตร์สีดำเล็กจำนวนนับไม่ถ้วน เริ่มกัดกร่อนค่ายกลอย่างรวดเร็ว

“ยันต์กัดกร่อนปีศาจ!” สีหน้าของจื่อหยางเทียนจุนพลันเปลี่ยนไป “กุ่ยมินของพวกเจ้าถึงกับวิจัยหาวิธีทำลายเวทย์ป้องกันสำนักของข้าได้แล้วหรือ?”

“เขๆๆ...” หยินจิ่วโยวหัวเราะลั่นอย่างสะใจ “เจ้าแก่ ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว วันนี้ ข้าไม่แค่จะเล่นงานเย่ฉางเซิงให้ตายเท่านั้น แต่ยังจะทำลายล้างสำนักกระบี่ชิงหยุนของเจ้าด้วย”

“หึ ปากดีไม่เบา” จื่อหยางเทียนจุนฮึดฮัดเย็นชา “อยากเห็นนัก ว่าเจ้ามีฝีมืออะไร ถึงคิดจะล้มสำนักกระบี่ชิงหยุนของข้าได้?”

สิ้นคำ เขาดีดปลายนิ้ว ปล่อยพลังกระบี่ออกไปหลายสาย เวทย์ป้องกันสำนักที่เพิ่งถูกยันต์กัดกร่อนปีศาจทำลายไปเมื่อครู่ กลับฟื้นคืนดังเดิมในพริบตา

“เป็นไปไม่ได้!”

นัยน์ตาแดงฉานของหยินจิ่วโยวหดรัด เงยหน้ามองเวทย์ป้องกันสำนักที่ถูกซ่อมแซมแล้วอย่างไม่อยากเชื่อ

เขาไม่คิดเลยว่า ยันต์กัดกร่อนปีศาจที่เตรียมการมาอย่างดี จะถึงกับพังทลายกลายเป็นเศษธุลีเพียงเพราะพลังกระบี่ไม่กี่สายที่จื่อหยางเทียนจุนสะบัดออกมาเล่น ๆ

เคราขาวของจื่อหยางเทียนจุนสะบัดพลิ้ว แววตาพลันคมกริบเปล่งประกาย “คิดว่าสมบัติสั่งสมของสำนักกระบี่ชิงหยุนเป็นแค่ของตั้งโชว์หรืออย่างไร?”

คำยังไม่ทันจบ ยอดเขาหลักเจ็ดสิบสองลูกก็คำรามสะเทือนพร้อมกัน แสงกระบี่นับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นฟ้า ขมวดเกี่ยวกันกลางอากาศ กลายเป็นภาพกระบี่ที่ตระการตายิ่งนัก

ทุกแสงกระบี่ล้วนสั่งสมเจตจำนงของผู้แข็งแกร่งสำนักชิงหยุนรุ่นแล้วรุ่นเล่า แรงกดดันแห่งเซียนรุนแรงจนแม้แต่ห้วงอากาศเองยังเริ่มบิดเบี้ยว

“เคร้ง——”

ดาบยาวในมือหยุนซีส่งเสียงดังกังวาน นางปาดคราบเลือดที่มุมปากทิ้ง ยืดหลังตรงยืนอยู่ด้านหลังจื่อหยางเทียนจุน

เซียนไป๋ฮวาเองก็ไม่คิดถอยเช่นกัน กลีบดอกไม้รอบกายรวมตัวขึ้นอีกครั้ง แต่ละกลีบเปล่งประกายเจตจำนงกระบี่คมกล้า

“ศิษย์สำนักชิงหยุนฟังคำสั่ง!” เสียงของจื่อหยางเทียนจุนก้องกังวานราวระฆังยักษ์ “ร่ายค่ายหมื่นกระบี่สังหารเซียน!”

ทันใดนั้น เสียงตอบรับดังก้องจากสี่ทิศแปดทิศ

“รับคำสั่ง!”

เพียงเห็นศิษย์สำนักชิงหยุนนับไม่ถ้วนเหาะพุ่งออกมาจากยอดเขาต่าง ๆ บ้างควบคุมดาบเหินฟ้าบินมาอย่างองอาจคือเหล่าศิษย์ชั้นใน บ้างเร่งฝีเท้าวิ่งมาคือเหล่าศิษย์ชั้นนอก แม้แต่คนรับใช้แก่จากสำนักงานงานเบ็ดเตล็ดยังหอบไม้กวาดวิ่งมาเข้าที่

พลังบำเพ็ญเพียรของพวกเขาแตกต่างหลากระดับ ทว่าดวงตาทุกคู่กลับลุกโชนด้วยเจตจำนงแห่งสงครามแบบเดียวกัน

เพียงชั่วอึดใจ ศิษย์นับหมื่นก็ยืนประจำตำแหน่งตามรูปค่ายกลที่กำหนดไว้ ดาบยาวในมือชักออกจากฝักพร้อมกัน พลังกระบี่เชื่อมประสานเป็นผืนเดียว

ผู้ที่พลังบำเพ็ญเพียรสูงยืนอยู่ตรงจุดศูนย์กลางค่ายกล ส่วนผู้ที่พลังบำเพ็ญเพียรต่ำกว่าก็ช่วยส่งพลังวิญญาณ หลอมรวมทั้งค่ายเวทย์ให้เป็นหนึ่งเดียว จนแผ่กลิ่นอายราวกับจะทัดทานผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิได้เลยทีเดียว

“พลังการรวมใจน่ากลัวจริง ๆ” แววตาของหวังมี่แวบผ่านด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

นางเป็นถึงผู้สืบทอดตระกูลใหญ่ที่เร้นกายอยู่โลกนอกเงื่อนไข แต่ก็ยังไม่เคยเห็นสำนักใดสามัคคีกลมเกลียวถึงเพียงนี้

กู้ฉางเซิงหัวเราะเยาะอย่างไม่ใส่ใจ “ก็แค่ฝูงชนที่จับมาปะปนรวมกัน”

“เรียกว่าฝูงชนยังเกินไป” หยินจิ่วโยวแลบลิ้นเลียริมฝีปาก แววตายิ่งแดงจัด “ก็แค่ฝูงมดที่ไม่รู้จักตายเท่านั้นเอง”

เขาเหลียวไปทางกู้ฉางเซิง เอ่ยเสียงเย็น “ว่าอย่างไร เราสองคนร่วมมือกันดีไหม ลบสำนักกระบี่ชิงหยุนออกจากโลกนี้ไปเสียที?”

พัดพับในมือกู้ฉางเซิงโบกไหวเบา ๆ แววตาแวบผ่านด้วยความลังเลที่แฝงความอยากลอง

สำนักกระบี่ชิงหยุนคือสำนักอันดับหนึ่งแห่งดินแดนตะวันออก หากวันนี้สามารถโค่นล้มได้ ชื่อของเขาย่อมกึกก้องไปทั่วโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร

“คุณหนูหวังคิดเห็นอย่างไร?” กู้ฉางเซิงหันไปมองหวังมี่ “จะร่วมมือกันไหม?”

หวังมี่เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เรื่องฆ่าล้างสำนัก ข้าไม่สนใจ”

พูดจบ นางถอยหลังไปสองสามก้าว แสดงท่าทีชัดเจนว่าไม่คิดจะยุ่งเกี่ยว

“น่าเสียดาย” กู้ฉางเซิงส่ายหน้าอย่างเสียดายอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นแววตาก็เข้มขึ้นทันที “ท่านหยิน เชิญ!”