บทที่ 3272: ระฆังสวรรค์ปฐพีปรากฏอีกครั้ง

จื่อหยางเทียนจุนก้าวหนึ่งเหยียบเข้าสู่สุญญากาศ กำลังจะสู้หนึ่งต่อสาม เอาชีวิตเข้าแลก ทันใดนั้น—

“ช้าก่อน!”

เสียงนุ่มนวลเสียงหนึ่งดังมาจากเหนือเก้าสวรรค์ เสียงไม่ดังนัก ทว่าชัดเจนกระทบโสตหูของทุกคน

ทุกคนเงยหน้ามองไป เห็นชายชรานุ่งห่มผ้าฝ้ายเรียบง่ายก้าวเดินอยู่กลางอากาศ

เคราและผมของเขาขาวโพลน ใบหน้าอิ่มเอิบเมตตา เอวมีกลิ่นอายม้วนไม้ไผ่ห้อยอยู่หนึ่งม้วน ก้าวเดินสบาย ๆ ราวกับกำลังเดินเล่นในสวน

“ท่านอาจารย์!”

สีหน้าจื่อหยางเทียนจุนเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

เขาไม่คิดเลยว่า ในห้วงเวลาชี้เป็นชี้ตายเช่นนี้ ท่านอาจารย์จะโผล่มาได้

ท่านอาจารย์ยิ้มบาง ๆ ประสานมือกล่าวว่า “สหายเต๋าจื่อหยาง ที่ข้าโผล่มาเสียมารยาทเช่นนี้ หวังว่าท่านจะให้อภัย”

หยินจิ่วโยวหรี่ดวงตาสีเลือด ส่งเสียงตะคอกอย่างดุร้าย “เหล่าโต้วซี แกเป็นตัวอะไรอีกตัวหนึ่ง!”

ท่านอาจารย์ตอบอย่างไม่เร่งไม่ร้อน “ข้าแก่คนนี้มาจากสำนักศึกษาจี้เซี่ย ผู้คนนอกนั้นต่างเรียกข้าว่าท่านอาจารย์”

“สำนักศึกษาจี้เซี่ย?” สีหน้าของกู้ฉางเซิงพลันเปลี่ยนไป พัดพับในมือก็ถูกหุบลงโดยไม่รู้ตัว

หลิงหูเหย่ก็ขมวดคิ้ว มือที่กำดาบหนักแน่นยิ่งขึ้น

ชัดเจนว่า ทั้งหมดล้วนเคยได้ยินชื่อเสียงของสำนักศึกษาจี้เซี่ยมาแล้ว

มีเพียงหยินจิ่วโยวเท่านั้นที่สะบัดเสียงจมูกอย่างเหยียดหยัน “ท่านอาจารย์? ฮึ ข้านี่แหละพ่อของแก!”

ทันทีที่เสียงจบ เขาก็ตวัดมือขึ้น กรงเล็บปีศาจสีดำสนิทหนึ่งข้างฉีกสุญญากาศพุ่งตรงเข้าหาท่านอาจารย์

“ท่านว่า ‘สิ่งใดมิชอบ อย่าได้ลงมือ’”

ท่านอาจารย์รำพันเบา ๆ ประโยคหนึ่ง ม้วนไม้ไผ่ในมือก็กางออก แสงขาวหนึ่งสายวาบผ่าน กรงเล็บปีศาจนั้นกลับแตกสลายกลางอากาศทีละส่วน กลายเป็นหมอกดำสายบาง ๆ ละลายหายไป

รูม่านตาของหยินจิ่วโยวหดรัด เขาคิดในใจว่า “เจ้าแก่คนนี้สามารถสลายการโจมตีของข้าได้อย่างง่ายดายเชียวรึ?”

ท่านอาจารย์เก็บม้วนไม้ไผ่ พลางกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “ทุกท่าน ให้ข้าแก่คนนี้สักหน้านึง เลิกรากันแค่นี้จะดีกว่าเป็นไร?”

“พูดอะไรของแกวะ!” หยินจิ่วโยวคำรามด้วยโทสะ “วันนี้สำนักกระบี่ชิงหยุนต้องถูกกวาดล้าง ใครกล้ามาขวางก็ต้องตาย!”

หลิงหูเหย่ก็เอ่ยเสียงเย็น “ความแค้นระหว่างเจี้ยนจงกับสำนักกระบี่ชิงหยุน ท่านอย่าได้สอดมือจะดีกว่า”

กู้ฉางเซิงพลิกพัดไปมา ยิ้มเหี้ยมเกรียม “ท่านอาจารย์ ท่านก็เป็นคนคร่ำหวอดลายลึก เรื่องรบราฆ่าฟันจะมายุ่งไปทำไม มายืนดูอยู่ข้าง ๆ ดีกว่า รอพวกเราล้างสำนักกระบี่ชิงหยุนเสร็จแล้ว ค่อยมาถกเต๋ากับท่านอย่างไร”

ท่านอาจารย์ถอนหายใจเบา ๆ หันไปทางจื่อหยางเทียนจุนแล้วว่า “ดูท่าว่าหน้าแก่ ๆ ของข้า วันนี้คงใช้การไม่ได้เสียแล้ว”

จื่อหยางเทียนจุนยิ้มขื่น “ซาบซึ้งในน้ำใจของท่านอาจารย์ยิ่งนัก ทว่าเรื่องราวในวันนี้ คงไม่อาจคลี่คลายด้วยคำพูดได้แล้ว”

“ถ้าเช่นนั้น” ท่านอาจารย์ลูบเคราขาว แววตาวาววับขึ้นมา กล่าวว่า “ข้าแก่คนนี้ก็จะยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ สู้ไปพร้อมกับสหายเต๋าจื่อหยาง”

หยินจิ่วโยวยิ้มเหี้ยม “ไอ้แก่นรกสองตัว กำลังดีจะได้ส่งพวกแกขึ้นทางเหลืองไปพร้อมกัน”

“ฆ่า!”

สามกึ่งจักรพรรดิลงมือพร้อมกัน

ดาบหนักเทียนเชวี่ยของหลิงหูเหย่พลันฉาบด้วยแสงเลือดพวยพุ่ง พลังกระบี่สายหนึ่งผ่าออกไปขวางฟ้าขวางดิน

หยินจิ่วโยวประกอบร่ายอาคมด้วยสองมือ นับไม่ถ้วนนรกวิญญาณพยาบาทคลานขึ้นมาจากใต้ดิน ส่งเสียงกรีดร้องสั่นสยอง

พัดพับของกู้ฉางเซิงกางออก เงาภูผาและสายน้ำเริ่มแข็งตัวชัดเจน เงายอดเขามากมายตกกระหน่ำลงมาจากฟ้า

กึ่งจักรพรรดิเพียงหนึ่งก็สยดสยองเกินรับไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมื่อเป็นสามกึ่งจักรพรรดิลงมือพร้อมกัน

ภาพตรงหน้า แทบจะทำลายล้างฟ้าดิน

ทว่าท่านอาจารย์ยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน ค่อย ๆ คลี่ม้วนไม้ไผ่ออก แล้วรำพันเสียงแผ่ว

“ท่านว่า ‘คุณธรรมนั้นไม่เคยเดียวดาย ย่อมมีผู้เกื้อหนุน!’”

ชั่วพริบตาเดียว แสงทองคำบนม้วนไม้ไผ่ก็สว่างโรจน์ ตัวอักษรสีขาวทีละตัวบินออกมาจากม้วนไม้ไผ่ ทอร้อยไขว้กันกลางอากาศกลายเป็นตาข่ายแสงสีขาวขนาดมหึมา

ตึง!

การโจมตีของสามกึ่งจักรพรรดิพุ่งกระแทกใส่ตาข่ายแสง เกิดเสียงประหนึ่งฟ้าถล่มดินทลาย ทว่ากลับไม่อาจเจาะผ่านได้แม้แต่น้อย

อะไรนะ!

สามกึ่งจักรพรรดิชะงักค้างไปชั่วขณะ

จื่อหยางเทียนจุนฉวยโอกาสนั้น ประกอบร่ายอาคมด้วยสองมือ

“หมื่นดาบคืนสู่สำนัก!”

เจ็ดสิบสองยอดเขาของสำนักกระบี่ชิงหยุนส่องแสงกระบี่พุ่งทะลุฟ้าขึ้นพร้อมกัน พลังกระบี่นับไม่ถ้วนรวมตัวกันเป็นดาบยักษ์เล่มหนึ่งพาดผ่านฟ้าดิน ฟันผ่าลงไปยังสามกึ่งจักรพรรดิ