บทที่ 3276: ท้าชนกู้ฉางเซิง กล้ามาลวนลามหวังมี่

“หรือว่าสุสานจักรพรรดิกำลังจะเปิดแล้ว?”

เย่ชิวหรี่ตาลง “ไป!”

ทันที ทั้งสองก็เร่งความเร็ว พุ่งตรงไปยังส่วนลึกของเทือกเขา

ไม่นาน เย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินก็มาถึงหุบเขาแห่งหนึ่งที่ถูกล้อมรอบด้วยภูเขาทั้งสี่ด้าน

เงยหน้ามองไปที่กลางหุบเขา ตรงนั้นมีหลุมฟ้ายักษ์อยู่หนึ่งหลุม เส้นผ่านศูนย์กลางราวร้อยจั้ง ลึกจนมองไม่เห็นก้น

เสาแสงเจิดจ้านั่นพุ่งทะลักออกมาจากหลุมฟ้า ทะยานตรงขึ้นสู่ชั้นเมฆา

ตอนนี้รอบหลุมฟ้าคนแน่นขนัด

ทั้งบนพื้นดินและบนยอดเขารอบด้านแน่นไปด้วยผู้ฝึกบำเพ็ญ

แม้แต่กลางอากาศก็ยังมีผู้แข็งแกร่งลอยตัวอยู่ไม่น้อย คะเนคร่าว ๆ แล้ว อย่างน้อยต้องมีหลายพันชีวิตมารวมตัวกันที่นี่

สายตาทุกคู่จ้องตรึงไปที่หลุมฟ้า

ชัดเจนแล้วว่านั่นคือทางเข้าสุสานจักรพรรดิสุญญากาศ!

“เล่นใหญ่กันขนาดนี้เชียว!” จางเหมยเจินเหรินอุทาน

เย่ชิวไม่เอ่ยคำ สายตากวาดสำรวจฝูงชนอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน สายตาของเขาก็หยุดลงที่หญิงสาวคนหนึ่ง

นางสวมกระโปรงยาวสีขาว ผิวขาวราวหิมะ งามจนแทบหาที่ติ ด้านหลังมีหญิงชราหลังค่อมสองคนติดตาม

แม้นางจะตั้งใจเก็บซ่อนพลังชีวิต แต่เย่ชิวก็ยังมองออก ว่าหญิงสาวผู้นี้คือผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ

“ขอบเขต quasi-จักรพรรดิ ทั้งที่ยังสาวนัก น่าจะเป็นหวังมี่จากตระกูลหวังแห่งที่ราบน้ำแข็ง”

ในขณะนั้นเอง จางเหมยเจินเหรินดึงแขนเสื้อเย่ชิวเบา ๆ แล้วพูดว่า “ไอ้เจ้ากระต่ายน้อย ดูนั่นสิ!”

เย่ชิวมองตามนิ้วของจางเหมยเจินเหรินไป เห็นเกี้ยวหรูหราลอยอยู่กลางอากาศ แบกโดยสาวใช้หน้าตางดงามสิบสองคน

ผ้าม่านเกี้ยวแง้มออกเล็กน้อย เผยให้เห็นชายหนุ่มชุดขาวคนหนึ่งถือพัดพับอยู่ในมือ

ใบหน้าชายหนุ่มรูปงาม ทว่าท่าทางหยิ่งยะโส ดวงตาเต็มไปด้วยความดูแคลน ราวกับผู้ฝึกบำเพ็ญทั้งสนามเป็นแค่ฝูงมด

“ไอ้หมอนั่นแม่งทำเท่เกินไปแล้ว เว่อร์ยิ่งกว่าเจ้าอีกนะ” จางเหมยเจินเหรินพึมพำเสียงต่ำ

“จะด่าคนอื่นนี่ไม่ต้องลากข้าไปด้วยได้ไหม?” เย่ชิวเหลือบมองชายหนุ่มชุดขาวทีหนึ่ง ก่อนพูดว่า “เขาคือกู้ฉางเซิงแห่งฉางเซิงซื่อเจีย”

“หาจังหวะเก็บมันซะ” จางเหมยเจินเหรินกล่าว “บนโลกนี้ มีแค่เจ้าคนเดียวเท่านั้นที่สมควรใช้ชื่อฉางเซิง”

คำพูดเพิ่งจะหลุดปาก ไกลออกไปหวังมี่ก็หันขวับ มองมาทางนี้ทันที

หัวใจเย่ชิวกระตุก เขารีบส่งเสียงลับเตือนจางเหมยเจินเหรินว่า “ไอ้เหล่าโต้วซี ระวังปากหน่อย ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิสัมผัสไว ถ้าให้พวกเขาได้ยินที่เราคุยกัน เราถูกจับได้ทันที”

จางเหมยเจินเหรินรีบพยักหน้า ไม่กล้าอ้าปากอีก

เคราะห์ดีที่หวังมี่เพียงกวาดตามองครั้งหนึ่ง ไม่พบสิ่งผิดปกติจึงละสายตาไป

เย่ชิวกวาดมองฝูงชนต่อ ไม่นานก็พบร่างของหลิงหูเหย่

เพราะหมอนั่นมันเด่นสะดุดตาเกินไป

ร่างใหญ่กำยำของเขานั่งขัดสมาธิอยู่กลางอากาศ ดาบหนักเทียนเชวี่ยบนแผ่นหลังปลดปล่อยเจตจำนงกระบี่อันดุดัน อาณาบริเวณรอบตัวร้อยจั้งไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้

“ไม่ใช่ว่ามีทายาทสำนักกุ่ยมินอยู่อีกคนเหรอ?”

เย่ชิวกวาดหาดูอยู่หลายรอบ ก็ยังไม่พบร่องรอยของหยินจิ่วโยว

“หมอนั่นหายหัวไปไหน?”

เย่ชิวแอบเปิดดวงตาสวรรค์ แสงทองคำวาบขึ้นในม่านตา ในที่สุดก็จับร่องรอยของหยินจิ่วโยวได้

หมอนี่ซ่อนตัวอยู่บนยอดเขาลูกหนึ่ง แต่ร่างกายกลับโปร่งใส กลมกลืนหายไปกับอากาศ

“วิชาลับซ่อนตัวแห่งสำนักกุ้ยมึน น่าสนใจดีนี่” เย่ชิวหัวเราะเย็นในใจ

ขณะทุกคนกำลังกลั้นหายใจเฝ้ารอ เสาแสงในหลุมฟ้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังชีวิตอันแข็งแกร่งระลอกหนึ่งพลุ่งขึ้นมาจากก้นลึก

“สุสานจักรพรรดิกำลังจะเปิดแล้ว!”

มีคนร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก

ทันที สถานที่ก็ปั่นป่วนขึ้น ผู้คนต่างเตรียมพร้อม กดพลังไว้แน่น พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ

ทว่าในห้วงเวลาตึงเครียดนั้นเอง—

“ฮ่าฮ่าฮ่า...”