บทที่ 3277: ก้าวสู่สุสานจักรพรรดิ

“ตัวข้าเย่ฉางเซิง จะไปไหนมาไหนก็ชื่อนี้ ไม่เคยเปลี่ยนทั้งยืนทั้งนั่ง!”

สิ้นเสียงชายหนุ่มชุดขาว ทั้งลานก็ฮือฮาขึ้นทันที

บนร่างของกู้ฉางเซิงกับหลิงหูเหย่ พุ่งทะลักเจตนาฆ่าอันเย็นเยียบออกมาพร้อมกัน สายตาคมดุราวคมมีด จ้องชายหนุ่มชุดขาวบนท้องฟ้าไม่กะพริบ

ส่วนหวังมี่กลับขมวดคิ้วแน่น เพียงมองพินิจชายหนุ่มชุดขาวเงียบ ๆ ไม่เอ่ยคำสักคำ

“เขานั่นแหละหรือ เทพบุตรเย่ฉางเซิงแห่งสำนักกระบี่ชิงหยุน?”

“อายุยังน้อยแท้ ๆ แต่วิธีการไม่โหดไปหน่อยเหรอ?”

“เล่าลือกันว่าเขามีพรสวรรค์จักรพรรดิ ทำไมข้ากลับไม่เห็นแม้แต่นิดเดียว?”

ขณะที่หวังมี่ยังเต็มไปด้วยความสงสัย ก็มีผู้ฝึกบำเพ็ญคนหนึ่งก้าวออกมาชี้หน้าใส่ชายหนุ่มชุดขาว ตะคอกด้วยความโกรธ

“เย่ฉางเซิง เจ้าฆ่าฟันผู้บริสุทธิ์ไม่เลือกหน้า ไม่กลัวการลงโทษจากสวรรค์หรือไง?”

“พวกเราไม่เคยมีแค้นกับเจ้าเลยสักนิด เจ้าทำไมต้องลงมืออำมหิตถึงเพียงนี้?”

“วันนี้ถ้าเจ้าไม่ให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับพวกเราแล้วล่ะก็ เช่นนั้นพวกเราก็……”

ชายหนุ่มชุดขาวหัวเราะเย็น “อยากได้คำอธิบาย? พวกเจ้าคู่ควรแล้วหรือ?”

เขาสะบัดมือเบา ๆ พลังกระบี่หลายสายพลันพุ่งออกไป ผู้ฝึกบำเพ็ญที่เอ่ยปากเมื่อครู่ถูกผ่ากลางร่างในพริบตา เลือดสดกระเซ็นกระจาย

“ยังมีใครอยากให้ข้าอธิบายอีกไหม?” ชายหนุ่มชุดขาวกวาดตามองไปรอบ ๆ ท่าทางอวดดีถึงขีดสุด

ชั่วพริบตา สถานที่ก็เงียบกริบ ทุกคนโกรธจนแทบเดือด แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก

“ฮึ ชีวิตนี้เย่ฉางเซิงอย่างข้า ทำอะไรเคยต้องอธิบายให้ใครฟังกัน”

ชายหนุ่มชุดขาวฮึดฮัด แล้วกล่าวต่อ “ใครกล้ามาเรียกร้องคำอธิบายจากข้า ข้าก็จะส่งมันลงวัฏสงสาร”

ท่ามกลางฝูงชน

จางเหมยเจินเหรินส่งเสียงลับไปว่า “ไอ้ลูกกระต่ายน้อย ไอ้สารเลวนั่นชั่วช้าสิ้นดี”

“มันกล้าปลอมเป็นเจ้า ฆ่าฟันผู้บริสุทธิ์ไม่เลือกหน้า ชัดเลยว่าคิดจะขุดหลุมฝังเจ้า”

“ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไอ้สารเลวนั่นมันเป็นใครกันแน่?”

มุมปากเย่ชิวโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็น “ถ้าไม่ใช่ศัตรูของข้า ใครจะมาจงใจวางแผนเล่นงานข้าขนาดนี้กัน?”

“ศัตรู?” จางเหมยเจินเหรินชะงักไป “เจ้ารู้ตัวตนมันหรือ?”

เย่ชิวเอ่ยช้า ๆ ทีละคำ “เขาคือหลวงโป๋ซา”

“อะไรนะ?” จางเหมยเจินเหรินเบิกตาโพลง มองชายหนุ่มชุดขาวบนท้องฟ้าด้วยความเหลือเชื่อ เอ่ยว่า “เขาคือหลวงโป๋ซา? ไอ้ลูกกระต่ายน้อย เจ้าจะไม่ดูผิดหรือ?”

เย่ชิวหัวเราะเบา ๆ “หมอนี่ต่อให้เหลือแต่ขี้เถ้า ข้าก็จำได้ นับประสาอะไรกับแค่เปลี่ยนหน้า”

“พูดตามตรง ข้าเองก็ไม่คิดว่ามันจะกล้าปลอมเป็นข้า”

“ต้องยอมรับว่าตอนนี้หมอนั่นฉลาดขึ้นกว่าแต่ก่อน ไม่โง่เง่าเหมือนเดิมแล้ว”

จางเหมยเจินเหรินเร่งเสียง “เวลานี้แล้ว เจ้าหนอยังหัวเราะออกอีก? ไอ้ลูกกระต่ายน้อย รีบคิดหาทางเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นชื่อเสียงของเจ้าจะถูกไอ้สารเลวนั่นทำพังหมด”

เย่ชิวกลับทำหน้าสงบนิ่ง “ไม่ต้องห่วง กลวิธีของมันตื้นเขินเกินไป หลอกทุกคนไม่ได้หรอก”

และก็จริงอย่างที่ว่า

เสียงของเย่ชิวยังไม่ทันจางไป ก็ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบจากในหมู่คน

“แปลกจริง คุณชายเย่จะฆ่าฟันผู้บริสุทธิ์ไม่เลือกหน้าได้ยังไงกัน?”

“ใช่ ข้าได้ยินมาว่าคุณชายเย่เป็นคนซื่อตรงเปิดเผย ไม่เคยรังแกผู้อ่อนแอ”

“หากไม่มีคุณชายเย่ จงโจวไม่มีวันรวมเป็นหนึ่ง เขาช่วยชีวิตราษฎรนับไม่ถ้วน คนแบบนั้นจะโหดเหี้ยมอย่างที่เห็นได้ยังไง?”

“หรือว่าคุณชายเย่ฝึกฝนพลังผิดพลาด หลงเข้าทางมารไปแล้ว?”

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง หวังมี่ก็เงยหน้าขึ้น จ้องชายหนุ่มชุดขาวบนท้องฟ้าโดยตรง เสียงเย็นเฉียบดังไปทั่วลาน

“เจ้าไม่ใช่เย่ฉางเซิง!”

หัวใจชายหนุ่มชุดขาวสะท้านวูบ แต่ไม่นานก็สงบลง ยิ้มเยาะ “ข้าไม่ใช่เย่ฉางเซิง? ฮะ ๆ ๆ นี่เป็นเรื่องตลกที่สุดเท่าที่ข้าเคยได้ยินมาเลยนะ”

“ถ้าข้าไม่ใช่เย่ฉางเซิง แล้วข้าเป็นใครล่ะ?”

“หรือว่า……เป็นผู้ชายของเจ้า?”

“อุกอาจ!” หญิงชราด้านหลังหวังมี่ตวาดลั่น

“ยายแก่ ที่นี่ไม่มีส่วนให้เจ้าเปิดปาก หากยังกล้าเห่าอีก ระวังข้าจะจัดการเจ้าให้ตาย” ชายหนุ่มชุดขาวตวาดกลับเสียงกร้าว

ใบหน้าหวังมี่เย็นเยียบราวน้ำแข็ง เอ่ยเรียบ ๆ “แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร แต่ข้ารู้แน่ว่า เจ้าไม่มีทางเป็นเย่ฉางเซิง”

ได้ยินดังนั้น มุมปากชายหนุ่มชุดขาวก็โค้งขึ้นเล็กน้อยอย่างยียวน ยิ้มพลางว่า “โอ้ เช่นนั้นเจ้าลองว่ามาให้ฟังหน่อยสิ ว่าทำไมข้าถึงไม่ใช่เย่ฉางเซิง?”