บทที่ 3279: เห็ดหลิงจือเจ็ดสี

กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นกระแทกเข้าจมูก เย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินชะงักฝีเท้าทันที เงยหน้ามองไปข้างหน้า

ไม่ไกลนักข้างหน้า มีสตรีหน้าตางดงามหกคนกำล้อมเห็ดหลิงจือประหลาดต้นหนึ่งเอาไว้

เห็ดหลิงจือต้นนั้นสูงเกินกว่าคนทั้งคน ทั้งดอกใหญ่เท่าหินโม่ ทั่วทั้งต้นเปล่งประกายแสงหกสี แดง ส้ม เหลือง เขียว คราม น้ำเงิน

ไม่เพียงเท่านั้น บนหมวกเห็ดแต่ละแผ่น ยังมีลายเส้นลึกล้ำไหลเวียนอยู่ ราวกับซ่อนกฎเกณฑ์ลี้ลับบางอย่างเอาไว้

“เห็ดหลิงจือเจ็ดสี!”

จางเหมยเจินเหรินอุทานออกมาเสียงหลง แล้วพูดว่า “ดูท่าทาง อีกเดี๋ยวมันก็จะสุกเต็มที่แล้ว!”

สายตาเย่ชิวหดแคบลง เขาจำได้ทันทีว่าหญิงสาวทั้งหกเป็นใคร พวกนางคือสาวใช้ของกู้ฉางเซิง

เบื้องหน้าพวกนาง มีศพหลายร่างนอนเกลื่อน กลิ้งระเกะระกะ เลือดสด ๆ ย้อมพื้นดินเป็นสีแดงฉาน

สาวใช้คนหนึ่งมองบรรดาผู้ฝึกบำเพ็ญในที่นั้นแล้วเอ่ยเสียงเย็นว่า “เห็ดหลิงจือเจ็ดสีเป็นของที่คุณชายรองของพวกเราหมายตาไว้ ขอเตือนให้พวกเจ้าอย่าได้เอื้อมมือ ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับหาเรื่องตายเอง”

สิ้นคำพูด สาวใช้ทั้งหกก็ปลดปล่อยพลังอำนาจออกมาพร้อมกัน แต่ละคนล้วนอยู่ในขอบเขตราชานักบุญทั้งนั้น

จางเหมยเจินเหรินอุทาน “สมกับเป็นฉางเซิงซื่อเจีย พื้นฐานลึกซึ้งจริง ๆ ถึงขนาดสาวใช้ยังเป็นราชานักบุญกันหมด”

ทันใดนั้น เห็ดหลิงจือเจ็ดสีก็เปล่งแสงจ้าเป็นพิเศษ วงแสงสีม่วงสายที่เจ็ดขยายจากกึ่งกลางหมวกเห็ดออกไป

วูมม์—

กลิ่นยาศักดิ์สิทธิ์หอมเย็นชื่นใจพลันกระจายออกมาทั่วบริเวณ แค่ได้กลิ่นก็รู้สึกจิตใจปลอดโปร่งราวกับพลังบำเพ็ญเพียรจะก้าวหน้าไปอีกขั้น

เห็ดหลิงจือเจ็ดสีสุกเต็มที่แล้ว!

ผู้ฝึกบำเพ็ญทั้งหลายที่อยู่ในที่นั้น บางคนดวงตาลุกวาว บางคนแอบกลืนน้ำลาย แต่กลับไม่มีสักคนที่กล้าขยับตัวบุ่มบ่าม

ยังไงซะ ราชานักบุญหกตนของฉางเซิงซื่อเจีย ก็ไม่ใช่ของประดับเอาไว้ดูเล่น

“ไอ้แก่ อยากได้ไหม” เย่ชิวถามขึ้นมาเฉย ๆ

จางเหมยเจินเหรินตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด “ถามโง่ ๆ ยาศักดิ์สิทธิ์ใครจะไม่อยากได้”

พูดจบ เขาก็เหมือนเพิ่งรู้สึกตัว รีบถามกลับทันควัน “ไอ้เด็กเวร เจ้าหรือว่าไม่คิดจะ…”

มุมปากเย่ชิวเชิดขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็น “ยาศักดิ์สิทธิ์ ของแบบนี้ก็ต้องเป็นของคนที่มีความสามารถได้ครอง”

ทันทีที่เสียงขาดหาย ใบหน้าของเขาก็บิดเบี้ยวเปลี่ยนรูปไป ชั่วพริบตาเดียว กลับกลายเป็นโฉมหน้าของหลวงโป๋ซา

“เชี่ย!”

จางเหมยเจินเหรินตาค้างจนแทบถลน

ยังไม่ทันให้เขาตั้งสติ เย่ชิวก็ยกเท้าเดินลุยออกไปแล้ว

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

สาวใช้คนหนึ่ง quะโกนเสียงกร้าว มือกำดาบยาวชี้มาทางเย่ชิว ตวาดว่า “กล้าเดินอีกก้าว จะส่งแกลงนรกเดี๋ยวนี้!”

เย่ชิวไม่เพียงไม่หยุด กลับยิ่งเดินหน้าต่อ พลางหัวเราะเย็น “ฉางเซิงซื่อเจียนี่ท่าทางจะเกรียงไกรเหลือเกิน สาวใช้กระจอก ๆ ยังกล้าเห่าเสียงดัง ช่างไม่รู้ที่สูงที่ต่ำเสียเลย”

“หาที่ตายเอง!” สาวใช้คนนั้นเดือดจัด ฟันดาบใส่เย่ชิวหนึ่งกระบวนท่า

ทันใดนั้น ดาบยาวก็เปล่งแสงเย็นวาบแทงตา แรงกดดันแห่งเซียนของราชานักบุญระเบิดออกเต็มที่ ปลายดาบที่กวาดผ่านดูราวกับไม่มีสิ่งใดต้านทานได้

เผชิญหน้ากับหนึ่งกระบวนท่าที่ดุดันเช่นนี้ เย่ชิวกลับไม่หลบไม่ปัด จนกระทั่งปลายดาบเหลือห่างหว่างคิ้วเขาเพียงสามนิ้ว เขาจึงยกสองนิ้วขึ้นมาทันควัน

ฉั่ง!

ในเสียงโลหะกระทบกันใสกริ๊ก ปลายดาบถูกนิ้วทั้งสองหนีบไว้แน่นหนา

สีหน้าสาวใช้ผู้นั้นเปลี่ยนไปทันที ตั้งใจจะดึงดาบถอย แต่เพิ่งพบว่าดาบยาวถูกเย่ชิวหนีบไว้ราวกับฝังรากอยู่ระหว่างนิ้ว ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย

กร็อบ!

เย่ชิวบิดนิ้วเบา ๆ ดาบยาวก็หักสะบั้นดังกับเสียงตอบรับ

“เจ้า—” ใบหน้าสาวใช้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก คำพูดยังไม่ทันหลุดหมดประโยค ลำคอก็ถูกมือใหญ่หนักราวคีมเหล็กบีบเอาไว้

เย่ชิวยิ้มแสยะ เผยให้เห็นฟันขาวเย็นชา พูดเสียงแข็ง “คนที่ต้องลงนรกน่ะ คือเจ้า”

ตุบ!

แขนเย่ชิวสะบัดออกสุดแรง ร่างของสาวใช้ถูกเหวี่ยงกระแทกพื้นอย่างแรง ยังไม่ทันได้ดิ้น หนึ่งเท้าก็เหยียบลงบนศีรษะของนางเสียก่อน

ปุ!

หัวของสาวใช้ระเบิดดังแตงโมแตก ทั้งแดงทั้งขาวสาดกระจายเต็มพื้น ตายคาที่

เงียบ!

บรรยากาศในที่นั้นเงียบงันราวสุสาน!

ทุกคนถูกภาพสังหารอันโหดร้ายเมื่อครู่ทำเอาช็อกไปหมด

นั่นมันราชานักบุญเชียวนะ!