บทที่ 3280: หินหัวใจดาบ

ผ่านไปพักใหญ่ คนที่อยู่ตรงนั้นทั้งหมดถึงได้ตั้งสติได้

“หลวงโป๋ซา?”

“ไม่เคยได้ยินชื่อคนแบบนี้มาก่อนเลย!”

“ตอนลงมือใช้ไม้ตายของอินหยางเจี้ยว อย่างนี้หรือว่าเป็นคนของอินหยางเจี้ยวกันแน่?”

“แต่ อินหยางเจี้ยวถูกกวาดล้างไปตั้งนานแล้วนะ”

“นึกออกแล้ว หมอนี่ใช่คนของอินหยางเจี้ยวจริง ๆ เคยติดอันดับมังกรซ่อนเร้น แถมเหมือนจะเป็นศิษย์ของท่านจอมเทพอู๋จี๋ด้วย”

“น่ากลัวชะมัด วิธีของเขาโหดร้ายยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก!”

“......”

เย่ชิวฟังเสียงซุบซิบจากด้านหลัง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

เขาต้องการให้เป็นแบบนี้อยู่แล้ว!

ไม่เพียงใช้สถานะของหลวงโป๋ซาเป็นคนลงมือสังหาร ยังจงใจใช้เคล็ดวิชาอินหยางเจี้ยว เพื่อให้หนี้เลือดก้อนนี้ถูกโยนไปกองบนหัวหลวงโป๋ซาอย่างหมดจด

“หลวงโป๋ซา ไม่ใช่ว่าคิดจะขุดหลุมให้ผมตกเหรอ?”

“งั้นผมก็อยากเห็นเหมือนกัน รอบนี้ใครกันแน่ที่จะได้เป็นฝ่ายตกหลุม?”

ในตอนนั้นเอง จางเหมยเจินเหรินรีบไล่ตามเย่ชิวทัน ส่งเสียงลับว่า “ไอ้กระต่ายน้อย ทีนี้เล่นได้สูงนัก ทั้งได้เห็ดหลิงจือเจ็ดสี ทั้งหลอกหลวงโป๋ซาสักดอก ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลยนะ”

“พอได้แล้ว เลิกประจบสอพลอเสียที เห็ดหลิงจือเจ็ดสีดอกนี้ให้ท่าน” เย่ชิวส่งเห็ดหลิงจือเจ็ดสีให้จางเหมยเจินเหริน

จางเหมยเจินเหรินถึงกับยิ้มจนดวงตาหยี เอ่ยว่า “ไม่เลว ๆ อย่างน้อยก็ยังพอมีมโนธรรมอยู่บ้าง...แต่ยังไม่มากพอ! เพราะงั้น ไอ้กระต่ายน้อย เจ้าต้องขยันอีกหน่อย ต่อไปเจอของดีอะไรก็อย่าลืมเอามาให้กันล่ะ”

“คันตัวอีกแล้วหรือไง?” เย่ชิวว่า “จะให้ผมช่วยเกาให้ฟรี ๆ ไหมล่ะ”

จางเหมยเจินเหรินสะดุ้งคอหด หัวเราะแห้ง ๆ “ล้อเล่นน่า อย่าเอาจริงเอาจังเลย”

จากนั้นทั้งสองก็เก็บซ่อนกลิ่นอายพลัง เดินหน้าไปอย่างเงียบกริบ

พอฝ่าป่ารกทึบผืนหนึ่งไป ด้านหน้าก็พลันโปร่งโล่ง ข้างหน้าราวร้อยจั้งมีสระน้ำทรงกลมอยู่แห่งหนึ่ง

สระนั้นไม่ใหญ่ เส้นผ่าศูนย์กลางแค่ราวสามจั้ง แต่ผิวน้ำกลับเป็นสีน้ำเงินเข้มผิดธรรมชาติ ราวกับกักเก็บพลังลี้ลับบางอย่างเอาไว้

รอบ ๆ สระเต็มไปด้วยโขดหินคมสลับซับซ้อน ผิวหินมีรอยดาบไขว้ไปมานับไม่ถ้วน แต่ละรอยล้วนแผ่พลังกระบี่อันเฉียบกราดออกมา ชัดเจนว่าเป็นผลงานของยอดฝีมือเหนือผู้คน

ตอนนี้ริมสระมีเงาร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่

ผู้สืบทอดสำนักกระบี่ หลิงหูเหย่!

เย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินรีบหาที่กำบังลับตาแอบซ่อนตัวทันที

เห็นหลิงหูเหย่สะพายดาบหนักเทียนเชวี่ยบนหลัง ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็ลุกขึ้น เดินทอดน่องวนรอบสระอย่างช้า ๆ

สายตาคมกล้าราวคบเพลิงจ้องเขม็งที่ผิวน้ำเป็นตาย บางคราคิ้วขมวดแน่น คล้ายกำลังคำนวณอะไรอยู่

บางครั้งก็หยุดเท้า ก้มตัวใช้ปลายนิ้วแตะผิวน้ำเบา ๆ

ชั่วพริบตา ผิวน้ำก็เกิดระลอกคลื่นเป็นวงซ้อนกันไปมา อักขระเวทมนตร์ลาง ๆ ปรากฏขึ้นแล้วดับหายไปอย่างรวดเร็ว

“หมอนั่นกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?”

จางเหมยเจินเหรินทำหน้ามึนงง ส่งเสียงลับบอกเย่ชิวว่า “แทนที่จะไปหามรดกจักรพรรดิ กลับมาตระเวนเดินรอบสระน้ำอยู่ได้ สมองไม่ปกติหรือไงกัน?”

เย่ชิวส่งเสียงลับตอบ “เขาเป็นผู้สืบทอดสำนักกระบี่ แถมอายุก็ยังน้อยแต่ทะลวงถึงขอบเขต quasi-จักรพรรดิได้ สมองจะเพี้ยนได้ยังไงกัน? เห็นชัด ๆ เลยว่าสระน้ำนั่นต้องมีของวิเศษซ่อนอยู่”

“ของวิเศษ?” ดวงตาจางเหมยเจินเหรินพลันสว่างวาบ ความกระปรี้กระเปร่าแล่นพล่าน รีบถามอย่างตื่นเต้นว่า “ไอ้กระต่ายน้อย ในสระน้ำนั่นมีของวิเศษอะไรอยู่เหรอ?”

“ยังไม่รู้แน่ชัด สระน้ำนั่นมีคาถาป้องกันอยู่” แววตาเย่ชิวขรึมลง

แม้ระยะทางจะห่างกันพอสมควร แต่เขาก็สัมผัสได้ชัด ว่ารอบสระแผ่ซ่านไปด้วยเจตจำนงกระบี่อันรุนแรงมหาศาลลูกหนึ่ง

ในจังหวะนั้นเอง หลิงหูเหย่ก็หยุดเท้ากระทันหัน เอื้อมมือไปกำดาบหนักเทียนเชวี่ยที่สะพายอยู่ด้านหลัง

“ฟัน!”

หลิงหูเหย่ตะโกนคำหนึ่ง พลางชักดาบหนักเทียนเชวี่ยออกมาอย่างรวดเร็ว ฟันกระบี่ออกไปหนึ่งที

ชั่วพริบตา แสงกระบี่มหึมาสายหนึ่งพุ่งทะยานใส่สระดุจสายฟ้าแลบ

“ตูม!”

ทันทีที่พลังกระบี่แตะต้องผิวน้ำกลับสลายหายวับไป เหมือนถูกกลืนกินจนไม่เหลือเศษ

ถัดมาไม่นาน ผิวน้ำในสระก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง