บทที่ 3282: จิตสังหารทะลุฟ้า

ตูม!

หลิงหูเหย่ฟาดดาบผ่าลงสู่อากาศเพียงหนึ่งครั้ง ร่องเหวลึกนับร้อยจั้งแผ่กระจายเป็นรอยแยกน่าเกลียบบนพื้นดิน ฝุ่นควันพลุ่งฟุ้งไปทั่ว

เขายืนถือดาบ สีหน้าดำคล้ำจนน่าหวาดกลัว

“หลวงโป๋ซา แกหนีไม่รอดหรอก!” หลิงหูเหย่คำรามลั่น ยกดาบไล่ตามไปทันที

ทว่าเพียงไล่ไปได้ไม่กี่ลี้ เขาก็จำต้องหยุดชะงัก เพราะลมหายใจของ “หลวงโป๋ซา” ดับวูบหายไปจนสิ้น ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกนี้มาก่อน

“บัดซบ!”

หลิงหูเหย่ชกกำปั้นใส่ก้อนหินมหึมาข้างตัวอย่างเต็มแรง ในพริบตาเดียว ก้อนหินทั้งก้อนก็แตกกระจายกลายเป็นผุยผง

เขาในฐานะผู้สืบทอดสำนักกระบี่ ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ กลับถูกใครบางคนแย่งหินหัวใจดาบไปต่อหน้าต่อตา เรื่องนี้ช่างเป็นความอัปยศอย่างที่สุด

“หลวงโป๋ซา…”

หลิงหูเหย่กัดฟันกรอดเอ่ยชื่อออกมาทีละคำ เสียงเย็นเยียบ “ผมจะจำชื่อเจ้าไว้”

“คราวหน้าเจอกัน ผมจะฉีกเนื้อเจ้าให้แหลกเป็นชิ้น ๆ!”

ในเวลาเดียวกัน

บนลานโล่งอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง สาวใช้ทั้งหกรูปงามกำลังช้อนเสลี่ยงหรูหราลำหนึ่งเดินไปอย่างเชื่องช้า

รอบเสลี่ยงห้อยผ้าม่านบางเบา พอเห็นลาง ๆ ว่ามีชายหนุ่มรูปงามล้ำคนหนึ่งเอนกายอยู่ด้านใน

กู้ฉางเซิงถือพัดพับโบกไปมาอย่างเนิบช้า อีกมือบิดองุ่นเม็ดใสไร้ตำหนิเล่น ท่าทางเกียจคร้านสบายอารมณ์

“คุณชาย!”

สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยเสียงแผ่วเบา “พวกเราเดินช้าเกินไปหรือเปล่าคะ?”

“ถ้าคนอื่นชิงตัดหน้าไปก่อน คว้ามรดกจักรพรรดิได้ แล้วจะทำยังไงดีคะ?”

“ไม่เป็นไร” กู้ฉางเซิงหัวเราะเบา ๆ แล้วว่า “มรดกจักรพรรดิจะได้กันง่าย ๆ ที่ไหน ปล่อยให้พวกเขาแย่งกันไปก่อน รอถึงจังหวะเหมาะ ๆ ผมค่อยลงมือ…”

ยังพูดไม่ทันจบ กู้ฉางเซิงก็ปิดพัดพับปังหนึ่ง ลุกพรวดขึ้นทันที

“ใคร!”

กู้ฉางเซิงตวาดเสียงกร้าว จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายออกจากกาย ทำเอาคนรอบข้างเหมือนตกลงไปในห้องเย็น

เสลี่ยงหยุดนิ่ง สาวใช้ทั้งหกรีบกวาดตามองไปรอบด้านด้วยความตึงเครียด ทว่ากลับไม่พบความผิดปกติแม้แต่น้อย

“เกิดอะไรขึ้นหรือคะคุณชาย?” สาวใช้คนหนึ่งถามอย่างระมัดระวัง

สีหน้าของกู้ฉางเซิงมืดทะมึนจนแทบหยดน้ำได้ เอ่ยว่า “บรรดาพี่น้องสาวของพวกเธอ…ตายแล้ว”

“อะไรนะ!” สาวใช้ทั้งหกหน้าถอดสีพร้อมกัน

แววตาของกู้ฉางเซิงวาบด้วยความเย็นชา พัดพับในมือถูกเขากำแน่นจนส่งเสียงกร๊อบ เขาแค่นเสียงเย็น “กล้าดีนัก ถึงกับลงมือกับคนของฉางเซิงซื่อเจีย”

“รอให้ผมหาตัวคนร้ายเจอเถอะ ผมจะทำให้มันอยู่อย่างทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก!”

ในตอนนั้นเอง เสียงเอะอะโกลาหลดังมาจากที่ห่างออกไป

กลุ่มผู้ฝึกบำเพ็ญกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ สีหน้าท่าทางตื่นตระหนกเหมือนกำลังถกเถียงเรื่องอะไรอยู่

“พวกเจ้าได้ยินข่าวหรือยัง หลวงโป๋ซานั่นน่ากลัวชะมัด สาวใช้ราชาฤๅษีหกคน ถูกมันฆ่าทิ้งเหมือนเชือดไก่!”

“ชู่ว์ เบาหน่อย คนของฉางเซิงซื่อเจียอยู่แถวนี้นะ”

“กลัวอะไร หลวงโป๋ซายังไม่เอาฉางเซิงซื่อเจียไว้ในสายตาเลย แถมยังพูดอีกว่าจะให้ผู้หญิงตระกูลกู้เป็นทาสไปชั่วลูกชั่วหลานด้วยซ้ำ!”

ถ้อยคำเหล่านี้ล้วนดังเข้าสู่โสตประสาทของกู้ฉางเซิงอย่างชัดถ้อยชัดคำ สีหน้าของเขาในบัดดลมืดดำลงอย่างที่สุด สั่งว่า “ไปถามมา”

“ค่ะ!” สาวใช้ทั้งหกวางเสลี่ยงลง แล้วรีบพุ่งตรงไปหากลุ่มผู้ฝึกบำเพ็ญนั้นทันที

ครู่หนึ่งผ่านไป

สาวใช้ทั้งหกก็กลับมา

บนร่างของพวกนางเปรอะเปื้อนคราบเลือดอยู่บ้าง ส่วนเหล่าผู้ฝึกบำเพ็ญเมื่อครู่นั้น ล้วนถูกสังหารจนสิ้น

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”กู้ฉางเซิงเอ่ยถาม.

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” กู้ฉางเซิงถาม

สาวใช้คนหนึ่งนำข่าวที่สืบมาได้มารายงานโดยละเอียด “คุณชาย ตรวจสอบชัดเจนแล้วค่ะ คนร้ายที่สังหารพี่น้องของพวกเราชื่อหลวงโป๋ซา”